Het 'gewone' leven weer oppakken
Na de goede uitslagen herstel ik geleidelijk aan. In het begin heb ik veel last van zenuwpijn. Ik probeer er zo rustig mogelijk onder te blijven. Tegelijkertijd is het ook heel vervelend, alsof ik een schuurplek heb onder mijn oksel en aan de achterkant van mijn arm en mijn kleding maar blijft schuren, wat ik ook doe. Ik ben toch wel bezorgd dat deze pijn niet meer weg zal gaan en dat lijkt me heel vervelend. Ik begrijp dat deze vaak wel wegtrekt, maar soms ook niet. Hopen op het beste dan maar. Gelukkig neemt het geleidelijk af en trekt deze uiteindelijk helemaal weg, heel fijn.
Een paar weken na de operatie heb ik mijn eerste belafspraak met de bedrijfsarts. We maken een voorlopig plan. Na de kerstvakantie ga ik weer beginnen met halve dagen werken. In eerste instantie vind ik dit wel erg lang duren, maar later blijkt het ook fijn om de rust te hebben om bij te komen van alles.
En als ik net aan het werk ben ga ik met mijn verwijzing voor een prothese op pad. Er zit een winkel voor zorghulpmiddelen in de buurt waar ik naartoe ga. Confronterend om daarheen te gaan. In mijn beleving was het een winkel voor senioren. Niet dus, weer wat geleerd en inmiddels ben ik heel blij met deze winkel. Ik krijg er van alles te zien, verschillende soorten prothesen, ondergoed, badpakken. Er gaat een wereld voor me open. Uiteindelijk besluiten we voor een 'opblaasbare' prothese te gaan. Mocht ik later voor een lipofiling traject gaan, dan zou hij kleiner gemaakt kunnen worden als mijn borst weer groter wordt. Hij moet besteld worden en een week later kan ik hem ophalen. Ik krijg een demonstratie van hoe het oppompmechanisme werkt. Heel handig allemaal. Nu blijkt wel dat de kleinste maat als hij niet is opgepompt de juiste maat is, dus ik denk niet dat ik alle functies die mijn prothese heeft in de toekomst zal benutten. Vanaf dat moment draag ik de prothese in een bh met vakjes. Blijft allemaal prima zitten en lijkt net echt.
Half januari heb ik een afspraak bij chirurg. In verband met het gen dat ik heb, wil ik, ook nu ik weer tot rust gekomen ben, echt mijn andere borst ook laten verwijderen. Hij voelt als een tikkende tijdbom. Voor mij voelt dit als de allerbeste keuze, ik heb 0,0 twijfel en wil er alles wat binnen mijn eigen mogelijkheden ligt aan doen om te voorkomen dat ik en mijn gezin dit ooit nog eens moeten meemaken. Gelukkig begrijpt de chirurg mijn standpunt en wordt alles voor de volgende operatie in gang gezet. Daar ben ik echt opgelucht over.