Vertrouwd

Snel de laatste haringen uit de grond en klaar voor vertrek, de vakantie in de Belgische Ardennen zit erop. Dit jaar geen Spanje of Zuid Frankrijk maar wat dichterbij huis. De kinderen hebben zich goed vermaakt en dat was het doel, de uitstapjes komen hopelijk volgend jaar wel weer.

Na de reis de caravan loskoppelen en vrijwel gelijk door naar het ziekenhuis voor de     driemaandelijkse CT-scan, geen tijd om te rusten, hadden we dan toch vroeger moeten vertrekken? Ach, ik ben op tijd voor mijn afspraak en dat is het belangrijkst. 

Terwijl ik uitgeput zit te wachten realiseer ik me dat we vanmorgen nog op vakantie waren in een bosrijke omgeving in de frisse lucht en met het zonnetje op onze bol. En nu zit ik weer in het ziekenhuis, in een lange witte gang met de bekende steriele, chemische geur en het personeel dat druk heen en weer vliegt. Het voelt erg dubbel. Je wordt weer even met je neus op de feiten gedrukt: je bent ziek.

Aan de andere kant voelt het ook vertrouwd. Het is raar om te zeggen, maar het voelt misschien ook wel fijn om hier te zijn. Het behandeltraject* loopt nog en je wordt goed in de gaten gehouden met scans, controles en andere afspraken. Iedereen is zo lief en zorgzaam. 

Hoe anders zal het straks zijn als de behandelingen klaar zijn? Je hebt dan nog wel de stempel "ziek", maar de rollercoaster waar we het laatste jaar in zaten is dan voorbij. Je hoeft niet zo vaak meer naar het ziekenhuis. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat voelen bij het wegvallen van die veiligheid..

Een paar spannende dagen later de uitslag van de CT-scan, alles goed! de boze cellen zijn nog weg, morgen weer aan het infuus om dat zo te houden.. 

En nee laat mij ondanks het vertrouwde gevoel wat het ziekenhuis geeft maar heel lang wegblijven als de behandelingen eenmaal klaar zijn.

*(chemo's en bestralingen zijn al even klaar, nu nog iedere 4 weken immunotherapie, zit nu op 7/13)