"We moeten het er mee doen."

Woorden als vulvakanker, vulvectomie en  sentinel node-procedure waren voor mij medische termen die mij volledig vreemd waren, ver van mijn belevingswereld, maar bepalen nu mijn leven. Ze duiken op in de zoekgeschiedenis van mijn telefoon, klinken door in ziekenhuis gesprekken en hebben zich onlosmakelijk met mij verbonden. Mijn lichaam draagt hun sporen. Ze beperken me in mijn alledaagse handelingen. Na mijn vulvectomie voel ik hoe mijn lichaam en mijn leven blijvend zijn veranderd. In kleine onverwachte momenten word ik eraan herinnerd - door de littekens die ik draag, het lymfoedeem en de zeurende pijn die altijd aanwezig is. Zelfs in iets alledaags als bij het dragen van kleding, toiletgebruik, zitten, bewegen, tijdens mijn nachtrust, in dromen, ook in gesprekken en de stiltes daartussen en bij momenten van intimiteit is het voelbaar aanwezig, als een stille voordurende  herinnering. Het zit verweven in mijn dagen, zichtbaar en onzichtbaar tegelijk. De vulvectomie is daarmee niet alleen een medische ingreep geweest, maar een ervaring die mijn leven op vele vlakken heeft veranderd. Het is iets dat zich heeft genesteld in bijna elk deel van mijn bestaan.