Middenin de chemo, zegen en vloek.
2 maart 2026
Ik ben al een tijdje niet meer op deze website geweest. Af en toe zoek ik wat op waar ik meer over wil weten, waardoor ik merk dat het toch wel fijn is om ervaringen van anderen te lezen. Via de app hou ik familie en vrienden regelmatig op de hoogte, waardoor ik wel een goed beeld heb van het verloop van de behandelingen, maar ik merk vaak aan de reacties dat niet iedereen goed begrijpt wat er met je gebeurt en wat dat met je doet.
Allereerst maar even een update van de afgelopen maanden. Op 13 oktober ben ik geopereerd aan borstkanker. Een borstbesparende operatie met reconstructie. De operatie is goed verlopen, de uitslag was wat minder positief. De tumor bleek toch groter dan 2 cm te zijn en er was een micrometastase in de oksel gevonden. Helaas waren de snijranden van het voorstadium dat in mijn borst zat, ook niet schoon. Al met al dus wel een flinke teleurstelling. Ik was er altijd al bang voor, gek genoeg. Helaas duurde het even voordat de wond dicht ging, waardoor de bestraling wat later is ingepland. Die is gestart op 24 november. Toen zat de wond nog steeds niet dicht, maar langer wachten was ook niet verstandig. Geluk bij een ongeluk was wel dat de laatste bestraling op 12 december was en er tussen bestraling en chemo minimaal 3 weken moest zitten, waardoor ik tussen kerst en oud&nieuw helemaal geen behandelingen had. Ik had ook niet heel veel last van de bestralingen. Ik vond het op zich het meest relaxte deel van alle behandelingen.
Vanaf 6 januari zijn mijn chemo's gestart. Ik krijg docetaxel, carboplatin en trastuzumab. Kuur drie heb ik ondertussen gehad en nee, het is geen pretje. Gelukkig is dit week 3 (de laatste week voor de nieuwe kuur) en dat is over het algemeen wel een goede week waarin ik niet heel misselijk ben en mijn darmen weer redelijk normaal functioneren. Helaas heb ik door het infuus weer een tromboflebitis, dus een ontstoken ader in mijn hand met daarin mogelijk een bloedstolsel. Daar ben ik mee bekend, dus ik mag nu zelf bloedverdunners spuiten. Dat vind ik niet zo heel fijn, maar het is een kwestie van 'niet denken, maar doen'. Hahaha, dat is nou net waar ik niet zo heel goed in ben.
De ellende met chemo vind ik dat het zo onvoorspelbaar is. Kuur 1 was echt een drama, toen is de docetaxel wat naar beneden geschroefd, waardoor kuur 2 me weer alles meeviel. En kuur 3 viel weer tegen. En elke keer is er weer wat anders en iedereen ervaart het ook weer anders. Ik ben nu op de helft, dus nog 3 kuren....
Het valt me op in de reacties van mensen, dat er allereerst heel veel mensen zijn die intens meeleven. Heel lief en heel fijn, zo'n warme deken van mensen om je heen. Tegelijkertijd zijn er allerlei verwachtingen die mensen al dan niet uitspreken en er al dan niet naar handelen. Zo merk ik nu dat mensen niet veel langskomen, want ze denken over het algemeen dat je dat niet aankunt. Vraag even, denk ik dan. Daarnaast spreken mensen ook uit wat ze verwachten van je. Van hoe je denkt, hoe je je voelt, enz. Ja, chemo is zwaar en ik heb er ook echt momenten bij dat ik het heel zat ben. Maar ik heb ook veel momenten dat ik wel redelijk normaal 'mijn ding' kan doen en ook gewoon leuke dingen doe. En op die momenten voelt het soms echt wel als een cadeautje, dat je niet in het razende tempo van de maatschappij mee hoeft te rennen. Ik merk dat ik dingen intenser kan beleven en er meer van kan genieten, omdat ik er meer tijd voor heb. Een uitje met mijn ouders, een 'date' met een vriendin, een overnachting met mijn man in het geweldige Den Bosch, een pokeravondje met familie... het zijn geluksmomentjes. En mijn hoofd loopt niet om van alle werkafspraken, want die heb ik niet. Ik hoef niet alle ballen hoog te houden, maar pik eruit wat ik echt belangrijk vind. Dus ja, chemo gun ik niemand, maar haal de parels er wel uit en geniet ook als dat kan want dat mag gewoon!
Ik voelde me erg schuldig dat ik leuke dingen deed en niet naar mijn werk ging, maar na 2 minder fijne kuren heb ik daar geen last meer van. Ik mis het ook niet. Al geef ik wel toe, ik ga zo wel even naar mijn werk om wat dingen te overleggen en af te stemmen, want ik wil niet na een jaar ziekteverlof straks weer starten en geen idee hebben wat er allemaal is gebeurt en een 'gat' hebben in kennis en ervaring. Ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen. Hoe gaan jullie om met je ziekteproces in combinatie met de 'normale' wereld die gewoon doordraait?