Van een kinderwens naar opnieuw de kankerrollercoaster

Helaas zijn we weer terug… 😔

Na een periode waarin er gelukkig ook weer mooie dingen gebeurden, zijn we opnieuw in een medische rollercoaster terechtgekomen. Er zijn positieve dingen gebeurd, maar helaas ook nieuws waarvan je stiekem hoopte dat we het nooit meer zouden krijgen.

Laat ik beginnen bij januari. Toen zijn wij gestart met ons fertiliteitstraject voor onze kinderwens. Na alles wat we met Jace hebben meegemaakt rondom zijn zaadbalkanker en de behandelingen, was dit voor ons een hele belangrijke stap. We wilden heel graag proberen om onze kinderwens toch werkelijkheid te laten worden.

Tijdens dit traject kwam er alleen alweer iets nieuws naar voren. Bij het genetisch onderzoek bleek Jace een chromosoomafwijking te hebben: een gebalanceerde translocatie. Dat was opnieuw even slikken. Gelukkig betekende dit niet dat onze kinderwens meteen van tafel was, maar het zorgde er wel voor dat er extra goed naar onze mogelijkheden gekeken moest worden.

Uiteindelijk ben ik in juli gestart met de hormonen. Ineens waren we dan echt bezig. Spuiten zetten, controles, echo’s, bloedprikken en ondertussen maar hopen dat mijn lichaam goed zou reageren. Het was spannend, maar ergens voelde het ook heel bijzonder. We waren eindelijk een stap dichter bij ons zo gewenste kindje.

Maar ondertussen begon bij Jace weer iets te spelen.

Hij had regelmatig pijn in zijn rechterlies. In eerste instantie dacht hij dat het misschien vanuit zijn bal kwam. Na alles wat we eerder hebben meegemaakt, wil je natuurlijk ook niet bij iedere pijn meteen denken aan het ergste. Toch besloot hij naar de huisarts te gaan.

Er werd bloed geprikt en daar kwam iets opvallends uit. Zijn lymfeklierwaarden waren afwijkend en veel te hoog.

Zelfs de huisarts twijfelde. Ze zei eigenlijk: “Is dit wel goed? We prikken het nog een keer.”

Dus werd er opnieuw bloed geprikt.

Maar ook toen waren de waarden weer veel te hoog.

Daar gingen we weer… Door naar het Antoni van Leeuwenhoek.

Eerlijk gezegd voelde dat meteen weer ontzettend fout. We kennen inmiddels het ziekenhuis, de gangen, de onderzoeken en vooral het gevoel dat je krijgt wanneer er weer iets onderzocht moet worden wat eigenlijk helemaal niet onderzocht zou hoeven worden.

Bij het AVL werd eerst een uitgebreide echo gemaakt. Daar zagen ze een afwijking en verdikking in de rechterlies-lymfeklier. Vervolgens kwamen er een PET-scan en een MRI.

En ondertussen liep mijn eigen traject gewoon door.

Hormonen spuiten terwijl Jace opnieuw onderzocht werd. Naar controles voor mijn eicellen en daarna weer mee naar onderzoeken voor Jace. Het ene moment waren we bezig met onze kinderwens en het volgende moment zaten we weer met onze gedachten bij kanker.

En toen kwam mijn eicelpunctie.

Twee weken geleden werden er maar liefst 21 eicellen gevonden. Van die 21 waren er 19 goede eicellen. Vervolgens werden er 17 bevrucht.

17 embryo’s.

Alle 17 zijn uiteindelijk de vriezer in gegaan. 🥹❤️

Dat is misschien wel een van de mooiste dingen die we uit deze hele periode hebben kunnen halen. Na alles wat er rondom Jace zijn vruchtbaarheid is gebeurd, na alle onderzoeken en onzekerheden, hebben we nu 17 embryo’s veilig opgeslagen. Een enorme stap richting onze kinderwens.

Maar op diezelfde dag kregen we ook het nieuws dat we absoluut niet hadden verwacht.

Uit alle onderzoeken rondom Jace was naar voren gekomen dat het om Hodgkin-lymfoom gaat.

Kut…

Echt, gewoon kut.

We hebben al zoveel meegemaakt. Eerst de zaadbalkanker. Daarna de uitzaaiingen. De onderzoeken, scans, onzekerheid en het wachten op uitslagen. We hadden juist gehoopt dat we na alles wat we al achter de rug hadden eindelijk wat rust zouden krijgen.

En dan komt er opnieuw kanker om de hoek kijken.

Dit keer geen zaadbalkanker, maar Hodgkin-lymfoom.

De artsen willen eerst nog extra scans maken om precies te bepalen welk type het is en in welke fase het zit. Pas daarna weten ze precies welke behandeling nodig is.

Maar één ding lijkt inmiddels wel duidelijk: er komt een behandeling aan.

Chemo en bestraling.

En dat komt toch weer even ontzettend hard binnen. 😔

Je denkt op een gegeven moment echt dat je het ergste wel gehad hebt. Dat we na alle onderzoeken eindelijk een beetje vooruit kunnen kijken. We waren bezig met embryo’s, met onze kinderwens en met het opbouwen van ons leven na alles wat er gebeurd is.

En nu begint er weer een nieuw hoofdstuk.

Aan de ene kant hebben we 17 kleine embryo’s die ons ontzettend veel hoop geven. Aan de andere kant staat er opnieuw een behandeling voor Jace voor de deur waarvan we nog niet eens precies weten hoe zwaar die gaat worden.

Het voelt soms alsof we geen normaal hoofdstuk mogen afsluiten voordat er alweer een nieuw medisch hoofdstuk begint.

Voor nu moeten we dus weer wachten. Wachten op de aanvullende scans. Wachten tot duidelijk is welk type Hodgkin het precies is en in welke fase het zit. En daarna weten we pas echt wat ons te wachten staat.

We zijn verdrietig, boos en ontzettend teleurgesteld. Maar ergens zijn we ook dankbaar. Dankbaar dat ze het gevonden hebben. Dankbaar dat we nu weten wat er speelt. En misschien wel het allerbelangrijkste: dankbaar voor die 17 embryo’s die veilig in de vriezer liggen. ❤️

We hadden zo gehoopt dat onze volgende blog eindelijk eens alleen maar over onze kinderwens zou gaan.

Helaas is ons verhaal opnieuw een verhaal over kanker geworden.

Maar we gaan weer door. Stap voor stap. Scan voor scan. Behandeling voor behandeling.

En hopelijk kunnen we over een tijdje zeggen dat ook deze rollercoaster weer voorbij is. 🍀

Tot de volgende update ❤️

Namen zijn fictief.