Vreemd gevoel
Is het gevoel of moet je het loslaten?
Het gevoel toen ik op een verjaardag zat dit weekend.
Loslaten, niet overal iets van denken.
Niet denken dat er wat is.
Rust in het weekend zoeken lukt me niet altijd. Nee zeggen lukt wel maar blijkbaar heb ik toch een stukje hulp nodig om nog vaker nee te zeggen en uitgerust aan de 32 urige werkweek te beginnen. Ik zou heel graag thuis willen werken. Even afstand nemen, niet ziek thuis te zitten want ik heb geen klachten maar het focussen op het werk wat ik doe tussen de collega's zittend gaat me niet altijd gemakkelijk af.
Het apart in een kantoortje gaan zitten kan maar dan liever thuis, de rust van thuis is zo fijn. Ik hoop dat iedereen die zorgen heeft, ellende mee heeft gemaakt een fijn huis hebben want wat is dat belangrijk. Een veilige thuishaven.
Voor ik aan kinderen begon had ik het altijd zo druk, nu denk ik; waarmee had ik het zo druk dan? We doen het vaak zelf. Als je eenmaal kinderen hebt leef je voor je kind. Nu mijn moeder er alleen voor staat houdt me dat bezig. Vaker naartoe, hapje eten, helpen om naar de bouwmarkt te gaan, email opstellen om te formuleren wat gestuurd moet worden zodat zaken geregeld worden en er straks rust om te rouwen komt. Want wat komt er veel op een mens af als een naaste overlijdt. Dat kost maanden aan regelen en ruimen en zoeken en afwerken voor mijn mams. En dan ga ik na uren weer naar huis en zie ik haar in me achteruitrijsliegel staan zwaaien en denk ik ach nou laat ik ze alleen, niet fijn zo. Maar het moet, die tiener heeft mij thuis nodig. Toetsweek is bezig nu, vaderdag moest ze nog voor op pad. Ik rij wel, hoe vreemd ook, meehelpen met het uitzoeken van iets leuks en leuk verpakt voor m'n ex die met de buurvrouw uit de straat ervan door ging. Toen was ik nog niet ziek, 3 jaar terug. Uit het niets dikke tranen want hij was niet gelukkig.
Het leven gaat verder en mijn pa en ma zijn ook gescheiden toen ik 17 was. Je komt er weer bovenop. Zo'n proces van rouw is anders, kortdurend want hij was het niet waard om te blijven huilen. Nu mijn buurman uit de straat alleen kwam te staan en koningsdag zijn kindjes had die dag, dacht ik ineens gos wat leuk. Kindjes blij op pad met hun paps, wat een leuke alleenstaande vader. Dat werd na een tijdje een hapje eten en zo geschiedde.
Dat tijdje is inmiddels ook 3 jaar dus de periode van rouwen om je ex was maar 6 weken voor mij. Gek hoe de dingen verdergaan in het leven, alles gaat door. Ook al is er verlies, verdriet, ziekte, emoties. Je ziet niet aan de buitenkant meestal wat iemand mankeert of gemankeerd heeft. Soms zie je het wel, maar vaak is het verborgen. We krijgen allemaal te maken met verlies, maar ook met ziekte lijkt wel. Zo dichtbij als het soms komt. Ik schrik ervan, gun een ander het goede. Vrienden kan je ook niet allemaal bijhouden merk ik, sommigen kosten moeite en bij sommigen gaat het vanzelf.
De tijd gaat voorbij. Best snel eigenlijk en latten vind ik heel fijn, ik stem voor.
Ruimte voor me-time ook, heel belangrijk. Tijd maken.
Ik hoor dat iedereen er anders mee omgaat. Met ziekte en daarna als de controles stoppen en dan..
Dan gaat het leven ook weer door, proberen te genieten van de kleine dingen. Te leven, naar de wolken kijkend. Muziek te luisteren. Boek te lezen, dingen van je afschrijven of mindfullness, voor iedereen geen pasklare oplossing helaas. Er is geen gebruiksaanwijzing. Wat zou dat fijn zijn. Werkgevens strugglen ook hiermee denk ik. Hoe fijn ze soms zijn, ze staan niet in jouw schoenen. En wie ben ik, wat geeft mijn lichaam aan en wanneer. Een hele uitdaging vind ik dat luisteren naar jezelf naar je lijf en naar wat heeft iemand nodig. We geven om anderen soms ten koste denk ik van onszelf. Want hoe fijn is het iemand te helpen, er te zijn voor iemand die een luisterend oor wil eventjes. Om toch naar een verjaardag te gaan ook al zouden ze begrijpen als je er niet bij zou zijn. Lief dat mensen ook aan je denken als je open bent maar te open zijn is denk ik ook niet goed.
Want op zulke momenten als ik dan een knuffel zou krijgen van iemand moet ik huilen. We willen zo sterk zijn en zeggen dat het goed gaat en soms, die ene die dan doorvraagt of diegene die je aan blijft kijken en vraagt of het echt gaat, zulke mensen hebben vaak baggage. Die moeten we ook niet teveel belasten denk ik dan. Zo lief van hun, zij hebben ervaring en erkennen/begrijpen. Dat weegt.
Soms kan ik na 1 dag werken moe zijn. Kantoorbaan.. dus waar heb je het over denk ik dan. Als ondernemer werkte ik me 1000 slagen in de rondte met mijn 2 jarige en een man die liever op de bank zat. En alles lukte en ik was er ook nog op school, sportdag, luizenpluizer, wat een race iedere dag maar wat was het leuk. Heb alle dierentuinen gehad samen met me dochter want manlief was liever thuis, had geen zin in verjaardagen maar ik ging wel want ik vond dat het zo hoort.
En nu in deze fase van 40 plusser, minder uitgaan, meer terrasjes pakken met een goede vriendin of anderen en mijn latrelatie. Een dochter die d'r eigen plan trekt nu ze 15 wordt dit jaar..
We doen als ouder wat we kunnen, als veertiger zie ik ook dat onze ouders ouder worden.
Zorgen om en zorgen voor elkaar het moet een beetje in balans zijn misschien. Iedere dag een uitdaging, misschien is dat mijn vreemde gevoel. Bewuster leven heb ik nooit zo bewust gedaan