Samenvatting tot nu…

Als ik mijn verhaal in het kort moet vertellen, begon het in mei 2025. Ik was net moeder geworden van mijn tweede kindje en was eigenlijk gewoon lekker bezig met mijn leven. En toen bleek ik borstkanker te hebben.

Triple-negatieve borstkanker, een agressieve vorm. Er zat een tumor van ongeveer 2,4 centimeter en er was een lymfeklier betrokken.

Vanaf dat moment stond mijn leven eigenlijk compleet op z’n kop.

Ik begon aan een zwaar traject met chemotherapie en immunotherapie. Maandenlang bestond mijn leven uit behandelingen, ziekenhuisafspraken, wachten op uitslagen en ondertussen proberen mijn gewone leven zoveel mogelijk door te laten gaan. Voor mijn kinderen, voor mijn gezin, maar ook omdat ik zelf niet alleen maar ziek wilde zijn.

In januari 2026 werd ik geopereerd. De tumor werd verwijderd en ook de lymfeklieren werden onderzocht. Tijdens de uitslag van de operatie bleek dat er bij de snijrand nog heel minimaal iets was gevonden. Het was echt heel klein, maar het betekende wel dat mijn behandeling nog niet klaar was.

Na de operatie volgden  nog bestralingen. Vijftien keer ben ik naar het ziekenhuis gegaan om te bestralen. En daarna kwam er opnieuw een volgende stap: chemopillen, capecitabine. Dit was aanvullende chemotherapie om de kans dat de kanker terug zou komen zo klein mogelijk te maken.

Ook dat bleek uiteindelijk zwaar voor mijn lichaam. Ik kreeg flinke bijwerkingen en uiteindelijk moest ik stoppen met de tabletten.

En toen was het ineens klaar…. Jippie 

Na ruim een jaar van behandelen, van alles ondergaan en steeds maar weer doorgaan, waren mijn behandelingen afgelopen.

Ik had daar zo lang naartoe geleefd. Ik dacht dat ik vooral heel blij zou zijn. Opgelucht. Dat ik eindelijk weer verder kon.

En dat ben ik ook. Echt.

Maar ik merk nu dat het helemaal niet zo simpel is. Want wat gebeurt er eigenlijk als alles klaar is?

Tijdens je behandeling weet je precies wat de volgende stap is. Je hebt een afspraak, een behandeling, een scan, een volgende kuur. Je bent bezig met beter worden. Met volhouden. Met de dag doorkomen.

En dan ineens is dat er niet meer… 
Je staat op een punt waarvan je altijd dacht: als ik daar ben, dan is het goed.

Maar juist daar gebeurt misschien wel veel meer dan ik ooit had verwacht.

Mijn lichaam is veranderd. Mijn hoofd is veranderd. Mijn kijk op het leven is veranderd. En ondertussen gaat de wereld gewoon door. En ik krijg ontzettend vaak te horen, wat zie je er goed uit. Niet dat ik mezelf ook altijd ook zo voel. Het maakt alles wat onzichtbaar… de vragen gaan door, en nu? En dit? En ik denk wat?! 

Ik moet mezelf opnieuw leren kennen. Niet meer als degene die midden in een behandeling zit, maar als mezelf na kanker. Dat za ook nog wat tijd kosten. 

Misschien is dat wel waar mijn verhaal nu pas echt begint.

Niet bij de diagnose.Niet bij de behandeling, Maar bij het leven daarna….