Twee jaar na mijn borstkankerdiagnose - misschien eet ik wel een taartje

8 januari 2024. De dag dat ik hoorde dat ik borstkanker had. Vandaag alweer twee jaar geleden. Een moment dat mijn leven volledig veranderde, terwijl de wereld om me heen gewoon doorging. Anderhalf jaar aan behandelingen. En nu probeer ik zo goed mogelijk mijn leven weer op de rit te krijgen. Dat gaat telkens een stapje beter. Maar het zorgeloze… dat ben ik echt kwijt. 

Vanaf het moment dat ik hoorde ‘U heeft hormonale borstkanker met uitzaaiingen in de lymfeklieren en uw hals’  leefde ik van afspraak naar afspraak: ziekenhuis in, ziekenhuis uit, onderzoeken, behandelingen. Ik stopte direct met werken. Dit werd mijn werk. Mijn ziekenhuis-agenda nam het over.

Mijn moeder vertellen dat ik borstkanker had
Het moeilijkste moment? Mijn moeder vertellen dat ik borstkanker had. In 2004 verloor ik mijn oudste zus. Zij overleed op 30-jarige leeftijd door een hartinfarct.  Mijn moeder verloor toen haar eerste dochter. En nu moest ik vertellen dat ik borstkanker had. Bij kanker denk je op het begin ook direct aan de dood. Samen met mijn andere zussen Judith en Ingrid vertelde we het. Wat een verdriet deed ik haar…

Toch koos ik ervoor om niet te blijven hangen in angst. Ik zat vol strijdlust en probeerde optimistisch te blijven. Tuurlijk voelde ik me vaak beroerd of uitgeput door de behandelingen. Maar nee, dood zou ik niet gaan. Ik ben moeder van de twee leukste, dat gaat dus niet! Angst was en is er zeker maar het bepaalt niet mijn leven.

Schrijven tijdens ziekte
Planningen en structuur geven houvast, maar echte verwerking vraagt stilte. Schrijven tijdens ziekte is een krachtige manier om te reflecteren, te verwerken en even alleen bij jezelf te zijn. Ik begon met het uitwerken van ziekenhuisbezoeken. Daardoor kwam alles wat er gebeurde echt binnen. Dit momentje was echt voor mezelf. Zorgen, gedachten, verdriet, lichtpuntjes, boos, overwinningen, en momenten van angst of hoop. Alles is voorbij gekomen. 

Zo ontstond het dagboek Ankermoment voor jezelf. Ik zocht naar een mooi hardcover dagboek dat echt paste bij deze fase van mijn leven. Ik kon het niet vinden. Dus maakte ik het zelf. Want even inchecken bij jezelf helpt! Een moment van zelfzorg. Geen regels, geen druk. Niet om op te lossen. Gewoon een plekje wat helpt om te reflecteren, stil te staan, te helen, te verwerken en sterker uit deze periode te komen.

Frisse blik vooruit
Een ziekte doorstaan veranderde mijn leven. Je wordt geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Een harde les dat het leven niet maakbaar is. Je bekijkt dan veel opnieuw: wat wil ik vasthouden, wat mag anders, wat doet er écht toe? Deze vragen houden mij tegenwoordig meer bezig. Tegelijkertijd wil ik het oude ook weer oppakken. Dat gaat steeds beter. Het is nu 6 maanden terug dat ik mijn laatste operatie kreeg. Daarmee sloot ik na 1.5 jaar het behandelplan eindelijk af. Met frisse blik kijk ik nu naar de toekomst. 

Tja en vandaag... is eigenlijk gewoon een dag dat ik weer lekker doorkabbel met alledaagse activiteiten. Misschien haal ik wel een taartje, why not!