‘Aan de slag gaan met leefstijl gaf me een stukje controle terug’
"Wat voor mij telt in het leven is echt contact, verbinding met anderen,” zegt Inke (56). Samen met haar man hebben ze een samengesteld gezin met vijf kinderen. “Als er íets belangrijk is, dan zijn zij dat. En Laika, onze hond."
Het was 2020, midden in coronatijd, toen Inke zich niet lekker voelde. Ze voelde dat er iets mis was. De huisarts stuurde haar door naar het ziekenhuis. “Eerst dachten ze dat ik lymfeklierkanker had. Dat werd in een kamertje verteld. Zo'n scène ken je uit films, maar dan ineens zit je er zelf in.” De uiteindelijke diagnose kwam hard binnen. PTO: Primaire Tumor Onbekend. Het bleef onduidelijk waar de tumor begonnen was, maar op de scans waren uitzaaiingen in de lymfeklieren te zien. “Hoe nu verder? Daar begon een ander leven voor mij.”
Leefstijl als nieuwe basis
“Ik stond nooit echt stil bij mijn leefstijl. Ik sportte wel, maar hield ook van bakken en een glaasje wijn. Na mijn diagnose veranderde alles: ik hield me meer bezig met wat goed was voor mijn lichaam. En met wat ik zélf kon doen. Ik nam geen suikers en alcohol meer.” Ook is ze meer gaan wandelen in de natuur en begon ze met yoga. Ze fietst naar haar werk. “En als ik er dan om tien uur ben, is dat ook prima. Wat anderen daarvan vinden, vind ik wat minder van belang.”
Naast het aanpassen van haar eet- en bewegingspatroon, verdiepte ze zich in ayurveda, een Indiase gezondheidsleer. “Ik ben naast artsen in het ziekenhuis ook naar een ayurvedisch arts gegaan. Bij deze afspraken ging het om ‘wat kunnen we doen om je lichaam te helpen?’” Ze kreeg praktische voedingsadviezen, massages om haar zenuwstelsel te kalmeren, leerde meer over een positieve mindset en om rust te nemen. “Niet vechten tegen kanker, maar er fysiek en mentaal mee omgaan.”
De kracht van de omgeving
In Inkes werkkamer hangen foto’s van mensen die haar steunden tijdens haar diagnose en de periode erna. Ze heeft dit als een enorme rijkdom ervaren. “Zij hebben mij gedragen. Ze gingen met me wandelen of fietsen. Dat was precies wat ik nodig had. Niet kletsen op de bank, maar fijn samen de natuur in. En mijn gezin gaf me de ruimte om mijn nieuwe leefstijl te ontdekken.”
Na haar diagnose leerde Inke bewuster te leven. Ze staat nu stil bij de kleine dingen en leeft veel meer in het moment. Dat is ook onderdeel van leefstijl: bewuster kijken naar je omgeving en mentaal rust vinden. “Ik ben niet aan een bucketlist begonnen, daar geloof ik niet in. Ik wil gewoon samenzijn met de mensen die voor mij belangrijk zijn. Mijn kinderen zeggen: ‘Mama maakt de hele dag herinneringen.’ En dat klopt. Je wordt je heel bewust: waar gáát het eigenlijk over in het leven?”
Het gemis in de zorg
Wat opvalt, is dat Inke veel zelf moest ontdekken over leefstijl. “In het ziekenhuis werd er niks gezegd over leefstijl. In het begin vroeg ik daar ook niet naar, toen was ik nog in shock van de diagnose. Maar hoe mooi zou het zijn als iemand gewoon een flyer op tafel legt en zegt ‘Leefstijl, kijk daar eens naar.’ Zo weet je later: hier kan ik ook iets mee.”
Inke ziet veel kansen, vooral voor verpleegkundig specialisten. “Ze hoeven het niet allemaal zelf te weten. Maar ze kunnen wel vragen stellen, meedenken, mensen activeren. Ik denk namelijk dat het heel belangrijk is dat patiënten zélf ook met hun gezondheid bezig zijn”.
Blijf in beweging
“Als iemand mij in het begin had verteld: probeer fit te zijn voor je behandelingen, dan had ik dat zeker gedaan. Maar niemand zei dat. Mijn advies? Op het medische deel heb je geen invloed. Maar op leefstijl wel. Zoek dingen die bij jou passen. Doe waar jíj in gelooft. En vooral: blijf in beweging.”