Stel je vraag over de communicatie, het omgaan met emoties en de opvoeding van je kind aan medewerkers van het Ingeborg Douwes Centrum

Hieronder kun je een vraag stellen aan medewerkers van het Ingeborg Douwes Centrum over de communicatie met je kind, het omgaan met emoties van je kind en de opvoeding als je in je gezin geconfronteerd wordt met kanker.

Waarover kun je vragen stellen?

  • Alle vragen die je hebt over de communicatie met je kind, het omgaan met emoties van je kind en de opvoeding als je in je gezin geconfronteerd wordt met kanker mogen hier gesteld worden.
  • In de antwoorden zal nóóit een behandeladvies gegeven worden.
  • Het antwoord is gericht op het geven van informatie. Soms om te bevestigen wat je al weet, dan weer om je te helpen met het formuleren van vragen die je kunt stellen aan je eigen arts.

Let op!

  • Je krijgt hier geen antwoord op vragen waarin je om een tweede mening/second opinion vraagt over je persoonlijke behandelsituatie of diagnose.
  • Houd er rekening mee dat de informatie die je op deze plek krijgt, nooit in de plaats mag komen van een consult bij de arts.
  • De medewerkers van de Kanker.nl Informatielijn bekijken de gestelde vraag als eerste en zullen minder complexe vragen beantwoorden.

Wie kunnen vragen stellen?
Alleen als je deelnemer bent van Kanker.nl, kun je een vraag stellen aan een professional. Ben je nog geen deelnemer, meld je dan aan.

Hoe kun je een vraag stellen?
Stel je vraag door hieronder op Reageren te klikken en je vraag te stellen. Je krijgt het antwoord vervolgens als reactie op je vraag.

Wat geeft het beste resultaat?

  • Je stelt je vraag zo duidelijk mogelijk. Bedenk vooraf wat je precies wil weten en wat belangrijk is om te vertellen over de achtergrond van je vraag.
  • De medewerkers van het Ingeborg Douwe Centrum geven in principe binnen 5 werkdagen antwoord, tenzij anders aangegeven.
  • De vraag is zichtbaar voor andere bezoekers.
  • Andere deelnemers kunnen ook reageren op jouw vraag. De deskundige kan deze reacties betrekken in het antwoord.
  • Nadat de vraag beantwoord is, wordt de vraag ‘gesloten’. Maar, vraag én antwoord zullen beschikbaar blijven voor andere bezoekers van Kanker.nl.

    Disclaimer

5 reacties

Vorig jaar is de diagnose uitgezaaide borstkanker gesteld bij mij.

Dat had tot gevolg dat vooral mijn jongste zoon, 15 jaar, heel stil werd. Het is al geen prater, maar nu is het nog lastiger. Hij wil "alleen maar dat ik beter wordt" . Het gaat inmiddels beter met me maar genezen verklaard ben ik niet en dat gaat ook niet gebeuren. De verwachting is toch dat het door de immunotherapie heen zal breken. Ik voel schroom om dit te bespreken, hij is nu blij dat het goed gaat en er lijkt in het dagelijks leven weinig van mijn ziekzijn te merken, behalve dat hij wat vaker helpt met stofzuigen en boodschappen opruimen.

Wat is wijsheid? Zo laten tot er iets veranderd? Of toch de mogelijkheid benoemen dat het misgaat, al is dat misschien pas over een jaar(en hopelijk langer)?

 

Laatst bewerkt: 24/11/2018 - 11:11

Beste Lisette,

Dank voor uw vraag. We snappen dat dit een ingewikkelde situatie is en het roept bij ons ook vragen op zoals: wat heeft de arts u precies verteld over de verwachtingen? Is dit een palliatieve behandeling of bestaat er nog een kans op genezing? En wat heeft u uw zoon hier al over verteld?

Praten met een kind dat zich terugtrekt kan een uitdaging zijn. Aan de ene kant wil je als ouders je kind de ruimte geven en aan de andere kant wil je ook weten wat er in hem omgaat. Het is heel begrijpelijk dat uw zoon zich angstig voelt en denkt over dat hij u kwijt kan raken. Mogelijk wil hij die gedachte ‘wegduwen’ door de focus te leggen op de hoop dat u beter wordt.

Er bestaat een reële kans dat uw zoon wel al begrijpt en door heeft dat u niet beter wordt en dit niet durft te bespreken. Deze angst alleen dragen kan belastend zijn. Daarom raden wij u aan om aan uw zoon te vragen wat hij nu precies weet/heeft begrepen en waar hij aan denkt. Hier kan hij weerstand voor laten zien. U kunt hem helpen door te benoemen dat het normaal is dat hij bang, boos of verdrietig kan zijn en dat jij die gevoelens ook hebt. En dat het helpend kan zijn om dit samen te ‘dragen’ in plaats van alleen. De volgende stap is om eerlijk te vertellen wat u nu weet over de verwachtingen. U kunt uw zoon vertellen wat de arts u heeft verteld, dus ook over dat de kanker niet weg zal gaan. Bespreek dan ook de hoop die u heeft, die waarschijnlijk hetzelfde zal zijn als die van uw zoon. De laatste stap is samen te bespreken wat hem (of jullie) helpen om hiermee om te gaan. Ik wens u succes. Verwacht niet dat dit gesprek 'perfect' verloopt. Het is een proces en u kunt er altijd later weer op terugkomen.

Met hartelijke groet,

Anja van Onna, GZ-psycholoog

Laatst bewerkt: 27/11/2018 - 12:34

Dank je wel Anja, dit helpt. Al ben ik bekend met gesprekken voeren over lastige onderwerpen, met je eigen kind is het toch anders.

 

Laatst bewerkt: 04/12/2018 - 09:53

Hallo. Ik weet pas net dat ik baarmoederhalskanker heb en mijn zonen van 6 en bijna 14 gaan daar elk op hun eigen manier mee om. De jongste is het moeilijkste. Die was al erg prikkelgevoelig maar nu nog meer. Dat uit zich in heel druk gedrag. Wat kunnen zijn vader en ik doen om hem iets rustiger te krijgen want het is wel belastend met al dit nieuws en in heel de molen zitten om ook een stuiterballetje in huis te hebben. Hij weet wat kanker is maar weet er gewoon niet mee om te gaan wat wij heel goed begrijpen. 

Laatst bewerkt: 26/11/2018 - 08:09

Goedemiddag,

Dank voor uw vraag. Zo te lezen, kunt u goed het gedrag van uw zoon lezen. Fijn dat u ziet dat zijn drukke gedrag voortkomt uit de (prikkel)gevoeligheid.

Wij denken, net als u, dat dit een normale reactie kan zijn. En we begrijpen dat het fijn is om hem rustiger te krijgen. Wat deed u, voordat u de diagnose had, als hij zich druk gedroeg? Wat werkte toen voor hem goed? U kunt deze vragen samen met uw partner bespreken en samen nagaan of hij nu misschien een tijdje dit (wat eerder werkte) extra nodig heeft.

Wij denken dat hij momenten nodig zal hebben om zich te uiten (een uitlaatklep) en de drukte uit zijn lijf te krijgen, maar ook momenten waarbij hij tot rust kan komen. Het zoeken naar een goede balans kan lastig zijn. Wij raden aan om bewust momenten te creëren waarin hij zijn drukke gedrag kan laten gaan (bijvoorbeeld lekker laten rennen in een speeltuin) en momenten die voor hem rustgevend zijn, zoals spelen met lego of iets anders dat hij leuk vindt. Kinderen laden ook altijd goed op van één op één aandacht. Misschien dat hij ook behoefte heeft aan minder prikkels en is hij gebaat bij wat meer thuis zijn in zijn veilige omgeving. Vertrouw op uw eigen observaties in wat uw kind nodig heeft. Vraag eventueel ook mensen uit uw omgeving (waar hij al een vertrouwde band mee heeft) om ondersteuning. Misschien dat iemand hem bijvoorbeeld een uurtje mee kan nemen naar een speeltuin, of u ondersteunen in het huishouden zodat u hem aandacht kan geven.

Met hartelijke groet,

Anja van Onna, GZ-psycholoog

Laatst bewerkt: 27/11/2018 - 12:37