‘Mijn gezin nam ik enigszins voor lief, nu is het voor mij het belangrijkste’

Met een man, een kind en een drukke baan vloog de tijd voorbij voor Cecilia (39), totdat ze twee jaar geleden baarmoederhalskanker kreeg. Na chemo’s en een operatie is ze nu kankervrij. Het heeft haar leven veranderd. “Mijn gezin nam ik toch enigszins voor lief. Nu niet meer, het is voor mij het allerbelangrijkste.”

Tekst: Eduard Herkes en Merel Roze, januari 2022

CeciliaAls haar dochter Saar (4) ziek was, hoopte Cecilia dat een opa of oma kon oppassen. Nu regelt ze het zo, dat ze er zelf is voor haar dochter. “Toen ik kanker had, dacht ik regelmatig: zie ik Saar wel opgroeien? Sinds ik kankervrij ben, geniet ik nog veel meer van het moederschap. Mijn vriend Coen haalde Saar vaak op van de crèche en ik dacht nu: dat wil ik ook! Dus heb ik mijn werktijden aangepast. Na kanker ga je wel nadenken over wat echt belangrijk is in het leven, je maakt andere keuzes.”

Twee jaar geleden voelt Cecilia zich al een aantal maanden niet lekker. Ze heeft last van bloedverlies en consulteert haar huisarts. “Zij zei me geen zorgen te maken. Door mijn drukke baan had ik misschien een burn-out. Het bloedverlies kon komen, omdat ik zwanger wilde worden.” Na drie keer contact te hebben gehad met haar huisarts , realiseert Cecilia zich op een maandagochtend dat ze zich echt niet goed voelt. “Ik heb intuïtief het ziekenhuis gebeld, het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Ik zei: ik moet vandaag gezien komen, want het is echt niet goed.”

En dat klopt: drie dagen na haar bezoek aan het LUMC krijgt ze te horen baarmoederhalskanker te hebben. “Mijn omgeving hoopte natuurlijk dat het niet zo was, maar ik wist het al. Ik had intussen alle wetenschappelijke artikelen die ik kon vinden, gelezen. De arts vroeg tijdens het gesprek of ik iets in de richting van medicijnen had gestudeerd. Ik wilde vooral zelf de regie houden.”

Cecilia kan kiezen uit twee opties: de baarmoeder en de eierstokken verwijderen en dus niet meer zwanger kunnen worden en gelijk in de overgang te raken, of een experimentele chemo om de tumor te verkleinen en deze vervolgens operatief te verwijderen. “Ik hoefde er niet lang over na te denken, ik ging voor optie 2.” Haar vriend Coen vindt deze keuze heftig, maar zegt ook ja. “De partner wordt nogal eens vergeten, maar ook hij moet natuurlijk akkoord gaan. We hebben echt hier samen over gesproken. Je gaat namelijk nogal wat aan samen.”

‘De eerste kuur ging heel goed, van de tweede ging ik onderuit, zo zwaar was het’
 

Twee weken daarna begint Cecilia aan de chemo. “De eerste kuur, een opname van een dag en een nacht, ging heel goed. Van de tweede ging ik onderuit, zo zwaar was het.” Na de derde kuur blijkt uit een scan dat de tumor meer geslonken is dan nodig is om te opereren. “De artsen wilden dat ik evengoed zes kuren zou volgen, terwijl ik zei: waarom niet nu al opereren? Ik heb voorgesteld nog wel een vierde kuur te doen en dan te opereren, en dat is ook gebeurd.”

Tijdens de operatie blijkt de tumor niet uitgezaaid te zijn en nog altijd is Cecilia kankervrij. “Ik blijf wel de rest van mijn leven onder controle. Maar van een controle iedere drie maanden, naar iedere zes maanden vond ik al zo’n feest. En dan moet het echte feest nog komen, want in 2022 gaan we trouwen.”

Een advies dat ze iedereen kan aanbevelen, is tijdig contact op te nemen met een psycholoog. “Na zo’n ingreep ben je psychisch stuk, terwijl het herstel lichamelijk ongelooflijk zwaar is. Maar ook voor je partner is heel belangrijk er veel over te praten.”

Tips van Cecilia:

  • Neem tijdig contact op met een psycholoog
  • Voor je partner is heel belangrijk er veel over te praten
  • Houd vooral zelf de regie

Wil je in contact komen met Cecilia? Bekijk haar profiel op kanker.nl.


Wereldkankerdag 2022

Dit interview is afgenomen voor Wereldkankerdag 2022.
Ga voor meer persoonlijke verhalen en informatie naar kanker.nl/wereldkankerdag