Het is een gevecht....

Gewoon, voor jou . 🫂


De zon kwam terug

Er was eens een vrouw die op een ochtend ontdekte dat ze in oorlog was. 
Niemand had haar dat officieel verteld. Er was geen koning langsgekomen met een perkament waarop stond dat vanaf heden de vijandelijkheden waren begonnen en er marcheerden ook geen soldaten door de straat. Toch wist ze het. Er woonde ergens diep in haar lichaam iets wat daar niet hoorde en sindsdien was ze voortdurend ergens mee aan het vechten. Met de vermoeidheid bijvoorbeeld, die 's morgens soms al naast haar bed zat nog voor ze goed en wel wakker was. Met haar maag, die zich gedroeg alsof iemand er 's nachts een zak stenen in had leeggegooid. Met de pijn ook, die op de ene plaats begon en daarna rustig naar haar rug trok, tussen haar schouderbladen ging zitten en daar blijkbaar van plan was een tijdje te blijven. Op sommige dagen vocht ze zelfs met een stoel. Niet om erin te raken, dat ging uitstekend. Eruit was een ander verhaal.

Eens in de zoveel tijd trok ze naar het grote witte kasteel waar de geneesheren woonden. Daar kreeg ze een armband om zodat iedereen kon zien dat ze patiënt was, al bleek dat systeem niet helemaal waterdicht. 
Op een ochtend moest ze er om tien over zeven zijn. Tien over zeven is een uur waarop fatsoenlijke sprookjesfiguren nog in bed liggen, maar in het grote witte kasteel vond men dat kennelijk een prima moment om zieke mensen te ontvangen. De vrouw was dus op tijd. Haar behandeling begon om twaalf uur. Niemand vond dat vreemd. Ze deelde haar kamer met een man die pas geopereerd was en er niet best aan toe was. Hij had veel te vertellen en zij luisterde. Af en toe zei ze iets terug als ze ertussen raakte en wanneer ze rust wilde, zette ze haar koptelefoon op. Dat hielp redelijk. Een koptelefoon is tenslotte de moderne versie van een onzichtbaarheidsmantel, met als klein technisch gebrek dat iedereen je nog altijd kan zien.

Omdat ze zo vroeg vertrokken was, kreeg ze honger en wandelde ze in haar pyjama naar de keuken van het kasteel. Daar vroeg ze de kok om iets te eten. "Dat is alleen voor patiënten," zei de kok. "Maar ik bén een patiënt," zei de vrouw en ze liet hem haar armband zien. De kok keek naar de armband, daarna naar haar en verontschuldigde zich uitgebreid. Hij had het niet gezien, zei hij. Ze zag er zo goed uit. De vrouw bedankte hem hartelijk voor het compliment en liep met haar eten terug naar haar kamer. Onderweg vroeg ze zich af hoe een patiënt er volgens die kok dan hoorde uit te zien. Waarschijnlijk bleek, kromgebogen en met verward haar. Misschien hoorde er ook nog ergens een infuuspaal bij, kwestie van alle twijfel weg te nemen. In ieder geval was ze die ochtend blijkbaar niet geslaagd voor het praktijkexamen patiënt-zijn en daar kon ze best mee leven.

Later liep het gif weer door haar aderen. Het was bijzonder gif, gemaakt om iets in haar lichaam dood te maken in de hoop dat de rest bleef leven, alleen was het nogal enthousiast spul dat onderweg ook dingen lastigviel die met de hele kwestie weinig te maken hadden. Toen ze die avond thuiskwam, voelde ze zich nochtans prima. 
De buurmeisjes stonden niet veel later aan de deur met twee hamburgers van de barbecue en het waren zowat de lekkerste hamburgers die ze in tijden had gegeten. Nog wat later stonden ze er opnieuw. Er zou iets met de zon gebeuren en of ze meeging kijken. De vrouw twijfelde. Dat deed ze tegenwoordig wel vaker. Vroeger vroeg ze zich af of ze ergens zin in had. Tegenwoordig kwam daar eerst een hele vergadering aan vooraf. Is dit verstandig? Kan ik dit? Krijg ik morgen de rekening? Uiteindelijk bleek niemand het antwoord te kennen, dus ging ze maar mee. Half het koninkrijk zat op de dijk naar boven te kijken. De buurmeisjes hadden een stoel voor haar meegenomen en een speciale bril mocht ze lenen. Later gingen ze zelfs een ijsje halen en een stukje wandelen. Om de zoveel tijd vroegen ze of het nog ging. Het ging. Meer zelfs, het ging uitstekend. Daar zat ze dan, kort na haar tweede chemokuur, op een dijk met een ijsje terwijl de maan voor de zon schoof. Als iemand haar die ochtend in het ziekenhuis had verteld dat dit het programma voor die avond was, had ze hem waarschijnlijk niet geloofd.

Vrijdag en zaterdag geloofde ze het zelf nauwelijks nog. De klap kwam alsnog. Ze was doodmoe en deed weinig anders dan hangen en slapen. Daarna werd het iets beter, maar niet veel. Ze zag overal dingen die gedaan moesten worden en constateerde vervolgens dat die blijkbaar ook nog een dag konden wachten. En nog een. Het merkwaardige was dat haar dat steeds minder kon schelen. Misschien had ze jarenlang een heleboel zaken veel te belangrijk gemaakt. Een wasmand die een dag langer blijft staan, blijkt bijvoorbeeld niet spontaan te ontploffen. Ook stof bezit een opmerkelijk geduld. 
Maar toen kwam de pijn terug en daarmee veranderde alles weer. 's Nachts was hij het ergst. Haar maag, haar buik, haar rug. Pijn is vervelend genoeg wanneer hij gewoon pijn doet, maar 's nachts begint hij ook nog tegen je te praten. Dan lig je in het donker en wordt ieder steekje een vraag waarop je het antwoord eigenlijk niet wilt weten. Ze werd bang. Bijna in paniek zelfs. Ze nam de pillen die ze mocht nemen en wachtte. Uiteindelijk werd het rustiger. Niet weg, eerder alsof de pijn een paar kamers verder was gaan zitten en de deur achter zich had dichtgetrokken. Voorlopig dan.

De volgende ochtend keek de vrouw in de spiegel. Nu zag ze er wél uit als een patiënt. Moe, uitgeblust, oud en stijf. Ze bekeek zichzelf een tijdje en vroeg zich af hoe ze daar in godsnaam nog iets van moest maken. "Nou," zei de spiegel, "die kok zou je vandaag in ieder geval geloven." 
De vrouw keek hem aan. "Rot op." 
Spiegels in oude sprookjes zijn gewend aan prinsessen die vragen wie de mooiste van het land is. Deze besloot dat zwijgen waarschijnlijk verstandiger was.

Later dacht de vrouw weer aan die oorlog. Ze had tegen een vriendin gezegd dat alles tegenwoordig als een gevecht voelde en dat het soms zelfs leek alsof ze vocht om in leven te blijven. Misschien was dat ook gewoon zo. Alleen had niemand haar verteld hoe zo'n gevecht eruitzag. Ze had zich er waarschijnlijk iets heldhaftigers bij voorgesteld, met zwaarden en paarden en iemand die achteraf een standbeeld voor je opricht. In werkelijkheid lag ze soms gewoon op de bank omdat rechtop zitten die dag al ambitieus genoeg was. Ze belde het ziekenhuis wanneer haar maag weer opspeelde, slikte haar pillen als het nodig was en liet dingen liggen die vroeger absoluut vandaag hadden moeten gebeuren. En tussendoor waren er twee hamburgers van de buurmeisjes, een kok die niet wilde geloven dat ze patiënt was en een avond waarop ze met een idiote bril op haar neus naar een half verdwenen zon had zitten kijken.

Die zon kwam trouwens gewoon weer tevoorschijn. Niemand op de dijk leek daar bijzonder verbaasd over. Dat was immers voorspeld.

De vrouw ook niet.

Maar ze bleef toch zitten tot ze helemaal terug was.

Lieve Norinda,

Wat naar te lezen dat je zoveel maagpijn hebt. Het AVL kennende krijg je deze week vast je gastroscopie. Ik hoop dat er een onschuldige oorzaak gevonden wordt. 

Wat een lieve buren heb je dat ze je hamburgers komen brengen en meenemen naar de dijk. Zelfs voor een stoel hebben gezorgd. Dat is hartverwarmend en doen ze alleen voor mensen zoals jij,  die dat verdienen. 

Ik hoop dat de vermoeidheid weer wat minder wordt naarmate de dagen verstrijken. Je lichaam is in gevecht om met hulp van de chemo/immuno de kankercellen aan te vallen. Dat gevecht kost al veel energie. Geef je lijf de rust die het nodig heeft om van binnen te kunnen vechten. 

Liefs, Monique 

Lieve stoere Norinda,

Dank je wel dat je dit deelt. Wat je schrijft is hard, en het klinkt zo zwaar.

Ik hoor dat alles nu een gevecht voelt. Tegen de vermoeidheid, tegen de ongemakken, tegen de pijn, en vooral tegen die constante herinnering dat het kanker is. En dat die pijn paniek geeft en je kwaliteit van leven zo hard raakt. Dat is echt heftig.

Je schrijft: “Op dit moment voelt het als een gevecht om in leven te blijven. Ga ik het winnen of niet?”

Ik weet niet wat het antwoord daarop is. En ik ga ook niet doen alsof ik dat wel weet. Maar ik wil wel dat je weet dat je dit niet alleen hoeft te dragen. Niet het gevecht, niet de paniek, niet de dagen waarop het gewoon te veel is.

Je mag voelen wat je voelt. Ongelukkig, moe van het vechten, bang, boos, wat het ook is. Je hoeft het niet mooier te maken maar het is mooi hoe je dit deelt.. vanaf een afstand wil ik je laten weten dat je heel vaak in mijn gedachten bent en probeer ik krachtstraaltjes door de wind naar je te sturen! Ik hoop dat je maag snel tot rust komt en dat het onderzoek iets oplevert… het kan iets simpels zijn als een candida oesofagitis (schimmel) iets dat wel voor ontzettend veel klachten kan zorgen (vaak veroorzaakt door slechter werkend immuunsysteem en medicatie helaas heb ik dat bij mijn moeder gezien). Ik duim in ieder geval voor je🫶🏻

Ik denk aan je.

Heidi

Het liefst pik ik uit je berichten alleen het goede nieuws, dat je bloedwaarden ok zijn, dat je er goed uitziet, dat je een leuke avond hebt gehad met de zonsverduistering. Maar je bent heel duidelijk dat de pijn je leven moeilijk maakt. Ik weet niet wat ik hierop moet zeggen, behalve dat ik wilde dat het niet zo was. Ik hoop dat ze wat hebben om je pijn te stillen. 

Liefs, Niene

❤️🍀🫂