Zo kan ie wel weer.....

Het gaat al een paar dagen goed. 5 dagen om precies te zijn. Het is zo gek: de ene dag verga je van de pijn en meteen de volgende dag is het compleet verdwenen. Ik snap er niets meer van. Maar enfin, het gaat goed en daar ben ik allang blij  om.

Vandaag zei ik nog  tegen zoonlief: goh, ik voel me gewoon goed zoals een ieder ander. Heel gek, want ik had dus kunnen werken zo. Maar ja, zo simpel is  het ook weer niet. Ik weet helemaal niet of mijn energie genoeg is om met de kindjes bezig te kunnen zijn. Mijn hoofd wil dat, maar ik weet niet of het lichaam ermee eens is......

Ik mis het wel, het nuttig zijn. Invulling geven aan mijn dagen. Maar het is even niet anders. Het gaat allemaal op en neer. Nu zit ik in een lekkere flow, maar het kan morgen ineens anders zijn. Feit is wel, dat ik deze keer, de pijn daargelaten, veel sneller hersteld ben van de chemokuur. Wat een rol speelt, denk ik, is mijn  HB die nog steeds redelijk is. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn na de derde kuur. Trouwens, de dosis omeprazol (maagbeschermers) is verhoogd van 20mg naar 40mg. Misschien zorgt dat ervoor dat ik nu geen pijn heb?

Vandaag ben ik bloed gaan prikken. De uitslag was heel vlot binnen. Ik was 5 minuten thuis  van het ziekenhuis of de telefoon ging al. Mijn verpleegkundige belde om te zeggen dat het allemaal er goed uit zag. Geen gekke dingen. De nierfunctie was één puntje gestegen en de HB was hetzelfde als een week geleden. Aan mijn bloed konden ze niet zien dat er iets loos is met mijn maag. Dus het is verstandig om toch dat onderzoek te doen. En dat gaat dus morgen gebeuren. Ik ben nu nog kalm, omdat ik weet dat ik een roesje krijg. Ik hoor er niets van te merken. Ze zorgen maar ervoor  dat ik een goede dosis krijg, al moet ik dagen van bijkomen. Ik wil niets voelen!!

Vandaag nog kunnen genieten van een boottochtje met 2 goede vriendinnen. Onze kids hebben vroeger in hetzelfde team gehonkbald. Het was prima weer. We hebben op de boot lekker gegeten en veel gekletst. Deze meiden zijn zó lief. Van hen mag ik absoluut niet met de taxi naar het ziekenhuis (dat wordt voor chemotherapie ook vergoed). Dat is tijdverspilling. Ik moest hun bellen, want zij willen wel voor taxi spelen! Hihihihi, wel fijn om te weten dat ik die optie ook heb. 

Ik ben zoiezo omringd door lieverds. Ik krijg nog steeds kaarten, bloemen, attenties en bezoekjes. Je zou denken dat het allemaal zo'n beetje geweest is, maar nee hoor, het gaat gewoon door. Wie ik ook heel lief vind, is mijn thuiszorg hulp. We hebben een goede klik en zij zorgt heel goed voor me. Zij komt elke week de picclijn verzorgen en sinds vorige week ook weer voor het zwachtelen. Wij kletsen altijd over van alles en nog wat: muziek, festivals en feesten, school en de perikelen van haar kindjes. Ik wil haar niet missen. Ik bof maar met haar. 

Ik heb ook goede voornemens. Ik laat mijn been weer zwachtelen, want het was (door de warmte van de afgelopen periode denk ik) flink dik geworden. De kousen die ik nu heb, hebben hun beste tijd gehad. Ik heb nu ook een afspraak om nieuwe te laten aanmeten. Ook ga ik deze donderdag weer starten met fysiotherapie. Ik moet echt weer gaan werken aan mijn conditie. Ik heb ook met de fysiotherapeut van het AvL gepraat en zij adviseerde mij om het weer op te pakken. Dat is ook zo'n lieve meid. Meteen de eerste kuur stond ze naast mijn bed om te vragen hoe het met me ging. Na de operatie was zij degene die met mij oefeningen deed om te revalideren. Ik was heel blij om haar te zien. Toen ik haar vertelde dat ik steeds maagpijn heb, heeft zij onder mijn borsten tape aangebracht en oefeningen gegeven ter verlichting van de pijn. Baat het niet, dan schaadt het niet. 

Ik ben blij dat het best goed gaat deze dagen. Ik hoop dat ik het kan vasthouden tot dinsdag volgende week, want dan gaat kuur nummer 3 erin. Misschien heb ik daarna "maar" een week nodig om bij te komen en kan ik in week 2 en 3 werken aan mijn conditie. We gaan het zien.