Kanker......!!!

Kanker! Dat ik dat heb, is een feit. Ik merk het aan alles. Als ik naar mijn arm kijk, zie ik de picclijn, dan weet ik waarom ik die heb. Als naar mijn buik kijk, zie ik die enorme littekens, dan weet  ik  waardoor ik ze heb. De enorme vermoeidheid die ik nu voel, herinnert mij eraan, dat het door de chemo komt en dat  herinnert me er weer aan dat ik kanker heb dus chemo moet krijgen. Kanker beheerst mijn leven. Al  tweeëneenhalf jaar! 

Ik heb me sinds het moment dat ik thuis  ben uit het ziekenhuis alleen maar geslapen. Ik was nergens toe in staat. Vandaag voor het eerst op aandringen van mijn lieve buurvrouw een wandeling gemaakt. Ik moet zeggen dat ik het best goed heb volgehouden. Onderweg even op een terrasje gezeten om op adem te komen en daarna weer naar huis gelopen. Het  was een goed idee en ik voelde me ook wel prima. Maar  thuis moest ik wel bijkomen. 

Afgelopen dagen, terwijl ik in mijn bed lag, dacht ik: dus dit is het dan......zo voelt het als  je een lading chemo krijgt en toch tot niets in staat bent. En waarvoor zou ik het doen? Chemo krijgen om niet mijn bed uit te kunnen? Alleen maar om in leven te blijven? Is dit wat ik wil?

Het gevoel en het besef van niets kunnen is  gruwelijk. Dat is een scenario wat steeds dichterbij lijkt te komen. Natuurlijk wil ik hoop houden (want er zijn vele succesverhalen) en het niet opgeven en ervoor gaan. Maar die sombere gedachtes van het einde laten mij niet los. Dit heb ik dus ook besproken met zowel mijn oncoloog als mijn huisarts. Ik ga door zolang ik nog op de been kan zijn. Maar mocht ik zover komen, dat ik mijn bed niet meer uit kan, dan stop ik met chemo, want dan zie ik voor mezelf het nut er niet van in. Ik wil geen chemo krijgen om alleen mijn ogen open te houden. Dit  verhaal heb ik aangekaart bij de oncoloog en zij had geregeld dat ik bepaalde dingen kon bespreken met mijn huisarts mocht ik in die fase belanden. Het was een heel moeilijk gesprek. Ik heb mijn wensen uitgesproken, maar nog niets vastgelegd. Er komt binnenkort een vervolg, waarin we wel alles gaan vastleggen. Verschrikkelijk! Ik hoop net als de huisarts dat het nog lang duurt, voordat het zover is. 

Het zijn van die conversaties die je liever niet voert. Maar het is  beter dat het nu geregeld wordt. Nu dat ik nog bij volle verstand ben. Tot op zekere hoogte geeft het mij ook rust als ik het heb gedaan. Dan kan ik verder leven met  de tijd die mij gegeven is. 

Tjeetje, wat overkomt mij allemaal? Waarom moet ik me hiermee bezighouden? Ik had me zo graag met andere zaken beziggehouden: mijn werk, mijn vrienden, mijn kind, misschien wel kleinkinderen, reizen en alle leuke dingen van het leven. 

Maar weet je, ik voel, dat ik nog niet klaar ben hier. Ik vecht nog even door. En wie weet, verbaas ik alle doktoren en statistieken en heb ik nog even.