Paracetamol......!!!

Jemig de pemig!!!

Wat een tijden, zeg! De afgelopen dagen waren niet mals. Heel veel last van vermoeidheid en pijnen. Na de chemokuur heb ik zeker 3 dagen alleen maar geslapen. Ik was ka-pot! Ik was tot niets in staat. Niet dat het na die drie dagen klaar was, nee hoor! Ik bleef heel erg moe. Zo moe, dat ik na het douchen op bed ging zitten om me af te drogen en aan te kleden. Ik moest goed op adem komen om daarna mijn tanden te poetsen. Half hangend over de wasbak heen. Niet te geloven. Op aandringen van mijn thuiszorg dame (die kwam mijn picclijn verzorgen) heb ik toch maar de douchekruk tevoorschijn gehaald. Vandaag heb ik voor het eerst alles achter mekaar kunnen doen, staand, zonder adempauze. Een goede anderhalve week na de chemo bleef ik doodmoe. 

Op een gegeven moment (vorige week donderdag) voelde ik me best wel oké en ging ik met de auto naar Capelle ad IJssel om naar een honkbaltoernooi van mijn neefje te kijken. Prima, helemaal goed, niks aan de hand. Maar de volgende dag begon de echte ellende: maag-en buikpijn!! Ik stond die dag heel laat op en voelde al dat mijn maag krampte. Ik dacht: o, ik moet zo wel iets eten, omdat mijn maag zo leeg is. Ik had een bakje fruit op. Wel, ik heb het geweten. Gelijk na de laatste hap kreeg ik enorme krampen. Hoog in mijn buik onder mijn borstbeen. Dus ik ging er vanuit dat het mijn maag was. Op een gegeven moment had ik ook stoelgang, ook met veel krampen. Zoonlief was ook wakker geworden met maag- en darmproblemen dus ik dacht: o, virusje opgepikt. Bij hem ging het over, maar bij mij niet. Vroeg in de avond besloot ik met het AvL te bellen voor advies. Ik kon amper uit mijn woorden komen, omdat ik zo moest huilen. De telefoniste vertelde dat de dienstdoende arts mij terug ging bellen. Toen ze belde, vertelde ik wat ik voelde. Ze zei:" mevrouw Isberta, er gebeurt natuurlijk een hoop in uw buik, hè. Dat geeft dus klachten. Vanaf nu moet u paracetamol in huis hebben om te slikken. U hoeft geen pijn te lijden." 

Ik weet precies wat ze bedoelt: ik ben nu in een fase beland, waarin ik vaker pijn ga krijgen dus moet ik die bestrijden met paracetamol en als dat niet helpt, dan oxycodon! Die woorden: "vanaf nu"......heel subtiel gezegd, maar ik kan goed tussen de regels lezen. Ik kon alleen maar denken: shit, het is zover, zo gaat het eruit zien, dit zijn de verwachtingen. Angstig, kan ik je verzekeren!

Zoonlief had flink wat paracetamol ingeslagen en ik slikte er meteen 2. Als het niet mocht baten, moest ik oxycodon slikken en anders terugbellen. Ik ging naar bed, maar van slapen kwam niets terecht. Ik heb serieus pas tegen zevenen in de ochtend mijn ogen dicht gedaan. De afspraken die ik voor dat weekend had staan, heb ik afgezegd, want ik had nog steeds pijn en mijn maag en buik bleven kwetsbaar. 

Ik snap niet waar die maagpijn vandaan komt. Dat ik weet, zit er geen tumor bij mijn maag. Ik heb dr. Google maar gevraagd wat het zoal zou kunnen zijn. Het kan een maagzweer zijn. Kramp bij hongergevoel, kramp na het eten of drinken. Pijn hoog in de buik onder het borstbeen. Dat zijn precies mijn klachten. Het kan toch dat ik ook dat heb naast de kanker? Mijn maag is zoiezo kwetsbaar geworden na mijn tweede operatie. Maar ik moet wel eerlijk zeggen; ik heb beter opgelet waar ik de pijn voel. Het is niet alleen mijn maag. Het zijn ook mijn darmen. En daar zit wel een tumor. Mijn buik voelt steeds opgeblazen aan. Zwaar gevoel en stijf en beurs en pijnlijk als ik op bepaalde plekken druk. Ai ai ai. Heel serieus dit!

Ik moet zeggen het AvL is het beste ziekenhuis in mijn ogen. In 2 weken tijd ben ik zeker 3 keer gebeld met de vraag hoe het met mij ging. Vandaag nog ben ik gebeld door een dokter, om te checken of ik het weekend goed ben doorgekomen. Dat vind ik heel fijn en attent. Zo heb ik het gevoel dat ik niet alleen ben. De dokter adviseerde mij ook om maagbeschermers te slikken. Dus die heb ik meteen gehaald.

Morgen ga ik bloed prikken ( neeee, bloed tappen!!!😄, want ik heb een picclijn). Ik ga naar het AvL, want hier in Almere is het een gedoe. Het wordt alleen in het ziekenhuis gedaan door een deskundige en daar moet je een speciale afspraak voor maken bla bla bla. Vorige week moest ik ook bloed prikken en ging ik naar het Flevo ziekenhuis, maar dat kon niet via de picclijn en moest ik toch in mijn arm geprikt worden. @#€%%!&!!!!! Heb je zo'n ding moet je toch die ellende ondergaan. Dus heb ik besloten dat ik voortaan gewoon helemaal naar het AvL rijd om bloed te tappen!!! I don't care!

Over bloed gesproken, mijn HB is goed gestegen. Hij is van 5.2 naar 8.4 gegaan! Ik hoop zo dat het op peil blijft, dan hoef ik niet steeds een bloedtransfusie te krijgen. 

Dus morgen naar het lab. En ergens op de dag (ik vermoed na de lab- uitslag) word ik door mijn oncoloog gebeld. Ik heb mijn vragen al genoteerd. Ik hoop dat ze mij wat duidelijker kan vertellen wat er met mij gaande is en wat ik kan verwachten.

Ik ben amper bijgekomen van alles of ik moet volgende week dinsdag alweer voor kuur  nummer 2 van ronde 2. Lord have mercy🙏.