Hoe doe je dat....?
Hoe bescherm je je kind tegen groot verdriet?
Verdriet dat veroorzaakt wordt door kanker. Verdriet als je te horen krijgt dat je moeder niet meer beter wordt? Verdriet als je moeder in bed ligt te kreunen van de pijn? Verdriet bij het idee dat je misschien (te snel) afscheid zal moeten nemen van je moeder? Verdriet bij het idee dat je nu heel snel "grote- mensen- dingen" moet gaan regelen?
Sinds we thuis weten dat ik in de palliatieve fase ben, zijn onze hersenen op volle toeren gaan draaien. Er zijn zoveel vragen: wat als, wanneer, wie dan, hoe? Er komt een hoop af op zoonlief. Ik vind het zo sneu, zo verdrietig. Hij is een jongeman van 24 en begint nu aan het grote-mensen-leven. Ik gun hem een zachte, geleidelijke overgang naar het volwassen leven. Maar kanker schopt alles overhoop. Kanker gooit roet in het eten. Kanker brengt onrust en onzekerheid en verdriet, heel veel verdriet😒.
Het liefst wil ik zoonlief beschermen. Ik wil niet dat hij ziet dat zijn moeder emotioneel is, pijn heeft en moe is. Ik wil me krachtig houden. Ik wil dat hij ziet dat ik sterk ben, zoals hij dat van mij gewend is. Dat ik alles aankan dus ook de kanker. Maar het is niet zo. Zoonlief is niet dom; hij heeft alles door. Misschien zegt hij niet altijd alles, maar ik zie aan zijn blik, dat hij mij goed door heeft. Ik kan niet doen alsof.
Wij hebben afgesproken dat zoonlief zoveel mogelijk doorgaat met waar hij mee bezig is. Leven. Lol maken, werken, muziek maken, reizen en de wereld verkennen. Dingen die je hoort te doen op die leeftijd, zorgeloos. Ik probeer ook door te leven (zorgeloos lukt helaas niet meer) en op de been te blijven. Zolang dat het geval is, dus dat ik kan lopen, fietsen, autorijden proberen we te genieten en alles uit het leven te halen.
Belangrijk is, dat we samen herinneringen maken......voor later......
4 reacties
Lieve jij,
Een sprookje kan kanker niet kan wegnemen.
En verdriet evenmin.
Maar soms kan een verhaal heel even doen wat wij mensen zo moeilijk kunnen: een beetje troost geven
Het schild van de moeder
Er was eens een moederbeer die wist dat de winter vroeger zou komen dan anders.
Ze zag de eerste sneeuwvlokken al, terwijl haar welp nog dacht dat het gewoon wat kouder werd. Elke avond, als haar welp sliep, ging ze stiekem het bos in om takken en mos te verzamelen. Ze wilde een groot schild bouwen. Een schild waarachter haar welp nooit verdriet zou hoeven voelen.
Een oude uil keek haar een tijdlang zwijgend aan. "Waarvoor is dat schild?" vroeg hij.
"Om hem te beschermen."
"Tegen de kou?"
"Nee."
"Tegen de wolven?"
"Nee."
"Tegen wat dan wel"
"Tegen verdriet."
De uil glimlachte droevig. "Dat is het enige waar geen schild tegen bestaat."
De moederbeer liet haar kop zakken. "Maar ik wil niet dat hij pijn heeft."
"Dat begrijp ik," zei de uil. "Elke ouder wil dat. Maar verdriet is niet het tegenovergestelde van liefde. Verdriet ís liefde die nergens meer naartoe kan."
De moeder zweeg. "Wat moet ik dan doen?"
"Geen schild bouwen," zei de uil zacht. "Bouw herinneringen. Wandel nog samen door het bos. Lach als er iets te lachen valt. Huil als er tranen zijn. Vertel hem wat je nog wilt vertellen. En laat hem ook voor jóú zorgen, al is het maar een klein beetje."
"Maar dan ziet hij dat ik niet sterk ben."
"Juist dan," antwoordde de uil. "Want kinderen leren niet alleen van de kracht van hun ouders. Ze leren ook van hun zachtheid."
Die winter kwam inderdaad vroeger dan verwacht. Er waren dagen met zon. Er waren dagen met sneeuw. En er waren dagen waarop moeder en welp gewoon stil naast elkaar zaten, zonder veel woorden.
Jaren later herinnerde de welp zich de kou nauwelijks. Wel herinnerde hij zich de warmte.
En toen begreep hij iets wat hij als jonge beer nog niet had kunnen weten.
Zijn moeder had hem nooit kunnen beschermen tegen het verdriet.
Maar ze had hem wel zoveel liefde meegegeven, dat hij het verdriet kon dragen.
Dit is wederom fantastisch Willy. Heel hartelijk dank voor de moeite om dit sprookje te maken. Het komt echt binnen!
Liefs, Norinda💞
O lieverd toch. Snap zo goed dat je dat door je ziel snijdt, de wetenschap dat je kind zoveel verdriet heeft. Ziet dat jij zoveel pijn hebt. Hij zal zich machteloos voelen. Ik hoop dat jullie kunnen blijven praten hierover. Dat hij jou hierin niet ontziet, want je wilt toch weten wat er in hem omgaat lijkt mij. Zolang je er nog bent kan je er voor hem zijn.
Even iets praktisch: ik weet niet of je een huur- of koopwoning hebt, maar als het een huurwoning is zou ik hem snel als medehuurder registreren. Dat voorkomt dat hij het huis uit wordt gezet als jij bent overleden.
Liefs, Monique
Dank voor je reactie, Monique.
En betreffende de tip: dat zijn we aan het regelen. We wonen in een particuliere huurwoning.