27 jaar en baarmoederhalskanker

Zo moe, zo leeg, zo stil, zo verdrietig en zo woedend

Ugc

3 maanden na de operatie. 15 oktober was gisteren toch?

Mijn lichaam is inmiddels redelijk hersteld (alhoewel ik nu al dagen ontzettend veel pijn in mijn buik heb en mijn conditie 0,0 is), en mijn hoofd is aanbeland bij het verwerken van het nieuws dat mijn uitstrijkje een pap3b is. Wat uiteraard toch wel even iets erger werd dan ze in eerste instantie dachten.
Ik bevind mij dus ergens in juli/augustus vorig jaar.

Langzaam komt het besef wat er gebeurt is. Dat mijn leven veranderd is.
Erover praten of schrijven maakt mij intens verdrietig en woedend tegelijk. Ik heb mijn emoties niet onder controle.

Omdat ik depressie gevoelig ben, voel ik de signalen van de zwarte schaduw die mijn rug dekt. Ik voel hoe ik naar achteren getrokken word, en er het liefst op sommige dagen even niet meer wil zijn.
Waar vecht ik nog voor? Ik ben een leeg omhulsel, een leeg hoopje mens, waarvan een ander vindt dat ze zich niet "mag aanstellen".
Ik moet tenslotte blij zijn dat ik leef toch? Ik kan mijn familie dit verdriet toch niet aan doen?

Mensen in je omgeving die maar niet willen begrijpen wat je is overkomen en wat dit met je doet. En dan heb ik het niet alleen over vage kennissen, maar zelfs over familie.
Ik ben er klaar mee en sluit mij af voor hen die het niet kunnen en willen begrijpen.
Ik zink, omdat ik enerzijds mijn verhaal wil doen en het niet kan en anderzijds ik er niet over kan praten omdat ik telkens stik in mijn verdriet. En het liefst de haren uit mijn hoofd zou willen trekken om een andere pijn te voelen dan de pijn die mij van binnen steeds verder verscheurd.

En niemand die het ziet.

Niemand die kan begrijpen hoeveel pijn het doet als je ziet dat je man worstelt met het jou niet kunnen helpen als je op het punt staat alles op te geven.
Ik zou hem alles willen geven. Maar wat heb ik nog te bieden?
Ik kan niet echt lachen en echt vertellen hoe ik me voel probeer ik zo veel mogelijk te vermijden. Wie zit er nu op te wachten?
Wat ben ik voor een vrouw? Eentje die geen kinderen aan haar man kan schenken, of kleinkinderen aan mijn ouders.
Ik zou de tijd willen terugdraaien en "per ongeluk" zwanger willen worden. Oeps, foutje!

Dit verlies valt mij naast de kanker enorm zwaar. Ik probeer mensen te vinden die dit gevoel kennen, herkennen en erkennen. Alleen dan voel ik mij niet alleen.

Ik ben woedend op mijn omgeving omdat ik telkens weer aan mensen die het maar niet willen begrijpen moet uitleggen dat het niet goed gaat, dat je niet ineens genezen bent, dat je niet ineens weer kunt gaan genieten van het leven. Niet iedereen is hetzelfde. Niet iedereen ziet de zon schijnen als hij opkomt.

Ik vermijd mensen die maar denken dat het goed is, en die het niet willen snappen. Ik wil ze niet horen, ik wil ze niet meer zien.

Angst
Ik ben zo ontzettend bang geworden. Ik was altijd al een beetje een hypochonder, maar nu neemt de angst vaak het voortouw.
Bij elke pijn zou ik het liefst terug willen naar het ziekenhuis. "Het is er weer" gaat er dan door mijn hoofd.

In alle afgelopen maanden heb ik geen enkele scan gehad van mijn lichaam. Ik moet hen maar op hun woord geloven dat alles daar beneden en vanbinnen weg is en dat het volgens hen niet terugkomt daar.
Maar wie zegt dat het niet ergens anders ook in mijn lijf zit? In bloed kunnen ze erg weinig zien.
Ik probeer de angst weg te duwen, ik probeer er maar niet mee bezig te zijn, maar het is geen oplossing.

Gesprekken met de psychiater van het ziekenhuis heeft ook weinig tot niets gebracht. Als hij elke 2 weken weer opnieuw begint met zich voor te stellen en doet alsof hij mij en mijn achtergrond niet kent... Maakt dat me nou niet echt bereid om hier nog verder mee door te gaan.
Ik voel me een nummertje dat getrokken wordt bij de slager in de rij.

Per ongeluk zapte ik van de week langs het programma "Over mijn lijk". Had ik het maar niet gedaan.
Alhoewel de artsen me steeds hebben voorgehouden dat baarmoederhalskanker een gemakkelijk behandelbare vorm is, gaat deze dame er toch aan dood. Je kunt namelijk ook te laat zijn.
Het maakt me bang, brengt mijn hoofd op hol, laat me huilen en maakt me woedend.

Waarom ik? Had ik maar op mijn 15e niet moeten beginnen met roken, had ik maar geen verkeerde vriendjes gehad, had ik maar niet zo lelijk moeten doen in mijn puberteit, had ik maar altijd al genoten van mijn leven, had ik maar, had ik maar.
Ik weet dat het weinig zin heeft jezelf de schuld te geven van het feit dat je kanker hebt, maar je doet het toch. Ik in ieder geval.
Ik maak en vind het mijn eigen schuld. Misschien is het wel karma.
En heb ik nu het lot niet in de weg gezeten door mezelf te laten opereren?

Ik zie veel mensen met kanker die zo ontzettend positief zijn en proberen te genieten van hun leven.
Ben ik nu de enige die er zo mee worstelt? Waarom vind ik die kracht niet in mijzelf om dat ook te kunnen?

Is dat de reden dat andere mensen je zo behandelen, dat ze je zo graag willen zien als die categorie "bijzondere" mensen die de hele wereld aankunnen na hun diagnose?
Verwachten ze dat ik ook zo ben of word, een krachtig persoon die vecht voor wat het waard is?
Mag ik daarom niet verdrietig en woedend zijn en moet ik lekker mee doen met de rest?

Woede
Ik ben zo ontzettend woest. Woest op de wereld die doordraait, woest op de mensen die zich wel proberen te verplaatsen maar alsnog niet snappen wat ik voel. Woest op mijn werkgever die mij in de kou heeft laten staan na mijn diagnose die ik tot op heden nog niet gezien heb omdat ze het gewoonweg niet kunnen interesseren dat er een werknemer ziek thuis zit (lang leve werken in de zorg!), woest ben ik op het ziekenhuis omdat ze je naar huis sturen zonder verdere begeleiding en/of nazorg, woest op de psychiater die steeds maar weer vergeet wie ik ben en niet bereikbaar is bij problemen.
Woest op mensen die blij zijn dat ze zwanger zijn, woest op mensen die vinden dat ik niet negatief mag zijn of mag klagen, woest ben ik ook op mensen die een groot bord voor hun gezicht hebben als het gaat om empathisch vermogen.

Moeizaam vooruit
Elke dag probeer ik te overleven. Dat ik elke dag lichamelijk een stapje vooruit lijk te gaan gebruik ik om zoveel mogelijk iets te doen wat ik leuk vind; werken met mijn honden.
Het is het enige waarbij ik alles kan vergeten om mij heen.

Elke dag hoop ik dat het herstel komt, dat het gaat slijten.
Elke dag probeer ik door te komen en te doen alsof alles oké is.
Ik doe wat ik doe. En hopelijk zie ik ooit weer eens het nut van mijn bestaan en het leven dat voor mij ligt.

Nu kan ik alleen nog achterom kijken om te zien wat er nu eigenlijk gebeurd is.

In eeuwige worsteling, wens ik een ieder zo ontzettend veel sterkte toe die hetzelfde overkomt.
Weet dat je niet alleen bent.

2 personen waarderen dit
  • 1694 x bekeken
  • 6 reacties
Meer dan 2 jaar geleden

Hi Priscilla
Heb je blog gelezen en snap zó goed wat je schrijft.
Woede, angst, verdriet, volgens mij hoort het bij een stukje verwerking. Al melden de artsen dat je kankervrij bent, je moet er dan nog op durven vertrouwen, en dat vertrouwen moet groeien met de loop der tijd. Ook ik heb daar moeite mee maar als we de artsen niet meer vertrouwen, waarop moeten we ons dan wél richten? Ons lijf heeft ons al in de steek gelaten.
De reacties van familie, vrienden die vinden dat je nu vooral leuke dingen miet gaan doe. Nu je genezen bent verklaard (en die ik ook krijg) zijn zo goed bedoeld. Meesomberen zou ons waarschijnlijk ook niet helpen. Ik denk vaak"wat zou ik voordat ik de diagnose kanker kreeg hebben gezegd?" Ik denk hetzelfde.
Toch denk ik dat we ooit die zon weer zien schijnen, dat vogeltje dat zo leukt zingt weer horen. Het heeft tijd nodig en gun jezelf die tijd!
warme groet
Gerdine


Meer dan 2 jaar geleden

Hee pris!!

ik weet precies hoe je je voelt! 1december hebben ze bij mij mijn baarmoeder enzo eruit gehaald..ik heb echter in de zomer ook al chemo en bestraling gehad...bij mij komen alle emoties nu pas eruit. En het klopt wat je zegt...mensen in je omgeving snappen het niet...je ziet er weer goed uit bent genezen verklaart dus denken ze dat het afgelopen is. Dat is het alleen nog lang niet!!
weet dat je niet de enige bent die het er nog moeilijk mee heeft na de behandeling!! (Je mag me ook prive berichten sturen mocht je het ergens over willen hebben )

heel veel sterkte!!

liefs Rachelle


Meer dan 2 jaar geleden

Hartverscheurend, ben er stil van. Wat een verdriet, boosheid, angst en zoveel meer....zou willen dat ik je even kan opvrolijken maar ondanks dat veel dingen herkenbaar zijn, weet ik nu even niets opbeurend te zeggen. Het enige wat ik je mee wil geven is dat je zeker toe moet geven aan je emoties en dat het mogelijk voor vrienden/familie soms heel moeilijk kan zijn om zich te verplaatsen in iets wat ze zelf (gelukkig) niet hebben ervaren, misschien niet goed weten hoe hiermee om te gaan, zich misschien ook wel machteloos voelen en daardoor soms dingen zeggen die ze goed bedoelen maar niet zo wordt ervaren.
(en dan doel ik niet op zo'n psych die niet eens weet wie hij voor zich heeft en zich niet verdiept in de persoon). Hopelijk komt er toch een tijd dat je ook weer het nut van je leven inziet, zijn zoveel mensen die van je houden, en we alles in een ander daglicht kunnen zetten, Heel veel sterkte meis en weet dat ook jij niet alleen bent! xxx


Meer dan 2 jaar geleden

Hey lieve Pris, de periode waar je nu in zit, die gaat echt weer voorbij. Onthoud dat alsjeblieft... Ik heb maandenlang gehuild. Vooral de ochtenden waren zwaar. Ik heb regelmatig tegen mijn man gezegd dat ik niet meer wou leven. Nu, negen jaar later ben ik gelukkiger dan ooit. Ik ben veranderd, heb heel veel geleerd, vooral van de kanker en dat heeft me heel sterk gemaakt. Ik heb het meeste had aan lotgenotencontact: een groepje vrouwen die ongeveer hetzelfde hadden gemaakt. We spreken elkaar nog steeds regelmatig. EMDR heeft me erg geholpen en veel lezen over persoonlijke ontwikkeling en spiritualiteit (Eckhart Tolle, Byron Katie..) heeft me veel gebracht. O ja, en bloggen natuurlijk! Ik heb je al eerder gezegd dat ik het zo goed van je vindt dat je blogt. Je schrijft eerlijk en mooi. Jij vindt vast je eigen weg om met al deze shit te dealen. Ik geloof in je! XXX


Meer dan 2 jaar geleden

Hay allen,

Super bedankt voor jullie reacties. Durfde er even niet eerder naar te kijken.
Ben zo blij dat de emoties hier wel begrepen worden en dat ik al niet de enige ben die zoveel verschillende heftige emoties heeft.
@Sandra, Ik kan niet wachten tot het ooit voorbij is.

Liefs


Meer dan 2 jaar geleden

He Pris,

Poeh, wat verwoord je dat goed zeg. Deze woorden zoek ik al even, en helaas sinds vorige week alleen maar meer.
Ik had gehoopt de uitslag te krijgen genezen te zijn, maar kreeg precies het tegenovergestelde. Uitgezaaid, niks meer aan te doen dan levensrekkend.. En dan lees ik je blog.. en dan denk ik ja...precies,..zo is het..

Ik hoop dat het jou beter vergaat, en dat je hier uitkomt! Liefs