Over Leontien

 

leontien

Lees hier de blogs van Leontien op kanker.nl

Toen Leontien (32) de diagnose baarmoederhalskanker kreeg, was ze op zoek naar informatie en ervaringen van lotgenoten. Bij kanker.nl vond ze steun en een uitlaatklep voor haar gevoelens. “Als ik schrijf, kan ik het een plekje geven.”

“Begin 2015 ging ik naar de huisarts omdat ik last had van veel waterige afscheiding. Vast een onschuldige infectie, dacht ik. Het bleek een tumor: baarmoederhalskanker. Dat nieuws sloeg in als een bom. Toch was ik meteen positief en hoopvol. Oké, dat lossen we ‘even’ op met een operatie. Daarna kan ik vast mijn leven weer oppakken. Maar na vier maanden kwam de tumor terug en moest ik de hele medische mallemolen in. In twee maanden tijd heb ik 27 bestralingen, zes chemobehandelingen en drie inwendige bestralingen ondergaan. Na de behandeling mocht ik vier maanden niet werken en mij volledig op mijn gezondheid en herstel richten. Eigenlijk kan ik nu pas terugkijken op deze intensieve periode.”

“Toen ik de diagnose kreeg, kende ik niemand met deze ziekte. Op internet ging ik op zoek naar informatie en vooral ervaringsverhalen. Hadden andere meiden dit ook meegemaakt? Hoe ging hun operatie? Hoe lang duurde hun herstel? Artsen adviseerde mij om na de operatie zes weken rust te houden. Ik ben heel actief en zes weken rust, voelt voor mij echt heel lang. Ik wilde weten wat ik wel en niet zou kunnen na de operatie en hoe anderen deze weken hadden ervaren. Via kanker.nl kwam ik in contact met een jonge vrouw die net klaar was met chemotherapie en bestraling. Omdat zij verder in het proces zat, kon ik veel aan haar vragen; hoe ze bepaalde behandelingen had ervaren en wat zij bijvoorbeeld wel en niet mocht eten.”

Acceptatieproces
“In blogs op kanker.nl schrijf ik dingen van me af die op dat moment in mijn leven spelen. Bijvoorbeeld het besef en de acceptatie dat ik nooit meer helemaal de oude zal zijn. Na een jaar met allerlei behandelingen, wilde ik mijn oude leven zo snel mogelijk weer oppakken. Maar de oude Leontien is er niet meer. Tot ’s avonds laat de kroeg in trek ik niet meer, en in mijn sociale leven moest ik op zoek naar balans. Een weekend vol afspraken kost me te veel energie. Ook fulltime werken blijkt te intensief. Heel lang wilde ik dat niet accepteren en forceerde ik mezelf. Totdat ik begin dit jaar griep kreeg en rustig aan moest doen omdat mijn batterij helemaal leeg was. Samen met een bedrijfsarts heb ik gekeken hoe ik meer balans in mijn leven kan krijgen. Een groot deel daarvan zit in het acceptatieproces: aanvaarden dat ik na mijn ziekte een ander mens ben geworden en stoppen met hopen dat ik ooit weer de oude zal zijn. Inmiddels kan ik het een plekje geven, en door het van me af te schrijven op kanker.nl kan ik het een beetje afsluiten en verder gaan.”

“Door de bestralingen ben ik onvruchtbaar geworden. Dat heb ik redelijk een plekje kunnen geven maar natuurlijk heb ik daar ook wel eens verdriet van. Veel vrienden en vriendinnen hebben kinderen of zijn zwanger. Dat kan ik allemaal prima accepteren, maar toen mijn broertje vertelde dat hij vader werd, kwam dat wel binnen. Dit kwam heel dichtbij, en het besef dat wij dit nooit zouden meemaken maakte me erg verdrietig. Dan is het fijn dat ik dit gemis kan delen met lotgenoten op kanker.nl. Ook daar zijn meiden door de behandelingen onvruchtbaar geworden, we steunen elkaar en proberen elkaar advies te geven. Wat mij erg helpt, is erover schrijven en praten! Ik ben er open over en geef dat ook altijd als tip op kanker.nl. Ik heb er ook een blog aan gewijd. Toen schreef een lotgenootje: “Dank je wel, jouw verhaal herken ik echt.”

Gids voor anderen
“We zijn er voor je!”, is de nieuwe slogan van kanker.nl. Zo voelt dat ook echt. Toen ik net de diagnose kreeg, waren anderen er voor mij. Nu ik drie jaar verder ben, kan ik anderen steun geven. Zo heb ik andere meiden getipt om meteen aan het begin van de behandeling te starten met oncologische fysiotherapie wanneer dit mogelijk is, en niet te wachten tot na je behandeling. Zo behoud je langer je conditie. Drie jaar na de diagnose kan ik alles steeds meer een plekje geven. Mijn onvervulde kinderwens wil ik niet mijn leven laten bepalen. We proberen het van de positieve kant te bekijken; mijn vriend en ik kunnen gaan en staan waar we willen, reizen maken en nog volop genieten van het leven. Over twee jaar ben ik vijf jaar schoon! Misschien dat ik dan een afsluitend blog schrijf.”

Lees hier de blogs van Leontien op kanker.nl