"En zo ineens heb je slokdarmkanker" ....(en méér)

Hoe uren ineens weken lijken te zijn

Ugc

Apeldoorn 24 juli

Lieve Fred,

Is het echt pas 9 weken geleden dat de artsen in Frankrijk
je vertelde dat ze een tumor op de lever hadden gevonden?

Was het pas woensdag, 2 dagen geleden, toen we overschakelde
op 100 % gezinstijd ??? Marie en Johan kwamen nog even en daar heb je héél
bewust afscheid van genomen. Begin van de avond je nicht Rianne met Jos en hun
2 kleine meisjes gesproken. Die kleine grietjes wilde je zelf nog graag zien.
En zoals je altijd met onze kinderen aan het spelen was, deed je dat nu met
hun. Het kostte je veel inspanning maar je genoot. Kleine Suus nog even bij je
op bed zodat je haar plagend in haar buikje kon prikken. Brede glimlach op je
gezicht. Daarna rust voor jou en voor ons als gezin. Tijd om fijn naast je te
zitten en je hand of arm te strelen, te praten maar ook tijd voor de kinderen
en mij om samen te zijn en met elkaar te praten. Waardevol! Voor het eerst nachtzorg.
Even wennen om jou aan een ander “over te dragen” maar het is nodig om zelf de
beentjes eronder te houden. We weten dat je in goede handen bent en wij
dichtbij zijn.

23 juli

Al wel 2 hele keren gebruik gemaakt van de postoel en nu al
moeten vaststellen dat ook dát niet meer gaat. Teveel energie verspillen om uit
bed te komen en te gaan zitten. Zelf trek je nog bewust die conclusie. Ondanks
dat je soms wegzakt, heb je ingestemd met de voorstellen van mij en de
thuiszorg om, als nodig, over te stappen op een katheter en/of morfinepomp.
Zelf de regie in handen houden terwijl je “al pratend” in slaap valt. Erik, die
je als leermeester in de keuken van “onhandige en drukke puber” begeleid hebt naar
een vakman en rustige volwassene komt samen met Martin nog één keer om afscheid
van je te nemen. Erik ziet jou, door al je lieve en wijze “ (levens-)lessen” als
een 2e vader. Nog een klein en mooi moment van samen zijn. Genieten
van de geur van de meegebrachte roze lathyrus (zat in ons bruidsboeket). Je zakt
in een diepe slaap en merkt eerst niet dat je broer Wim met Astrid zijn
gekomen. Als ze gaan, leef je op, pak je Wim vast en geeft hem een dikke zoen.
Hoe dicht ligt onbewust af van bewust? Daarna weer in diepe rust. Terwijl we voor het
avondeten aan het zorgen zijn, word je tot onze stomme verbazing wakker.
Mmmmhhhhh ….lekker. Nicolette vraagt wat
lekker is, wat hij heeft gegeten, “spaghetti”
is zijn antwoord. Grappig. Kennelijk heeft onze pizza lucht hem dit ingegeven. Tijdens
dit wakkere moment nog een korte mogelijkheid om tabletten in te nemen. Later
op de avond lukt dat niet meer. Dus over op de morfine pomp en de rust die dat
geeft. Ondanks de nachtzorg met zijn allen nog lang rond zijn bed gezeten.
Daarna iedereen naar bed en bij toerbeurt eruit om een tijd bij hem te zijn.

24 juli

Vanochtend vroeg ben je minder diep in slaap. Je hoort mij
in de woonkamer en zegt ineens “open”. Oh ja sorry, hoor…ik had de lamellen bij
je bed nog niet open gedaan. Als de kinderen later beneden komen, pak je dat
veel bewuster op, je zegt ook dingen tegen hun. Als de thuiszorg komt, is het
tijd om je lekker op te frissen, je bed te verschonen en een katheter te zetten.
Dat geeft bijna een stemming van euforie, na het behalen van de finish van de
marathon. Tjee, wat een gevoel van opluchting als je gewoon je plas kwijt kan. Heren
maar wellicht ook dames neem deze gratis wijze les maar tot je. Techno team
komt voor controle van de morfine pomp. Wassen en alle andere handelingen
kosten veel inspanning. Voor het eerst een extra dosis morfine gegeven om je
geen pijn te laten ervaren. Na het bezoek van de huisarts weer rustig verder
slapen. Af en toe een wat brabbelen om te laten weten dat je er nog bent.

Nu alles geregeld is kun je ontspannen. Het is tijd om
lekker te gaan slapen en wij blijven bij je.

Kus en Knuffel van

Luuk, Iris, Nicolette en Désirée

1 persoon waardeert dit
  • 4216 x bekeken
  • 1 reacties
Meer dan 2 jaar geleden

Beste Fred, Desiree, Luuk en Iris,

Ik heb geen wijze raad, geen tips & tricks, geen woorden om het gemakkelijker te maken. Ik lees je blog telkens als er een nieuwe is geplaatst. Het geeft een hartverscheurend beeld van jullie situatie, een beeld dat ik voor een belangrijk deel herken van de ziekteperiode van mijn moeder. En tegelijkertijd geeft het zo'n mooi liefdevol beeld van jullie gezin, hoewel ik jullie nauwelijks ken, hooguit van een verjaardag bij Auke en Gerda. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen, maar tegelijkertijd nog heel veel mooie momenten met elkaar in deze onwerkelijke maar o zo werkelijke situatie.

Groet,

Beernt Sietsma