corona en ik

Alweer even geleden dat ik een blog schreef om iedereen te laten weten hoe het met mij gaat. In de tussentijd zijn er weer een aantal zaken gebeurd. Corona slaat toe, instellen en bijwerkingen medicatie, huis kopen en nu proberen ons huis te verkopen.

Corona: wat doet dit met mij? Het betekend dat ik niet naar een ziekenhuis kan, iets wat ik wel begrijp maar toch onzekerheid geeft ondanks dat communicatie wel duidelijkheid schept en ik een aantal, niet direct gerelateerd aan kanker, op de lange baan moet gaan schuiven. De oncologische fysio die wegvalt, de quarantaine. En dan zijn we nog niet eens zover onderweg in de maatregels vanwege corona. Zolang ik blijf beseffen dat ik nu een stap terug moet gaan doen om mijzelf en de ander te beschermen is het te doen. Netflixen, coachen op afstand. Maar waar is het knopje "opruimen"?  

De medicatie: van de 2 jaar ben ik nu bijna 2 maanden verder. De mitotane is goed ingesteld maar had behoorlijk wat bijwerkingen die ook gerelateerd kunnen zijn aan de cortisol. Denk aan de extreme vermoeidheid die in de middag plots toeslaat, wankel lopen, concentratie en geheugenvermindering, hoofdpijn, hypo's. Maandag mag ik wel naar het AMC om bloed te prikken, hopelijk is de mitotane nog keurig in mijn systeem opgenomen en kan ik daar wat minder van innemen.  Op een of andere manier kwam ik 's avonds er achter dat ik geen hydrocortison had ingenomen, ik maar bedenken waarom ik zo'n beroerde dag had..... daarom dus! Het fijne van deze medicatie is dat ik binnen korte tijd na inname, mij beter voelde. Wat inname van medicatie betreft ben ik de laatste 2 maanden nog nooit zo trouw geweest (op die ene dag na dan) . Het gevolg is dat daardoor mijn glucosewaarden prima zijn en ik minder insuline mag spuiten. Johan Cruijff zou zeggen: ieder nadeel, heb zun voordeel.

Huis kopen/verkopen: doordat ik nu kanker heb zoek ik zekerheden. Zo ook voor mijn partner. Natuurlijk hoop ik nog jaren te leven maar kanker maakt ook dat je zaken regelt die rust geven tenminste dat geldt voor mij. Soms ga ik te hard voor de ander en moet ik wel met beiden benen op de grond blijven staan. Ik hoef namelijk nog helemaal niet bezig te zijn om mijn afscheid te regelen. Mensen om mij heen denken dat ik dan negatief bezig ben maar mijn gedachten zijn anders, niet negatief maar dan is het maar geregeld en heb ik overzicht en kan ik afstrepen. Ok, dat afscheid laat ik  voor nu met rust. Wat is er nu nodig? Mijn partner wel een stuk zekerheid geven in de toekomst. Jaja, ik hoor het iedereen zeggen: ook hij kan morgen een ongeluk krijgen. Daar gaan we niet vanuit dus moet er iets geregeld zijn en dat betekend afscheid nemen van mijn fijne huis in een heerlijke wijk met veel lieve mensen maar ook een nieuwe start in een buurdorp. Dubbele gevoelens natuurlijk maar voelt wel goed. Een huis gekocht van 105 jaar oud. Een huis dat ik weer een beetje de oude glorie terug wil geven en liefde nodig heeft. Voor ons geeft het de nodige afleiding om te plannen wat wij als eerst gaan aanpakken en realiseren. We hebben er zin in! Nu ook mijn huis nog verkopen...... zolang de media er niet teveel op hamert dat dit lastig wordt gaat ons dat lukken.

En dan is het lente! De tuindeuren kunnen weer open, vogels maken mijn zingend wakker, de zon schijnt! Hier word ik vrolijk van dus het komt vast allemaal goed!

Voor ieder die mijn blog leest een stevige, virtuele knuffel!

liefs, Lia

1 reactie

Wat een mooie blog. Over zekerheden, onzekerheden, plannen, de nare corona, de mooie lente.. 

Ik mis de bubbel-afspraak haha. Straks proosten op je nieuwe huis en alle andere dingen die het waard zijn om op te klinken. De rest laten we gewoon verdrinken in minder kostbaar vocht!

Fijn weekend, xx, Joke

Laatst bewerkt: 27/03/2020 - 16:04