Waarom doet iedereen zo dramatisch?

Fotograaf Andie Linn: een silhouet van een hoofd gemixt met vliegende vogels

Daar zit je dan. Twee maanden na de diagnose, met een hoofd vol gedachtes die je niet gedacht had ooit te hoeven denken. Op een website waar je niet had willen lezen, laat staan zelf een ervaring delen. Ik ben 33 jaar en heb borstkanker. Een zinnetje dat nu door mijn hoofd dreunt als iemand in wat voor context dan ook vraagt hoe oud ik ben.

In de eerste weken krijg je veel over je heen. Je ondergaat het en vervolgens vind je een modus. Mijn modus was vooral optimisme. Misschien zelfs een vleugje ontkenning. Ik ben niet ziek, ik heb iets dat weg moet. Want een tumor van nog geen 2cm, wat betekent dat nou. Dat snijden ze toch gewoon weg en dan zijn we klaar? 

Ik was verdrietig en geschrokken, dat wel. Maar niet boos, en ook niet in paniek. Ik vroeg me af of dit het moment was waarop je de grond onder je voeten ziet verdwijnen. Maar dat was niet zo. Ik zat in het bos toen ik het telefoontje kreeg en het gras onder mijn voeten was nog net zo stevig en groen als de minuut daarvoor.

De clichés die andere mensen op me afvuurden vond ik maar vermoeiend. Moet je opeens met de emoties van anderen dealen. En met wat men allemaal wel niet voor je invult. 'Je zult wel boos zijn, denken waarom ik, bang zijn...'  Tsja, waarom niet ik, denk ik dan, waarom een ander? En de nare kankerverhalen die mensen je vertellen... Ik hoef ze niet te horen. Waarom doet iedereen zo dramatisch? 'Je zult wel... Je moet gewoon...' Het is allemaal zo lief bedoeld en zo niet helpend. Want ik ging het juist met opgeheven hoofd tegemoet, en lulde er maar al te graag overheen. Er was toch niet zoveel aan de hand?

Inmiddels bestaat mijn week voor het grootste gedeelte uit kanker, met gemiddeld twee keer per week een afspraak in het ziekenhuis en veel tijd om na te denken. Er is geen ontkenning meer en de realiteit daalt in.

Ik ben krap twee weken geleden borstsparend geopereerd, met 'oncoplastische sluiting' zoals dat zo lekker vaag heet. De tumor is 'radicaal verwijderd'. Dat is geweldig nieuws. Er is weefsel van onder de borst verplaatst om het gat op te vullen en ik mag (en kan) twee weken praktisch niks. De flinke jaap in mijn borstplooi moet goed herstellen en het onder de borst verplaatste weefsel ook. Als ik 10-15 minuten wandel bouwt de druk op mijn wond op. Dat is pijnlijk en voor nu even de grens. Ik lees een boek, maak denkpuzzels, kijk series en ik schrijf heel veel in een dagboek. Ik krijg regelmatig een uurtje visite en mijn vriend zorgt super goed voor me en regelt alles in huis. In totaal mag ik zes weken niet sporten, niet eens fietsen. Dat is een domper want ik doe niets liever dan buitenspelen. Al moet ik er nu ook nog niet aan denken; ik ben blij als ik straks weer een eindje kan wandelen zonder pijn. Voor nu geef ik me over met meditatie (Tip: Insight timer app). Het helpt een beetje.

Ik weet: dit gaat voorbij. En ongetwijfeld sneller dan ik denk. Maar de tijd die ik met mezelf heb is confronterend. Ik ben ondanks mijn optimisme nu volle bak patiënt. Bovendien ben ik een denker en wil ik graag controle hebben. Dus lees ik veel over mijn hormoongevoelige borstkanker en pluis ik alle behandelingen uit. Ik wil weten waar ik aan toe ben. Maar het pad en mogelijke bijwerkingen zijn voor iedereen zo anders. Ik kan lang niet alles weten en dat vind ik lastig. 

Dit is de eerste stap. Ik realiseer me dat 'het grote gedoe' voorlopig niet voorbij is. Die modus, die ga ik opnieuw vinden. Dit blog is weer een nieuwe stap. In mijn volgende blog zal ik het hebben over de behandelingen die me te wachten staan na de uitslag en de keuzes die ik moet maken.

Fotocredits boven het blog; Andie Linn

19 reacties

Mijn tumor was ook heel klein 11 mm. Ik was 37 jaar. En heel optimistisch, net als jij.  Een beetje kanker, noemde ik het.

Maar een beetje kanker is natuurlijk nog steeds kanker. En onze jonge leeftijd is geen voordeel. 

Wil je je mogelijkheden voor behandelingen delen? Je maakt uiteindelijk vast een goede keuze. Veel succes alvast!

Laatst bewerkt: 24/05/2022 - 14:22

Bedankt voor je reactie! Hoe gaat het nu met je?

Ik moest toch glimlachen bij ‘een beetje kanker’.

Er zijn helaas na de operatie kankercellen gevonden in 2 lymfeklieren waardoor alles meteen zoveel groter voelt.

Ik schrijf vandaag of morgen een blog over de voorgestelde behandelingen en overwegingen. Liefs

Laatst bewerkt: 25/05/2022 - 07:25

Goedemorgen Jodelie,

Ik ben nu bijna 5 jaar verder. Dat gaat met ups en downs. Kanker maakt iedere dag onderdeel uit van mijn leven, maar weerhoud me niet om te leven. En dat is denk heel belangrijk. 

Ben benieuwd hoe jouw traject er uit gaat zien. Waarschijnlijk is het nu nog een grote warboel maar straks als je een behandelplan hebt, dan heb je meer houvast omdat je weet waar je aan toe bent.

Die kankercellen in 2 lymfeklieren is mooi balen! Dat maakt het zeker een stuk echter. Ik wacht je volgende blog af en veel sterkte!

Liefs Mora

Laatst bewerkt: 25/05/2022 - 07:57

Beste Jodelie,

Wat sta je krachtig in je ziekteproces! Laat je niet gek maken door wat mensen denken hoe je ermee om moet gaan.  Al helemaal niet door al die vervelende verhalen die je gratis en voor niks krijgt over anderen die 'hetzelfde' mee gemaakt hebben al dan niet met een goede afloop. Dit is jou verhaal en je doet waar jij je het beste bij voelt.  Ik hoop dat je snel weer een beetje meer kunt bewegen/ sporten. 

Zet um op meid💪🏼

Liefs, Carla☀

Laatst bewerkt: 28/05/2022 - 21:27

Hoi Carla, Bedankt voor je bemoedigende reactie! Ik doe m'n best en hoop dat het allemaal snel achter de rug is 😅. Al besef ik me al te goed dat het misschien nog wel een jaar duurt als ik ook nog chemo krijg. 

Ik ben je blog gaan lezen (haha yep die 'like-aanval' kwam van mij) en krijg ook hoop van jouw eerlijke en mooi geschreven verhalen. Over krachtig gesproken!

Groetjes, Jo

Laatst bewerkt: 30/05/2022 - 11:03

Hoi Jo,

Dank je wel voor je likes❤ en ik vind het fijn om te horen dat mijn blogs je een beetje hoop geven. Ik lees nu iets van je over mogelijke chemo's en bedenk me dat ik je 2e blog van plan was om te lezen, maar dat ik dat nog niet gedaan heb nadat ik deze eerste had gelezen. Ik ga daar op een later tijdstip (waneer ik wat meer tijd heb) even rustig voor zitten en lezen welke wending je verhaal heeft gekregen dat je nu alsnog evt. chemo's moet gaan doen. 

Succes met je beslissing meis💪🏼

Warme groet, Carla☀

 

Laatst bewerkt: 30/05/2022 - 11:58

Toen de dokter mij vertelde dat ik longkanker had heb ik de meest dichtbij familie een mail gestuurd ik wilde niemand bij mij hebben ik heb ze ook via de mail op de hoogte gehouden en na 1 jaar heeft de rest vrienden ed het pas gehoord wat een rust had ik

Laatst bewerkt: 14/06/2022 - 14:24

Ik herken je verhaal ook heel erg als het op het stuk optimisme aankomt. Ik vond de emoties van anderen ook best wel wat om mee te dealen. Ik wilde me juist omringen door krachtige mensen waar ik me aan op kon trekken, zowel fysiek als op social media. Dit heeft voor mij enorm geholpen. Ik ben zelf 39 en heb 2 kleine kindjes en niet borstbesparend geopereerd. Ik ben sinds feb klaar met bestralen van de oksel en nu veel aan het verwerken. Het is een ervaring die je nooit had willen meemaken, maar ik voel nu echt alsof ik een extra zintuig heb ontwikkeld voor het leven die anderen dus niet zien. De sterfelijkheid is toch een bewustwording. Goed dat je van je afschrijft, daarbij kan jouw verhaal zoveel voor iemand anders betekenen. Alle liefs voor jou! 

Laatst bewerkt: 14/06/2022 - 14:34

Dankjewel voor je mooie reactie. Ik merk ook dat ik sommige mensen liever mijd en anderen (ja, die krachtigere, nuchtere) wel opzoek en toelaat. Dankzij jouw reactie ben ik me daar bewust van geworden. Fijn hoe elkaar herkennen helpt. Veel sterkte ook voor jou! Liefs

Laatst bewerkt: 20/06/2022 - 10:54

Ik ben geen jonkie maar stond en sta er ook zo in, ook al is het bij mij niet meer te genezen ik HEB kanker ik ben het niet, ja tuurlijk is het een foutje in MIJN lichaam maar daar kan het niets aan doen. Dus waarom zou ik boos zijn op mijn eigen lichaam? Ik ben trots op mijn lichaam dat het alles wat het heeft doorstaan de afgelopen 2.5 jaar zo goed heeft doorstaan en ik nog  " ff" door kan met leven, hoelang? Dat weet niemand dus ik ook niet. Dat merk ik ws vanzelf, of niet, maar tot die tijd geniet ik van kleine dingen, mijn gezin en vieren wij alles wat er te vieren valt, soms maanden te vroeg. Hebben we dat maar gehad 🙂

 

 

Laatst bewerkt: 14/06/2022 - 15:04

Bedankt voor je reactie. Heeel herkenbaar wat je zegt! We zijn het niet, we hebben het. Die woorden betekenen zoveel.

Laatst bewerkt: 20/06/2022 - 10:49

Zo… het is net alsof ik mijn eigen gedachten / proces lees. Zelfs de planning loopt synchroon. Gek genoeg is de herkenning fijn…

Ik wens je heel veel sterkte met het vervolg! Mijn verhaal houdt op bij herstel van de operatie…  daar ga ik van uit ☺️… 

Laatst bewerkt: 16/06/2022 - 22:46

Bedankt voor je reactie! Gek he, hoe het ook fijn is om herkenning te vinden, dat je niet de enige bent. Ik wens jou ook veel sterkte en hoop met je mee dat het voor jou hierbij blijft! 🍀

Laatst bewerkt: 20/06/2022 - 10:46

Heel herkenbaar, jouw eerste reactie, bijna ontkennen en 'gewoon' positief en vrolijk doorgaan. Maar gaandeweg sloeg bij mij toch wel de paniek toe, af en toe. Foute cellen in je lymfeklieren, betekent doorgaans wel een heftiger behandeling. Dat is zwaar kl**ten,  maar hé, met veel positiviteit kom jij daar ook wel doorheen. Ik heb zelf tenminste heel erg ervaren, dat hoe luchtiger en positiever jij erin staat en er mee om kunt gaan, zo veel makkelijker wordt het ook voor mensen om er met je over te praten.  De keerzijde van die positiviteit is, merk ik nu, na 4 jaar, dat iedereen weer denkt dat de kanker nu weg is en dat ik weer helemaal 'beter' ben. Terwijl ik juist nu erachter kom dat ik misschien wel nooit meer helemaal 'beter' zal worden. Dat is  frustrerend. Schrijven heeft mij ook erg geholpen. Ik lees af en toe nog eens mijn blog hier terug, dan kan ik weer even alles terug voelen en herbeleven. Even n paar dikke tranen, even heel veel medelijden met mezelf en dan weer dóór. Zo kan ik het langzaamaan beter accepteren en 'een plekje geven' , (wat dat dan ook maar inhoud.)  Ik wens jou heel veel sterkte met je traject. Heel veel kracht optimisme en postitiviteit.....  YOU GOT  THIS !!

Laatst bewerkt: 17/06/2022 - 09:51

Niet vergeten dat kanker bij iedereen anders verloopt! Bij mij is het 14 jaar geleden en ik heb nog steeds klachten 2/3  long verwijderd en chemo 15 x en  schedel bestraling ook 15 ter preventie had de kleincellige longkanker dus hele sterke chemo die mijn blaas gesloopt heeft! Dus het is niet zo makkelijk hoor!

Laatst bewerkt: 18/06/2022 - 20:28

Ik hoor iedere dag, je ziet er goed uit, wat heb je weer mooi haar, je hebt n gezond kleurtje. Mensen die mij niet goed kennen zullen idd denken dat ik genezen ben. Niets is minder waar helaas, maar ja dat is mijn eigen schuld ( dat sommigen denken dat ik genezen ben) door mijn eeuwige positieve uitstraling. Heb ik wel eens een slechte dag...tuurlijk..maar dan blijf ik gewoon binnen, want geloof mij dan kan ook ik niet te genieten zijn hoor. Maar als ik iedere dag zo zou zijn loopt iedereen met een boog om me heen vrees ik. Soms wel lekker maar zo ongezellig 🤭

Laatst bewerkt: 19/06/2022 - 12:29

Bedankt voor jullie reacties. Het is zeker niet makkelijk en de weg is voor iedereen anders. Fijn dat er ook herkenning in mijn verhaal te vinden is. Hoe lastig ik het ook vond een blog te maken en het feit dat niemand bij deze club wil horen, het geeft veel steun om berichtjes van lotgenoten te lezen.

Laatst bewerkt: 20/06/2022 - 10:37

Hoi, dat gevoel herken ik heel goed. Ik ben begin mei geopereerd en zit nu halverwege in de bestralingen.  Gelukkig mocht ik na mijn operatie na een week of 4 wel fietsen en heb ook veel gewandeld . Tussen week 5 en 7 ben ik echt opgeknapt. De bestraling zorgt voor behoorlijke huidirritatie,  verder vind ik het wel te doen. Energie is iets minder geworden.Voor mijn gevoel ben ik bijna klaar met de behandeling en heb ik ook ongelooflijk geluk dat het niet uitgezaaid is en ook geen chemo hoef. Daar ben ik heel dankbaar voor. Dat maakt dat ik positief naar mijn toekomst kijk. Ik wil het dan ook graag achter me laten en het mag ook zeker wel een plek en hebben.  Er volgt nog 5 jaar hormoontabletten. Gezien de tijd dat je dit slikt hoop ik op weinig bijwerkingen. Ik snap heel goed dat het voelt als gedoe. Je wilt dit immer niet hebben.  Maar ja het is er wel. Ondanks dat ik een goede prognoses heb gooit het wel je leven overhoop. Zo zijn wij al een jaar bezig om een huis te kopen.  Ik ben bang dat dit nu lastig wordt om je overlijdensrisico verzekering rond te krijgen.  Heeft die kanker toch grote invloed.  Misschien kan ik wel helemaal niet meer verhuizen.  Kleinigheid als het om je gezondheid gaat maar grote invloed om je leven weer op te pakken en je wensen achterna te jagen.  Je hebt er geen invloed op. En dat zal voor vele ook zo zijn. Klaar met behandelen en toch geconfronteerd blijven met de gevolgen.  En dat kan natuurlijk ook iets lichamelijk zijn.

Toch denk ik dat positief blijven het beste werkt en dat je tijdens en na je behandelingen de dingen mag nastreven die je ervoor ook zou willen. Succes.

Laatst bewerkt: 23/06/2022 - 12:49