Nieuwe mijlpalen

 Zonder dat ik het heb beseft is er 1 jaar voorbij gevlogen en mag ik zeggen dat ik 1 jaar schoon ben. Nog 1 jaar te gaan en dan ben ik uit de grootste gevarenzone. Elke 3 maanden wordt voorlopig mijn bloed en beenmerg gecontroleerd. Mijn 3 maandelijkse stressmomentje. 

Mijn herstel gaat langzaam maar gestaagd. Het trainen bij de fysiotherapeut doet me goed en inmiddels volg ook een meer psychosomatische fysiotherapie. Mijn hersenen moeten getraind worden om prikkels en stress te verwerken. Ik kan steeds beter mijn energie verdelen en met de vermoeidheid en hoofdpijn omgaan. En eindelijk durf ik het aan om na 1,5 jaar thuis te zijn geweest volgende maand  te beginnen met 1 uurtje werken. Om me heen gaat het "normale" leven door en ik wil graag weer meedoen. 

Het lijkt allemaal zo onwerkelijk wat ons is overkomen. Ik heb het gezien bij andere mensen maar nooit heb ik me beseft dat het mij ook kon en zou overkomen. Soms worstel ik met waarom heb ik het wel overleefd en anderen niet. Maar verder dan dat het leven gewoon niet eerlijk is kom ik niet. En hoewel ik elke dag moet omgaan met de gevolgen van de behandelingen kan ik met heel mn hart en ziel zeggen dat het de strijd waard is. Het enige wat ik kan doen is het leven vieren en genieten van de mooie momenten ter ere van hen die de strijd hebben verloren. 

1 reactie

Zo herkenbaar dat je je ahw schuldig voelt dat je 'eraf' bent, maar dat je er toch nooit meer zonder bent door de gevolgen. Je probeert die te minimaliseren door te genieten van dat je er gewoon bent.  

Laatst bewerkt: 24/07/2019 - 06:50