Alles wat je niet wil...

Als je wilt leven kun je alleen nog maar alle controle uit handen geven. Alles waar ik een hekel aan had zou gaan gebeuren en ik had geen andere keuze.

Op maandag ging ik bloedprikken, op dinsdag zat ik op de polikliniek en op woensdag werd op de kliniek hematologie opgenomen. Niet voor een paar dagen, maar voor een maand. Er werd een centrale lijn geplaatst en er werd gestart met spoelen. Op donderdag werd gestart met Ara-C, zeven dagen lang 24 uur per dag. Ook kreeg ik 3 dagen Idarubucine. Terwijl de lijn langzaam volliep met het oranje goedje schreeuwde elke vezel in mijn lijf het uit dat dit niet klopte. Maar het gif moest mijn leven gaan redden en ik had geen keuze. Mijn immuunsysteem werd volledig plat gelegd en ik ging na 3 dagen in isolatie. Elke dag hetzelfde riedeltje van controles en heel veel medicatie. Ik was ziek, zo ziek. Misselijkheid, overgeven en een pijnlijke candida infectie maakte een einde aan mijn eetlust en daarom kreeg ik voeding via het infuus. Ik kreeg bijna elke dag wel een bloed of trombocytentransfusie. Ik kreeg een koortslip, vocht achter mn longen, bloedingen en uitslag over heel mn lichaam. En toen 6 dagen lang hele hoge koorts. De centrale lijn moest eruit vanwege een infectie waardoor ik ook geen voeding meer kreeg. Ik kon helemaal niets meer. Maar zo snel als ik in het ziekenhuis lag werd ik ook ontslagen. Mijn bloedwaarden gingen eindelijk omhoog. Met minimale waarden mocht ik van de een op de andere dag naar huis. Volledig lamgeslagen kwam ik thuis. Maar de chemo had zn werk gedaan. Ik was in remissie. Nog een lange weg te gaan maar de eerste stap was gezet.