Eerste diagnose

Het afgelopen half jaar heb ik in een soort van roes geleefd besef ik nu. Na het ongelooflijke bericht dat ik longkanker had met uitzaaiingen in mijn bot en lymfeklieren, heb ik me alleen maar gefocused op het beter worden.
Want ik was zo boos op de longarts die mij dit vertelde en weigerde mij een indicatie te geven van het aantal maanden dat ik nog te leven had.

Ik ging naar mijn huisarts omdat mijn hoest niet over ging. Uiteindelijk zei de huisarts dat ik maar een longfoto moest gaan maken. Omdat ik bij een universitaire medisch centrum werk, ging ik even in mijn pauze een longfoto laten maken.

Nou, honger had ik niet meer, want er was een afwijking gezien op de foto en niemand wilde iets zeggen. Meteen werden allerlei afspraken ingepland: PET/CT scan, bloedprikken, blaastesten etc etc.

Vijf dagen later stortte mijn wereld in, het ongelooflijke bericht was gezegd.Niet een seconde bedacht dat ik een tumor in mijn lichaam kon hebben. Zeker niet in mijn long, ik heb immers nooit gerookt en zit niet in de standaard leeftijdsgroep. Leef behoorlijk gezond en was eigenlijk nooit ziek. Trouwens, op het hoesten na, voelde ik me gewoon prima.