Reis door Niemandsland

Inmiddels ruim 10 maanden na mijn diagnose - op weg naar mijn 1-jarig “jubileum” 😜 - ben ik nog bezig met mijn afwachtend beleid. Aan de ene kant fijn dat ik nog niet aan de chemo of andere ingrijpende behandelingen hoef. Aan de andere kant voelt het ook als een soort niemandsland: ik heb nog weinig ernstige klachten, maar ben stiekem wel ongeneeslijk ziek.

Soms voelt het verblijf in niemandsland heel eenzaam. Veel mensen begrijpen mijn keuze voor het afwachtende beleid niet en de aandacht van bepaalde mensen verslapt, naarmate de tijd verstrijkt en “het nog goed met me gaat”. Toch klaag ik niet. Gelukkig zijn er ook veel mensen waar ik op kan bouwen en die er wel voor me zijn. 

Ik probeer de reis door niemandsland maar te zien als een ontdekkingstocht. Als een reis waarbij ik steeds meer leer over wat goed en niet goed voor me is, zowel op lichamelijk, als geestelijk vlak. Qua gezondheid is er een hele wereld voor me open gegaan. Bijna elke dag leer ik bij. Op geestelijk vlak was ik al vrij veel bezig met spiritualiteit en mijn persoonlijke ontwikkeling, maar door mijn ziekte is dat traject geïntensiveerd. Ik krijg nieuwe inzichten en er komen nieuwe, prachtige mensen op mijn pad. Mijn ontdekkingstocht volgt geen recht pad. Het is een reis waarbij ik moet kiezen tussen verschillende afslagen en de bewegwijzering verwarrend is. Het ene onderzoek zegt dat zuivel slecht voor je is, het andere dat het je gezondheid bevordert. Bepaalde mensen geloven dat emotionele healing en zelfliefde cruciaal zijn, terwijl anderen geloven dat de sleutel ligt in natuurlijke geneeswijzen, reguliere behandeling of juist weer een combinatie van beiden. Wat te kiezen? Wat is waar? Wat zegt mijn intuïtie? En mijn lichaam? Gisteren luisterde ik naar een podcast waarin Kris Carr aangaf dat ze op een gegeven moment besloot om van haar tumoren te gaan houden. Haar redenatie was: de tumoren zijn onderdeel van mijzelf en om te helen moet ik volledig van mezelf, inclusief tumoren, houden. Niet makkelijk, maar wel een interessante gedachte die ik toe wil passen! 

Graag wil ik geloven dat mijn aanpassingen in levensstijl en mindset bijdragen aan de status quo, dat mijn situatie tot nu toe zo goed als stabiel is. Maar voor hetzelfde geld was dat ook zo geweest, als ik niks gedaan had. Meestal volg ik vol overtuiging het ingeslagen pad. Soms kost het me moeite om het zelf opgelegde regime te blijven volgen. Dan neem ik een korte pauze en spring ik even uit de band. Hierbij is het de kunst om mezelf niet schuldig daarover te voelen en volop te genieten van het moment. Zoals ik elke dag probeer om te leven in het hier en nu. Als je dat doet, kun je genieten van kleine, kostbare momenten met geliefden, van de natuur, de zon en nog veel meer. 

De belangrijkste uitdaging die ik op dit moment heb is om te leven vanuit zelfliefde, liefde en vertrouwen in plaats van angst. Mijn linkerbeen is al een aantal weken vrijwel gevoelloos, er gaan soms prikkelingen en spasmes doorheen. Alhoewel ik morgen wel het AVL hierover ga bellen, probeer ik maar te denken dat het niks met de kanker te maken heeft. Dat ik het vertrouwen moet hebben dat het goed gaat komen. Dat mijn reis langer zal duren dan ik verwacht had en dat ik, samen met mijn reisgenoten, nog veel mooie herinneringen ga creëren. 

 

16 reacties

Beste Jessica,

" De belangrijkste uitdaging die ik op dit moment heb is om te leven vanuit zelfliefde, liefde en vertrouwen in plaats van angst."

Een prachtige zin. En herkenbaar.

Groetjes, Nik49

Laatst bewerkt: 21/10/2018 - 10:39

Jessica,

Zoek je eigen weg, dat is het enige juiste. Beter worden doen we niet meer, maar dan maar op de weg die we zelf kiezen zo goed mogelijk onze reis voltooien.

Sterkte

 

Mvg Paul

Laatst bewerkt: 21/10/2018 - 11:41

Beste Paul,

Inderdaad is het het beste om onze eigen weg te volgen. Hopelijk kunnen we aan het einde ervan zeggen dat we terug kunnen kijken op een bijzondere reis met mooie herinneringen! 

Jij ook sterkte gewenst! 

Groet, Jessica

Laatst bewerkt: 21/10/2018 - 15:04

Heel herkenbaar, de onzekerheid... doe ik het wel goed, moet ik links of rechtsom. Blijft lastig zeker als je het pad nog niet hebt gevonden maar zelfliefde is een geweldige wegwijzer. Sterkte en succes morgen! Liefs, Jolanda.

Laatst bewerkt: 21/10/2018 - 12:49

Lieve Jolanda,

Bedankt voor je reactie en ik wens jou ook veel (zelf)liefde toe! ❤️

Groetjes van Jessica

Laatst bewerkt: 21/10/2018 - 15:07

Lieve Jessica, ik hoop dat we nog een paar mooie jaren en nog vaak koffie met elkaar mogen drinken❤️

Laatst bewerkt: 21/10/2018 - 19:54

Hi Mirjam, 

Dat hoop ik ook van harte! En dat we niet alleen koffie met elkaar mogen drinken, maar ook allerlei andere leuke dingen met elkaar mogen ondernemen! 

Liefs, Jessica

Laatst bewerkt: 22/10/2018 - 08:39

Lieve Jessica,

Achteraf weet je denk ik pas wat het juiste pad is.😀

Ik heb gekozen voor chemo tabletten. Ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb. Ik heb bijna geen tumoren meer op rugwervel en heupen. Borst en lymfeklieren zijn schoon. 

Alleen lever testen ze eind november spannend.

Het enige wat mij soms bezighoud is hoelang kan ik hier mee doorgaan en wat als ik stoppen moet.😏

Verder ben ik vrij goed al door 16 kuren gekomen.

Ik ben blij dat ik dit pad heb gekozen🤗🤗😏🙏🙏

En ik geloof zeker dat je onderbewustzijn je heel erg helpt hoe je erin staat. Voorstaat en de ziekte wel dan niet ontwikkeld.

We strijden gewoon verder...💪💪💪💪💪🍀🍀🍀🍀🍀

Liefs Alice❤

Laatst bewerkt: 22/10/2018 - 09:56

Lieve Alise,

Wat geweldig dat de chemotabletten bij jou zo goed hun werk gedaan hebben! Dat moet als het juiste pad voor jou voelen. 

Ik ga voor je duimen eind november. 

Liefs, Jessica

Laatst bewerkt: 22/10/2018 - 08:42

Wat fijn dat het zo goed heeft geholpen en dat je er zo goed doorheen bent gerold. Geeft weer hoop!

groet Mirjam

Laatst bewerkt: 22/10/2018 - 08:49

Zeker ben er heel erg blij mee. 🙏

1 jaar als het niet zou werken. Ben al een jaar verder en hoe.....🤗💪💪💪🍀🍀🍀

Kan en doe alles nog . Wel met op een lager tempo maar toch👊

Liefs Alice❤

Laatst bewerkt: 22/10/2018 - 10:00

Zelfliefde, liefde en vertrouwen in plaats van angst vind ik prachtig, en weg met het schuldgevoel, maar van je tumoren houden? Nee, daar kan ik met de beste wil ter wereld niet bij.. Maar zoals Paul zo mooi zegt: zoek je eigen weg, dat is het enige juiste.

Ik hoop dat de klachten over je been iets onschuldigs blijken te zijn, sterkte er mee!

Laatst bewerkt: 22/10/2018 - 11:09

Hi Frie,

Het is ook een lastige, maar waar ik in elk geval geen voorstander van ben is om te praten over “het vechten tegen kanker”. Als je niet beter wordt, zou je niet hard genoeg gevochten hebben en daarnaast is helen een veel positievere term. 

Idd hopen dat er niks ernstigs aan de hand is met mijn been. Hopelijk kan ik een PET scan of iets dergelijks krijgen. 

 

Laatst bewerkt: 23/10/2018 - 15:04

Vechten tegen kanker vind ik ook een vreselijke woordkeuze, al wordt 'ie veel gebruikt. En steeds meer mensen beseffen al lang dat kanker geen wedstrijd is, maar evengoed wordt bij een overlijden toch nog vaak gezegd dat de strijd verloren is. Heb je dan inderdaad niet hard genoeg gevochten? Of nutteloos gestreden?

Helen is een mooi, vriendelijk woord, maar als je niet meer beter wordt, wat moet je er dan mee? En hoe zou je van een tumor moeten houden??

Ik weet dat ik niet ga genezen, maar mogelijk kan ik nog jaren mee. Dus voor mezelf betekent dat, dat ik wel moet proberen weer wat vertrouwen te krijgen in mijn lijf. En er van te houden met die vervloekte tumor en 20 kilo zwaarder. Best een klus, maar daar zal zelfliefde, liefde en vertrouwen me van pas komen.

Laatst bewerkt: 23/10/2018 - 15:46

Wat zeg je dat weer geweldig mooi Frie.

Ik accepteer en hou ook niet van mijn tumoren😏

Liefs Alice❤

We strijden nog even verder Frie minstens nog voor 10💪💪💪💪🍀🍀🍀🍀

Laatst bewerkt: 23/10/2018 - 20:00