Pleidooi voor verdriet

Na tips van mijn moeder en een vriendin heb ik gisteren de uitzending van DWDD Summer School met Femke van der Laan (https://www.gids.tv/programma/dwdd-summerschool) teruggekeken. Femke is de vrouw van Eberhard van der Laan, die tijdens zijn ambtsperiode als burgemeester van Amsterdam, aan kanker overleden is. In een soort college vertelt ze over het verdriet na het overlijden van haar man. Dat ze in eerste instantie probeerde zich groot te houden en te vechten tegen haar gevoelens, maar er op een gegeven moment achter kwam dat dat niet werkte. Ze deelt haar ervaringen en geeft een aantal mooie lessen mee. Les 1 is deel je verdriet. Vaak zijn we geneigd om onszelf van onze positieve, krachtige te laten zien. We denken dat het “not done” is om ons kwetsbaar op te stellen, ons verdriet of onze “zwakheden” te laten zien. Les 2 gaat over het leven met verdriet. Verdriet om een geliefde zal wel enigszins slijten, maar zal er altijd zijn. Het is de kunst om je verdriet te omarmen en met verdriet te leven. Je te realiseren dat het onmogelijk is om elke dag of elk moment gelukkig te zijn. De laatste les, les 3, gaat over de waarde van verdriet. Iedereen heeft verdriet. Door dit te delen nodig je een ander ook uit om zich kwetsbaar op te stellen. Hierdoor ontstaat een grotere verbinding met vrienden of familieleden. Femke van der Laan vertelt het een stuk uitgebreider en beter dan ik, maar dit zijn even wat zaken die ik wilde delen, omdat ik het met haar eens ben. 

Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan. Ook ik merk gêne bij mezelf, als ik emotioneel ben waar vrienden of familieleden bij zijn. Tegelijkertijd heb ik door dit soort momenten en gesprekken over serieuze onderwerpen veel relaties verdiept, meer liefde ervaren. Vaak heb ik de neiging om de strijd aan te gaan met verdriet. Ik realiseer me dat ik dat gevecht nooit zal winnen. Door het toe te laten ben ik er sneller overheen. En hoe goed voelt het om af en toe even uit te huilen op de schouder van een geliefde om je daarna weer beter te voelen. 

Na 2 zeer bijzondere, waardevolle en onvergetelijke dagen, waar ik later nog over zal schrijven, heb ik gisteren mijn 6e chemokuur gehad. Vanochtend voelde ik me verdrietig, omdat ik me weer rot voel. Het ene moment ben ik warm, dan weer koud, mijn infuusarm doet pijn, ik heb nergens zin in en het is moeilijk om negatieve gedachtes buiten de deur te houden. Ik rouw om de verliezen die ik geleden heb. Ik heb mijn bedrijf op moeten heffen, voel me regelmatig buiten de maatschappij staan, omdat ik niet meer werk, ben na mijn hersenoperatie lichamelijk niet meer volledig de oude geworden, ben vaak moe en heb last van het hand-voetsyndroom. En dan heb ik het nog niet gehad over het allerpijnlijkste: de gedachte dat mijn dochter op een gegeven moment zonder moeder op zal groeien, dat zij verdrietig zal zijn. 

Ik ben dankbaar voor veel fantastische mensen om me heen en er is nog veel om voor te vechten. Vanochtend heb ik echter een potje zitten te janken zonder me daar schuldig over te voelen. Met dank aan Femke! 

 

8 reacties

Lieve Jessica,

Ik heb het bewuste interview niet gezien, wel over gelezen. En hoe wáár is het wat Femke van der Laan zegt. Verdriet hóórt bij het leven, hoewel wij in onze 'maakbare samenleving' het graag het liefst onder het kleed vegen en ons liever 'groot' houden. Joost mag weten waarom...   Naar mijn idee kan zo'n krampachtige houding eenzaamheid in de hand werken. En wat is 'groot houden'?  Misschien is dat wel juist je kwetsbare ik laten zien aan anderen.Maar ik ben het met je eens, het is niet altijd makkelijk om je diepste en angstigste gevoelens op tafel uit te spreiden en het erover te hebben. Maar áls het kan met bepaalde mensen in je omgeving, is het zo'n verrijking - tenminste, dat is mijn ervaring...  Koester die mensen. 

Heeeeeel veel sterkte met je zesde chemokuur en het verdriet om de verliezen die je hebt geleden. Ik voel met je mee. Stop je verdrietige gevoel niet weg, laat het er zijn. Hopelijk gaat het morgen beter...

Liefs en een dikke pakkerd,

Carolina 

 

Laatst bewerkt: 02/07/2019 - 14:25

De emoties, de ineens opkomende tranen, terwijl je dat op dat moment even niet wil, ze proberen weg te slikken maar dat niet gaat lukken, ze toch komen en je er voor verontschuldigen en dan te horen  krijgen dat het helemaal niet erg is en je dat uiteindelijk ook wel weet maar je kwetsbaarheid laten zien is nou eenmaal niet leuk. Huilen mag, vaak lucht het op en het liefst doe je het in je eentje, ik tenminste. De zorgen om de kinderen hebben we allemaal of ze nou klein of groot zijn. Eerst dacht ik, als ik het nou 2 jaar vol hou, dan is ze 18, dan kan ze het wel alleen. Wat een onzin denk ik nu, mijn oudste dochter is 22, woont al 3 jaar samen en heeft me ook nodig, ik ben 52 en heb mijn moeder ook nodig en mis mijn vader nog steeds na 8 jaar. Het verdriet en gemis komen er ooit, hopelijk duurt het nog even, het enige wat we kunnen is er nu voor ze te zijn, maar de zorgen of het verdriet blijven. Huilen mag het is niks waar je je schuldig over moet voelen. Dikke kus

Laatst bewerkt: 03/07/2019 - 08:17

Bedankt voor je mooie en eerlijke blog en voor de link naar Femke van der Laan.
Ik heb het college bekeken. Indrukwekkend en leerzaam.
We schreven het al eerder aan elkaar: verdriet mag er zijn. Het is zo makkelijk gezegd en geschreven, maar soms zo moeilijk gedaan.  

Veel liefs, Hanneke
 

Laatst bewerkt: 03/07/2019 - 10:23

Hoi Jessica, ik heb het ook terug gezien. Was indrukwekkend. Gedeelde smart is halve smart. Uiteindelijk heeft iedereen het met zichzelf te rooien maar een troostend gebaar van geliefde familie of vriend is wel heel welkom af en toe. De kracht van kwetsbaarheid. Er zijn veel mensen die zich groot houden, "ik mag niet klagen", maar het leven is geen Feestboek en zeker niet met deze 'ongemakken' en zorgen. Dikke knuffel.

Laatst bewerkt: 03/07/2019 - 12:10

Wij hebben ervaren dat verdriet je kan helpen met het proces van behandelingen ect.Het interview hebben wij wel gezien en de tranen waren rijkelijk aanwezig mede ook dat we allebei onze partners verloren hebben zij aan hart falen ik aan de k.ziekte het toelaten van verdriet helpt echt.Dat de wereld om je heen er niet mee om kunnen gaan is iets anders.Mensen begrijpen niet wat het is zouden is een keer moeten gaan kijken in een behandel centrum tegen kanker dan begrijpen ze ineens wel dat op beurende woorden je verdriet niet weg neemt.

Sterkte allemaal huil er op los het helpt echt.

gr bert

Laatst bewerkt: 18/07/2019 - 17:43

Ik heb de uitzending gezien en het heeft heel wat bij me los gemaakt.  Ik ben zelf niet ziek, mijn man is er nog, gelukkig. En toch herkende ik mijn zo in het verhaal van Femke.

Mijn man leeft al 6,5 jaar met longkanker (adeno carcinoom stadium IV)  in 2013 was de prognose 6-12 maanden.. een behandeling met Alimta bleek goed aan te slaan ! We leven dus al 6 jaar in extra tijd..in maart jl werd mijn man  plotseling en zeer ernstig ziek.  Eind april bleek dat de kanker zich razendsnel had uitgebreid. ..uitbehandeld zei de arts..De wereld stort opnieuw in. Alleen meedoen aan  een studie in UMCG bleef nog over. Dat heeft mijn man gedaan en dat is een goede keuze geweest. .het gaat goed met hem op dit moment. .

Echter in de periode dat hij zo ziek was in het voorjaar,  bleek bij mij alle reserves op te zijn...

Mijn zorgen, mijn angst..ik kon / kan het met bijna niemand delen ..mensen zeggen dan...Ja maar..kijk eens wat jullie al aan extra tijd hebben gekregen!  Dat is toch heel bijzonder?

Als mensen vragen hoe gaat het? Dan bedoelen ze: hoe gaat het met je man? Dat vertel ik dan maar...

 

 

Laatst bewerkt: 25/07/2019 - 23:49

Alweer ruim een kwart eeuw geleden , Oogmelanoom rutheen bestraling , Bij je naasten geen gehoor vinden , uit elkaar groeien "ik nam die problemen mee naar huis ,toen ik in het bestuur ging van St. Melanoom , was niet gewenst . Nu is de scheiding bijna rond , net geen 50 jaar bij elkaar . Dat is naarst elkaar geweest , weet ik nu . dus huil ik op de schouder van mijn kinderen en goede vrienden . Ja nu wel omdat ik het toesta , na mijn 4 omleidingen rond mijn hart door stress ,  verplichten het mij .  Toen wist ik , dat 5 jaar zeldzaam was na een behandeling van Oogmelanoom . De angst gaat nooit helemaal weg , heb hem in een klein doosje gedaan , maar de sleutel past nog niet goed in het slotje . 

 Giel Klaver .

Laatst bewerkt: 26/07/2019 - 10:34

Ik ben ook zo onder de indruk van Femke geweest en nog steeds...diep respect. Wat een krachtige vrouw...je uiteindelijk kwetsbaar durven opstellen brengt ook heel veel. Ik herken jouw verhaal want ik voel ook die gêne. Dubbel omdat mijn man en ik in de zomer allebei de diagnose ongeneeslijk ziek kregen. Mijn man is 3 weken geleden overleden en voor mij is de toekomst heel onzeker. Soms schaam ik me om het te vertellen. Stom ik weet het, maar toch voelt dat zo soms.

Veel sterkte krachtige Jessica en een knuffel van mij...

Laatst bewerkt: 01/08/2019 - 21:13