Mentaal uitgeput

Mentaal voel ik me uitgeput. Waar ik vorige week nog een aantal keren vol overtuiging riep dat mijn leven zo veel rijker was geworden sinds ik voor de 2e keer kanker heb, voel ik nu alleen maar duisternis, verdriet, angst en zelfs boosheid. Een inktzwart gevoel overvalt me. Verbaas me over mijn woede. Ik voelde me bijna nooit boos. Niemand kon er toch wat aan doen dat ik kanker heb? Nou ja, ik zelf misschien. Had ik maar niet depressief moeten worden in de periode 2009-2010. En als het dan toch zo is dat je palliatief kankerpatiënt bent, moet je er het beste van maken. Dat wil je zelf en wordt door je omgeving verwacht. Leren in een snelkookpan, genieten, afleiding zoeken, je niet schuldig voelen over het feit dat je niet meer werken kunt, anderen helpen waar je kunt en overtuigd raken dat je ziel voortleeft na je overlijden. Accepteren dat je dochter op jonge leeftijd haar moeder verliezen zal, dat je moet leven met beperkingen en dat je op een gegeven moment, hopelijk op een waardige manier, het leven en je geliefden los zult moeten laten. 

Boosheid. Als de opmerking “Probeer toch te genieten van het leven” gemaakt wordt door één van mijn intimi, krijg ik de neiging om hem te slaan. Gisteren was het nog veel erger. Ik had een fijne dag achter de rug. Was met mijn man en dochter naar Nijmegen geweest, onder meer naar het Sambafestival. We hadden best veel gelopen en op mijn manier had ik, zelfs met mijn gekke linkerbeen een aantal keren flink staan te dansen. Later op de dag bleek dat ik behoorlijk over mijn fysieke grenzen heen was gegaan, met een compleet gevoel van uitputting als gevolg. Vader en dochter waren lekker aan het geinen. Ik kon niet meer en voelde me buitengesloten. Toen Zoey, na wat irritaties over en weer, de opmerking maakte “mama, jij hebt ook geen gevoel voor humor!”, werd ik woest. Ik gooide eruit: “Alles kost mij vijf of tien keer zoveel energie dan jullie en dan is het inderdaad niet altijd makkelijk om je gevoel voor humor te bewaren”. Ik vervolgde met “Ja Zoey, je hebt maar geluk dat...”. Ik wilde hem afmaken met “... je vader, de leukste ouder, blijft leven en niet ik”. Voordat ik de giftige en onvergeeflijke zin uit kon spreken - gelukkig aarzelde ik zelf - zei mijn man terecht: “Jes, dat moet je niet zeggen!” Ik schrok van mezelf, schaamde me ervoor dat ik het gedacht én het er bijna uitgegooid had. 

Vanochtend 6.30: mijn man maakt me, midden in een droom, wakker. Ik voel me heel raar: misselijk, gedesoriënteerd en daarnaast heel erg down. Ik moet weer naar het ziekenhuis voor mijn 9e kuur. Alles in mij schreeuwt “Nee, ik wil niet!”. Toch sta ik op om me te wassen en tanden te poetsen. In de hoop dat ik me beter ga voelen. Mijn man vraagt bezorgd: “Gaat het wel? Als je je niet goed voelt, moet je je afspraken in het AVL afzeggen hoor! Zal ik bij je blijven? Dan ruil ik mijn vrije dag om”. Ik twijfel, weet niet goed wat het beste is: doorzetten of niet. Uiteindelijk besluit ik om mijn afspraken af te zeggen. Door de (vermoedelijke) horzelbeet van gisteren heb ik het gevoel dat mijn lichaam aan het vechten is tegen een infectie. De grote rode plek jeukt en voelt warm aan. Manlief hoeft niet thuis te blijven. Gezellig gezelschap ben ik toch niet. Ik neem een Oxazepam en besluit van me af te schrijven. Deze keer geen positieve blog over alles wat het leven zo de moeite waard maakt. Nu even de zwarte kant. Quotes komen voorbij in mijn hoofd. Geen licht zonder duisternis. Be like the Lotus: trust in the light, grow through the dirt, believe in new beginnings. De film van wat er allemaal is gebeurd sinds de ontdekking van mijn hersentumor trekt zich aan mijn geestesoog voorbij. Uitspraken die me pijn hebben gedaan. Ik hang aan de rand van een diepe kuil, huil en besluit los te laten. Ik val diep, maar weet dat ik dan ook eerder weer de weg omhoog zal vinden. 

42 reacties

Jessica,

Heel begrijpelijk om een keer compleet door het "lint" te gaan (herkenbaar ook). Voel je er alsjeblieft niet schuldig over. Van mij hoef je echt niet elke keer positief te schrijven, dit mag ook zeer zeker.

Sterkte!

Groet,

John

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 09:06

Hi John,

Bedankt dat je me een hart onder de riem steekt! Het is al fijn om herkenning bij elkaar te vinden. Even rustig aan, dingen laten bezinken en dan weer verder. 

Groetjes van Jessica

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 18:53

O lieve Jessica, ik voel zo met je mee. Nee, natuurlijk kun je niet altijd positief blijven. En altijd die gezonde mensen die zeggen dat je 'moet genieten'. Kanker is niet zo'n genot! Kanker is een immens groot verdriet. 
En nee, lieve Jessica, ook jij zelf kan er niks aan doen dat je kanker hebt. Had je maar niet depressief moeten worden? Dat is geen keuze die je hebt gemaakt, toch? Depressie is een vreselijke ziekte en daardoor heb je echt niet die kanker gekregen. Het is dubbel vette pech, eerst depressie en dan kanker. Je boosheid is terecht, al kun je die tegen niemand in het bijzonder richten.

Het lijkt erop dat je nu even niet anders kan dan op de bodem van die kuil terechtkomen. Hoe rot dat ook is, vanaf de bodem is er maar één weg: omhoog. Ik ben ervan overtuigd dat jij de veerkracht hebt om die weg weer terug te vinden. 
Maar nu even niet.

Blijf schrijven, Jessica. Wij staan om je heen. Altijd!

Liefs, Hanneke

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 11:27

Lieve Hanneke, 

Idd heb ik niet bewust gekozen voor een depressie of kanker, maar soms denk ik dat ik meer lessen had moeten leren, zodat de lat lager was komen te liggen en ik misschien een depressie had kunnen voorkomen. Maar goed: het is gebeurd en ik kan het niet meer veranderen. 

De boosheid was er bijna nooit en zeker niet in deze mate. Moet er in elk geval mee dealen en het laatste wat ik wil is om hem op mijn dochter te richten. 

Wat lief dat je zegt dat jullie om me heen blijven staan! Op die manier voel ik steun en liefde. Kan die, zeker nu, goed gebruiken, dus bedankt! 😘

Liefs, Jessica

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 18:50

Het einde van je energie overvalt je lees ik, nog steeds niet moe waren lief en kind en bij jou was alles in 1x opperdepop, in een bodemloze put geflikkerd een soort valkuil. Zelfs bij goed plannen van een  trip kan het je gebeuren heel confronterend is dat. Ik hoop dat je je dochter duidelijk hebt kunnen maken dat die teleurstelling jou ook heeft overvallen en ze begrijpt dat het is zoals het is. Dat je toch die lieve moeder bent maar soms in een put valt die halverwege de weg niet zichtbaar was. Val jezelf niet te hard accepteren wat is is zwaar klote.

Sterkte

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 11:10

Lieve Ron, 

Je beschrijft het heel treffend, als je het over die (bijna) bodemloze put hebt. Het lastige is dat je vaak pas achteraf voelt dat je c.q. in welke mate je je grenzen voorbij gegaan bent 😢. Gisteravond had ik zelfs de energie niet meer om mijn dochter goed uit te leggen waarom ik reageerde zoals ik reageerde. Vanavond zal ik met haar een gesprekje hierover aangaan. Ik probeer niet te hard te zijn voor mezelf, maar zelfcompassie vinden is even een uitdaging. Morgen is er weer een nieuwe dag, de mogelijkheid tot een nieuw begin.

Bedankt! 

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 17:31

LieveJessica weet even niets om me op te beuren tuurlijk hoef je niet altijd positief te zij  dat kan ook helemaal niet dan zou je een toneelstukje opvoeren de kunst is omdat over je heen te laten komen en de rand van de put weer te vin den om eruit te klimmen .kanker is NIET  LEUK .

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 11:54

Lieve Jacco,

Iets zeggen om me op te beuren hoeft niet. Ik waardeer je reactie en heb liever dat je dat zegt dan zoiets als “probeer maar niet te piekeren”. En nee, kanker is niet leuk! Ben maar weer begonnen aan de weg omhoog naar de andere kant van de put. 

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 17:25

Weet je Jessica, dat ik je bewonder voor je positieve manier van in de ziekte te staan.  Maar dat ik je evenveel bewonder als de grond onder je voeten weg zakt, als het ff niet gaat.  Het is even sterk om krachtig een vinger te tonen aan de ziekte, als om je radeloosheid, ontgoocheling en uitputting ''naakt' neer te pennen in een blog.

Wat telt is dat je een liefdevol gezin hebt.  En dat je je minder beroerd gaat voelen.

Een knuffel,

Saartje

 

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 12:47

Lieve Saartje,

Bedankt voor je positieve, bemoedigende woorden. Waar ik vroeger veel schaamte heb gevoeld over mijn depressies, zeker de eerste keer, durf ik nu “de naakte waarheid” te tonen. En die is nu eenmaal niet altijd 100% positief. 

Inmiddels weet ik ook dat de gevoelens van vanochtend en vanmorgen niet blijvend zijn. Die gedachte helpt al om uit het dal te kruipen.

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 17:22

Lieve Jessica,

Zelfs in de diepe duisternis waarin je je nu bevindt, zie je kans om bij je blog een plaatje te plaatsen met een raam. Ik hoop en wens dat een straal je zal beroeren om daar kracht uit te putten. Op die manier en tijd die jij wil.

Heel veel liefs Marieke

 

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 13:47

Lieve Marieke,

Wat bijzonder wat je zegt over het plaatje! Heel intuïtief heb ik een schilderij over depressie gekozen, maar er niet bij stil gestaan dat er een raam in zit, waarbij ik het licht weer kan zien op het moment dat ik me omdraai en dingen weer vanuit een ander perspectief bekijk. 

Bedankt! 

Liefs, Jessica

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 17:17

Lieve Jessica, niemand oordeelt met wat je hebt moeten doorstaan en wat je nu doorstaat dat het niet mag. Alleen jij neemt het jezelf kwalijk, wordt boos uit machteloosheid. Punt is je kunt er niets mee. Hoe raar het ook klinkt. De gevoelens in je evenmin uitzetten. Ze komen op de momenten dat je het niet verwacht of niet kunt gebruiken. Laat ze komen ze horen er bij. Ook jij zal je positieve gedachten terug krijgen maar dat kan alleen als je dit aanvaardt.

Jammer dat Zoey nu net erbij was. Maar ook dat is gebeurt zonder dat je het had gewild. Hopelijk begrijpt ze je onmacht en zal ze je het niet kwalijk nemen.

Rustig aan en pas goed op jezelf.

Liefs Alice ❤

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 14:39

Lieve Alice,

Alhoewel veel mensen begripvol en niet veroordelend zijn, denk ik dat er ook mensen zijn die “anders in de wedstrijd staan”. Doordat ze niet in onze schoenen staan, begrijpen ze niet hoe moeilijk het is om met beperkingen te leven, weinig energie te hebben, allerlei veranderingen te accepteren etc.. 

Maar goed...ik zal proberen om, zoals dat zo mooi gezegd wordt, mijn negatieve emoties te omarmen, zodat de positieve ook weer terug kunnen komen. 

Over Zoey maak ik me niet zo’n zorgen, omdat ik niet gezegd heb wat er in mij opkwam. Misschien is ze een beetje geschrokken van mijn opmerking daarvoor, maar denk dat het wel meevalt. 

Ik doe het idd even rustig aan. 

Liefs, Jessica

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 17:14

Jessica,

Wat herkenbaar die boosheid over je gebrek aan energie en het negeren van je grenzen gevolgd door onbegrip.

Respect voor je doorzettingsvermogen 

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 14:55

Hi Paul, 

Bedankt voor je steun! Dat je het herkent is al heel fijn, te weten dat je niet de enige bent die bepaalde gevoelens heeft en zichzelf voorbij loopt. En ja, we blijven doorgaan...met af en toe een pauze. 

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 17:04

Lieve Jessica, 

Het is je gewoon overkomen allemaal, je kan er niks aan doen. Het is zeker niet jouw eigen schuld. Dat wordt mij ook verteld en ik verkies het om dat te geloven, dat maakt het makkelijker. Dat doet alleen niets af aan het feit dat het zo is.
Die boosheid moet er ergens uit komen. Dit was het moment en dan nog heb je je ingehouden voor je geliefden. Ik vind dat knap.
Je doet je best om je lichaam alles te geven wat het nodig heeft.
Hopelijk krabbel je weer snel uit het dal en de duisternis. Wetende dat het licht er ook is.
Neem jezelf niks kwalijk. Laat dat ook los.

Liefs, Nik X

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 15:05

Lieve Nik, 

Bedankt voor je lieve reactie! Waarschijnlijk is het ook niet mijn schuld, maar als er een “boosdoener” aan te wijzen valt, is dat m.i. een hoge mate van stress in bepaalde periodes van mijn leven. Veel mensen geloven daar niet in, maar ik wel. Er is nog zo veel wat kankeronderzoekers niet weten. Een artikel als deze wijst in elk geval in “mijn denkrichting” : 

How the body’s nerves become accomplices in the spread of cancer: https://www.sciencemag.org/news/2019/09/how-body-s-nerves-become-accomplices-spread-cancer

Ik probeer op dit moment een heleboel tegelijkertijd los te laten. Dat maakt het ook zo moeilijk, maar ben ervan overtuigd dat ik het licht weer snel zal zien. Inktzwart is al veranderd naar grijs en morgen is het hopelijk weer een stralende, lichte kleur 😉. 

Liefs, Jessica

 

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 17:01

Lieve Jessica, goed dat het al grijs is ;).
Ik herken wat je zegt over een periode vol met stress, en dat dat bij zou dragen aan het ontwikkelen van kanker. Daar geloof ik ook in. Het is een factor. Hoe groot die factor is, zal in de loop van de tijd waarschijnlijk wel duidelijker worden. De duur en de heftigheid van de stress is bepalend denk ik. Samen met andere factoren. Als het chronisch wordt. Stress van werk, van slechte relaties, ongezonde omgeving, slecht eten, geen ontspanning, van wifi, alle mogelijke combinaties..
We doen ons best!
Houd de moed er in.
Lieve groet, Nik 👋

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 22:52

Oh lieve Jessica dit is zo herkenbaar (niet vanuit mijn kanker, maar vanuit mijn lichamelijke beperkingen) je hebt een fijne dag, het is gezellig, je doet leuk mee, je energie raakt op maar adrenaline gaat aan, je gaat op je tandvlees. Veel te ver over je grenzen en dan kan 1 opmerking of blik al genoeg zijn om ‘los’ te gaan. Filters...ze zijn allemaal verdwenen, je bent op en kan niet meer. Frustratie, boosheid, verdriet, zelfmedelijden het hoort erbij. Wacht maar tot je accu weer wat oplaad dan ga je je weer fijner voelen. 

En wat je zegt, ga er maar aan staan om te leven met beperkingen, kanker en het loslaten van zoveel. Gelukkig hebben we elkaar hier. Bedankt voor je eerlijke open blog, veel liefs ❤️ Xx 😘

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 20:39

Hey lieverd,

Wat omschrijf je dat mooi, precies zoals ik het voel, zoals het gaat, als je op je tandvlees loopt! Gisteren heb ik met mijn accu aan de oplader gelegen. Even niks, alleen wat schrijven, met m’n moeder gebeld, Netflixen en lezen. Koken kon ik nog net opbrengen. 

Bedankt voor je steun! Ook ik ben heel blij dat we elkaar hebben om mooie en minder mooie dingen te delen, erkenning en herkenning te krijgen 😘❤️

Laatst bewerkt: 17/09/2019 - 08:13

Lieve Jessica zeker als je moe bent, zeker deze moeheid, kun je veel minder hebben, ik kan erover meepraten. Af en toe in de put zitten mag best, maar niet te lang, gewoon omdat het je niks brengt. Klim er dus maar gewoon weer uit! Liefs en een dikke kus  

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 22:18

Lieve Daan,

Het blijft zo lastig om aan te voelen waar je grenzen liggen. Duidelijk is in elk geval dat we weinig kunnen hebben, als we in “de rode zone” zitten. Ik heb even in de put gezeten en ben hem nu al meer dan zat. Tijd om er weer uit te klimmen dus! 

Liefs, Jessica

Laatst bewerkt: 17/09/2019 - 08:08

Ach lieverd toch, zó herkenbaar! Ik hoor ook vaak dat ik zo positief ben en zo dapper, maar soms als ik in Mn up ben, kan ik door dansen met de sterren met Bibian Mentel, zó van slag zijn dat ik op de bank zit te snikken. Kloteziekte en dan kijk ik ook nog naar dansen met de sterren, als je me dat 5 jaar geleden had voorspeld dat ik naar zo’n programma zou kijken zou ik je uitlachen.

ik hoop je snel weer te zien, dan geef ik je een stevige brassa. X

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 22:21

Hi lieverd,

Ja hè, helaas (voor jou) is het herkenbaar en je hebt ook geen gemakkelijke tijd achter de rug met veel pijn en weinig slapen. Ben zo blij dat het nu weer beter gaat! Hoop dat we nog heeeeeeel lang vrienden mogen zijn en nog veel leuke dingen mogen doen. Jij gaat in elk geval nog 2 fantastische reizen maken. Mag ik mee in je koffer? 😉 En ja, we veranderen behoorlijk door alles wat er op ons pad komt. Soms is het verdomde moeilijk, vaak zijn er ook gelukkig veel mooie momenten. Doordat mijn kuur gisteren niet door ging, is de kans groot dat hij naar de 23e verplaatst wordt. In dat geval kunnen we gezellig een koffietje of lunch in het AVL doen. Elk nadeel hep z’n voordeel hè, schat? Kijk uit naar die stevige brassa! 😘

Laatst bewerkt: 17/09/2019 - 08:04

Ja je mag in mijn koffer, het lijkt me heerlijk om jou “mijn Suriname en Curacao”  te laten zien. 

Ik ben er 18, 20 en 23, dus de kans is groot dat ik je tegenkom en je een stevige brassa geef. X

Laatst bewerkt: 17/09/2019 - 14:48

Jessica diepe gevoelens van onmacht en pijn zijn pijnlijkst bij je geliefden om je heen. Toch leren ze jou  je eigen proces te volgen wat ik jou geweldig zie doen op alle gebieden van je welzijn.vertrouw erop dat dit de e ige wijze is om er te kunnen zijn. Het is sterk dapper en ik zie ook licht op t plaatje.binnen handbereik⛅✉jeron

Laatst bewerkt: 16/09/2019 - 22:23

Lieve Jeron, 

Bedankt voor je lieve woorden. Ik doe m’n best, maar soms komen er allerlei dingen samen, waardoor het als te veel, te zwaar voelt. Inderdaad is er ook licht. Alleen al alle hartverwarmende reacties hier doen me al zo goed, dus dank! 🙏

Laatst bewerkt: 17/09/2019 - 07:51

Lieve Jessica,

Ik heb grote bewondering voor jou... al heel lang knok je, terwijl je ernstig ziek bent, voor een zo goed mogelijk leven voor je dochter, je man, jezelf, de mensen om je heen. Je hebt op veel terreinen ingeleverd, moeten afstaan, maar tóch ga je door. Met alles wat je hebt. Want je wilt het beste voor de mensen van wie je houdt. Ik kan me zo voorstellen dat daar ongemerkt steeds meer energie in is gaan zitten. En opeens is daar het moment dat de bom barst: het is teveel. Je bent er klaar mee. Maar wat ik in je verhaal en ook je reactie's lees, is dat het gevoel van knokken alweer begint te borrelen. En daarvoor heb ik bewondering voor jou. Heel veel sterkte met het terug klimmen naar boven. En het verder knokken. Met vast nog wel eens een keer een bommetje dat barst. Want de boog kan niet altijd gespannen staan...

Carolina X 

Laatst bewerkt: 17/09/2019 - 08:12

Lieve Carolina,

Bedankt voor je lieve bericht! Ik heb ook bewondering voor jou. Vind het, zeker nu, raar om te lezen dat mensen bewondering voor mij hebben. Het voelt namelijk niet alsof ik dat waard ben. Maar stiekem zijn we beiden bikkels, die logischerwijs ook hun moeilijke momenten hebben. Als ik in het donkerste gedeelte van de put zit, herleef ik heftige, depressieve gevoelens, in mijn beleving het ergste wat er is, zelfs erger dan kanker. Dan vind ik mezelf waardeloos, heb nergens zin in, kan nergens meer van genieten, zie de toekomst als een zwart gat. Inmiddels heb ik gelukkig geleerd dat dit gevoel weer over gaat. Inderdaad doe ik, als ik me goed voel, er veel aan om mijn ziekteproces in positieve zin te beïnvloeden en om te genieten met mijn geliefden. Ik weet dat jij dat ook doet. En ja, af en toe zal er een bommetje barsten 😉. We zijn immers maar mensen, geen verlichte boeddha’s of iets dergelijks. Althans ik niet, haha. Kom je naar de Deelnemersdag? Met 2 lotgenoten heb ik intensief contact en spreek af en toe f2f af, maar ben ook zo benieuwd naar meerdere mensen die actief zijn op dit forum, waaronder jij 😘

Laatst bewerkt: 17/09/2019 - 08:35

Goedemorgen Jessica,

Verlichte boeddha's, haha... nee, daar herken ik mezelf ook niet in en heb er ook geen talent voor!  Naar de Deelnemersdag op 2 oktober aanstaande gaat mij fysiek gezien nog niet lukken. Het gaat best wel beter met me, maar ik ben nog niet in zo'n vorm dat ik een drukke dag, hélemaal in Utrecht,  trek. Jammer! Ik wens je alvast een fijne  dag en voor nu... hou je haaks!!

Carolina X 

Laatst bewerkt: 18/09/2019 - 08:40

Beste Jessica,

Weet je wat jij heel goed doet? Jij bent eerlijk! Je maakt van kanker.nl geen facebook. En voorwaar, ik zeg je: ik geniet ervan. Praat geen banaan recht die krom is.

Dank je dat je durft te schrijven dat het soms “kut” is. Excusez le mot.

ik weet ook, en ik verontschuldig me bij voorbaat voor het volgende cliche, dat alles weer bijdraait.

wens je sterkte, heel veel sterkte!

Paul

p.s., ik twijfel nooit aan mensen zoals jij! 

 

Laatst bewerkt: 18/09/2019 - 00:51

Hi Paul, 

Bedankt! Inderdaad wil ik eerlijk zijn. Als het goed met me gaat, uit ik dat in mijn blogs, maar soms is het kut, klote of hoe je het ook wilt noemen. In deze fase van mijn leven vind ik puur en eerlijk, ook in relaties met anderen, heel belangrijk. Het leugentje om bestwil mag nog wel, maar verder ga ik het liefste om met mensen bij wie ik volledig mezelf kan zijn en vice versa. Dan ontstaan de mooiste gesprekken en vloeit de liefde. 

Alhoewel ik waarschijnlijk wondroos heb opgelopen door een insectenbeet - vandaag toch maar even naar de huisarts - gaat het alweer een stuk beter met me. 

Groetjes van Jessica

Laatst bewerkt: 18/09/2019 - 08:30

Beste Jessica, ik hoop dat je begrijpt wat ik nu ga schrijven: je maakt een kunstwerk waarbij jij object en kunstenaar in 1 bent! 

Chapeau!

paul

Laatst bewerkt: 18/09/2019 - 11:31

Pijn in m'n hart bij het lezen van je blog, ik las 'm net pas en gelukkig krabbel je al weer wat op. Hoe herkenbaar dat je mensen wel een dreun zou willen geven als ze weer aankomen met dat Genieten (vooral degenen die zelf niks mankeren en dat dan zeggen). Hoe herkenbaar dat je bij het wakker worden denkt:"nee, ik wil niet, ik wil niks!" Soms wens ik de dag voorbij, zodat ik weer kan gaan slapen en hopen dat de volgende dag beter wordt. Nieuwe dag, nieuwe kansen. Ik heb ook wel eens zitten brullen tegen m'n oudste zoon en z'n vriendin, zo'n spijt van gehad later. Maar inderdaad, niks menselijks is ons vreemd. En zoals wij onvoorwaardelijk van onze kinderen houden, doen zij dat van ons. 

Dank je wel voor je rauwe, eerlijke blog. Ik hoop met heel mijn hart dat je weer uit de kuil klimt, misschien maar langzaam maar wel omhoog. En beterschap met die wondroos, bah, kan er ook nog wel bij.. Heel veel sterkte en heel veel liefs! XXX

Laatst bewerkt: 18/09/2019 - 11:13

Lieve Frie,

Bedankt voor je medeleven! Het is gelukkig geen wondroos. Dat scheelt weer. Mentaal is het 2 stappen vooruit en één weer terug. Merk dat mijn lontje nog kort is, dat ik snel in de stress, frustratie en boosheid schiet. Recentelijk heb ik me gerealiseerd dat ik nog last heb van een trauma, waarvan ik dacht dat ik hem achter me gelaten had. Is lastig. Maar goed...voel me gesteund door veel mensen, onder meer op dit forum. Niet fijn dat je vergelijkbare momenten en ervaringen hebt, toch is gedeelde smart halve smart. Af en toe dus maar even samen klagen, boos zijn en huilen. En dan weer verder gaan, langzamer dan ik wil. Sneller gaat echter even niet. Gelukkig weer wat leuke dingen in het vooruitzicht.

Hoe gaat het met jou op dit moment? 

Liefs, Jessica

Laatst bewerkt: 18/09/2019 - 14:55

Goed, ik kabbel stabiel voort. Hanteerbare bijwerkingen, weinig pijn. Maar de balans in energieverbruik is ook bij mij soms ver te zoeken, ik wil veel te veel en doe ook vaak veel te veel. Dan stort ik in, slaap 12 uur achter elkaar en doe 1 of 2 dagen weinig tot niks.

Ik probeer niet te ver vooruit te kijken en niet te veel na te denken. Het is dat ik om de week naar het ziekenhuis moet, anders zou ik proberen te doen alsof het er niet is, het monster.

Hou je taai (sorry voor de cliché), veel liefs! XXX 

Laatst bewerkt: 19/09/2019 - 11:41

Lieve Frie,

Fijn dat je stabiel bent en weinig pijn hebt! 

We zijn doeners en levensgenieters. En dan is het heel makkelijk om ver over je grenzen te gaan. Dan kost het idd de nodige tijd om daarvan te herstellen. Waardeloos, maar zou de mooie en “actieve momenten” ook niet willen missen. In vergelijking met vroeger is mijn tempo al zoveel lager en doe ik al zoveel minder. Maar misschien word ik ooit wel wat wijzer door beter aan te voelen wat mijn lichaam wel of niet aankan, zodat de weg terug korter is. Wens jou hetzelfde toe 😉😘. 

Laatst bewerkt: 20/09/2019 - 07:43

Lieve Jessica,

deze rauwe pijn hoort ook bij deze klote ziekte. Jij hebt al zoveel voor je kiezen gekregen... vind het goed dat je dit schrijft/uit.... al breekt mijn (moeder)hart als ik dit lees. 

Ik gun jou zoveel meer tijd (met jouw gezin), zoals velen hier. 

Kan juiste woorden niet vinden. 

Hele dikke knuffel van mij❤️.

Laatst bewerkt: 19/09/2019 - 09:24

Misschien is mij nog wel meer tijd gegeven, dat hoop ik, maar realistisch gezien is de kans heel klein dat ik haar mee zal maken als 15-jarige of bij haar huwelijk zal zijn. Omdat die gedachte het meeste pijn van allemaal doet, probeer ik ook met de dag te leven. De ene dag lukt dat alleen beter dan de andere... Zal, denk ik, voor jou ook herkenbaar zijn. Een mooie dag gewenst! 

Laatst bewerkt: 20/09/2019 - 07:37

Lieve Jessica,

ik had dus heel verhaal getypt maar die zie ik niet terug. Het is gewoon kut! Klote ziekte en goed dat je ook dit uit. 

Dat ‘moeten’ genieten komt ook mijn strot uit. 

Hele dikke knuffel ❤️

Laatst bewerkt: 19/09/2019 - 09:28

Hi PindyMindy,

Je hebt gelijk. Soms is het gewoon kut. Fijn dat ik dat hier er uit kan gooien, veel herkenning en steun ervaar. Ook bedankt voor die van jou! 😘

Laatst bewerkt: 20/09/2019 - 07:32