Slapeloze nachten

Vrijdag 7 mei, 02.20 uur

Ik kan de slaap niet vatten. Ik lig te woelen in mijn bed. Mijn lijf voelt aan alsof het in brand staat. Zo´n beetje alle spieren en gewrichten doen pijn. Ik heb wel vaker pijn maar het is lang geleden dat het zo erg was dat ik er niet van kon slapen.

Automatisch denk ik aan wat ik mogelijk fout heb gedaan. Dat is altijd het eerste wat in me opkomt. Ik heb vast iets fout gedaan.

Gisteren was een roerige dag. ‘s Morgens kwam een vriend van ons stroom aanleggen in de schuur. Ontzettend lief dat hij dit voor mij wilde doen. Zo kunnen we voortaan allebei de e-bikes opladen als dat nodig is. Ik heb de achterdeur zo’n beetje de hele ochtend open gehad, het was niet heel warm. De verwarming was op een gegeven moment zelfs aangesprongen. Zou dat het zijn?

Of kwam het door de stress? Ik ontving via de mail het spoor 2 re-integratieverslag dat ik in moet dienen bij het UWV. Er stonden geen gekke dingen in. Wel irriteerde ik me aan de opmerking dat ik binnen nu en 2 weken contact op ga nemen met een instelling waar ik gesolliciteerd heb naar een vrijwilligersfunctie. In mijn sollicitatiebrief heb ik aangegeven dat ik eerst mijn revalidatie ga doen en dat ik te zijner tijd graag een gesprek wil. Daar werd positief op gereageerd. Dan ga ik toch nu niet weer contact leggen?  Met de arbo-arts is afgelopen maandag afgesproken dat ik éérst mijn revalidatie zou gaan doen. Dat heb ik dinsdag aan de telefoon verteld.  Waarom dan nu toch deze opmerking? Waarom toch weer pushen?

Nu ik het toch over de arbo heb: ik ontving gisteren ook de Medische Informatie voor het UWV. Netjes aangetekend per post. Is daar tegenwoordig ook al geen handtekening meer voor nodig? Ik heb soms het gevoel dat ik dingen mis, dat het niet lukt om alles bij te houden. Ik lees het verslag van de bedrijfsverpleegkundige waarmee ik het eerste gesprek had vorig jaar februari. Net tussen de laatste chemo en de eerste bestralingen in. ‘Mevrouw heeft de diagnose baarmoederhalskanker gekregen.’ Nu breekt mijn klomp. Ik lees snel verder. In de volgende verslagen komt nog een keer of 3 het woord ‘baarmoederhalskanker’ voor. Wat is dit slordig! De arbo-arts had mij 2 maanden geleden verzocht om mijn ziekenhuisdossier op te sturen. Daar staat toch echt in dat ik baarMOEDERkanker had, geen baarmoederHALSkanker. Heeft hij mijn dossier überhaupt wel gelezen? Ik mail hem met de opmerking dat dit niet klopt. Nog geen kwartier later krijg ik bericht dat het voldoende is om er een memootje bij te doen met de opmerking dat het om baarmoederkanker gaat in plaats van om baarmoederhalskanker. Demonstratief streep ik in de verslagen het stukje: ‘hals’ weg. Met mijn turquoise pen. Toch kan ik niet voorkomen dat ik meteen denk: Zou het UWV wel de moeite nemen alles goed door te lezen of varen zij blind op het oordeel van de arbo-arts?  Ik probeer het van me af te zetten. Het ging de laatste dagen zo goed. Niet teveel binnen laten komen, afleiding zoeken, je hebt dit verder toch niet in de hand.

Om half 3 reed ik op mijn e-bike naar de Covid fit. Daar startte ik, zoals altijd, met de intervaltraining op de fiets. Het fietsen ging vandaag een stuk minder goed dan 2 weken geleden. Ik ben kortademig en de hoogste interval kost moeite. Ik ben opgelucht wanneer de 10 minuten erop zitten. Ik mag daarna nog 10 minuutjes op de loopband. Met mijn fysiotherapeut Amy praat ik over herstellen van Post-Covid. Het schijnt toch nogal een traject te zijn. Ja, ze heeft mensen zien genezen, maar ze begeleidt ook mensen die nauwelijks vooruit gaan. Echt voorspellen kan ze het niet. Ik ben niet de enige in mijn leeftijdsgroep, wel de enige die hiervoor kanker had.

Weer thuis hou ik me braaf aan de voorschriften. Na een uurtje sporten neem je een uurtje rust. Ik kruip met mijn warmtekussen in mijn onderrug op de bank om een aflevering van Oogappels te kijken. Het voelt nog steeds een beetje als spijbelen: zomaar een beetje televisie kijken terwijl manlief boven hard aan het werk is.

Na het eten merk ik dat mijn lijf pijn doet. Nu is mijn lijf sinds de chemo’s altijd wel gevoelig, maar zoals nu is lang geleden en het is op verschillende plaatsen: mijn polsen, mijn nek, mijn schouders, mijn schouderbladen, mijn ribben, mijn bekken, mijn bovenbenen, enkels. Als mijn man over mijn schouder wrijft, moet ik me inhouden om hem geen mep te geven, zoveel pijn doet het.

Ik besluit mezelf af te leiden door een podcast te luisteren en wat te diamond painten. Het gaat niet helemaal lekker, maar de podcast doet wat hij moet doen, hij leidt me af.

Tot het moment dat ik in bed lig. Omdat ik voel dat ik niet meteen kan slapen, besluit ik nog even wat te lezen. Vaak helpt dat goed om te ontspannen. Vandaag dus niet. Slapeloze nacht 3 van deze week is aanstaande. Ik besluit om even naar beneden te gaan om een kopje thee te drinken en wat te schrijven. Misschien helpt het daarna wel om de slaap weer te vatten.

6 reacties

Hoi Bianca,

Dit is denk ik niet echt een stukje wat om reacties vraagt, maar ik

hoop dat je na het schrijven nog weer een beetje hebt kunnen slapen ?

Groetjes  Hans

---

Laatst bewerkt: 07/05/2021 - 07:33

Hoi Hans,

Nee, het was eigenlijk meer een soort van bespiegeling, denk ik.

Ik ben ergens na half 5 toch in slaap gevallen. Licht geslapen: veel gedroomd, regelmatig wakker geworden. Nu brak.

Vandaag maar weer rustig aan doen. 

Lief dat je het vraagt.

 

Laatst bewerkt: 07/05/2021 - 10:32

Lieve Bianca,

Ik herken zeer jouw frustratie over fouten in brieven. Na twee jaar ziekte werd ik ontslagen. In de brief stond: helaas is het niet gelukt om een passende andere functie binnen onze instelling te vinden. Daar was helemaal geen sprake van geweest! Het was gewoon een standaard ontslagbrief, persoonlijk ondertekend door de rector. Ik voelde me diep gekwetst en heb een nieuwe brief geëist. Je zou kunnen denken: waar maak je je druk over? Maar het is allemaal al moeilijk genoeg. Dan is zorgvuldigheid zo belangrijk. 

En natuurlijk heb je niks fout gedaan. Wees lief voor jezelf. Oók omdat het al moeilijk genoeg is.

Liefs en veel sterkte,

Hanneke

Laatst bewerkt: 07/05/2021 - 09:40

Hoi Hanneke,

Gek hè, dat je je daar zo druk om kunt maken. Ik denk dat ik me op zulke momenten vooral niet gezien en/of gehoord voel. 

Ik kwam ook tot de conclusie dat ik eigenlijk niets fout had gedaan. Soms zitten er gewoon van die dagen/nachten tussen. 

 

 

Laatst bewerkt: 07/05/2021 - 10:45

Wat is het toch rot dat dit erbij komt en dat de wereld zo werkt. Want dit is lastig om je hiervoor af te sluiten. Het gaat over jezelf. Veel sterkte. 

Laatst bewerkt: 07/05/2021 - 12:16

O, wat herkenbaar. Dat gedoe met het UWV… Nog voor ik mijn uitkering binnen heb, heb ik de eerste klacht al gedeponeerd. En al die rompslomp er omheen, de gekkigheid die je inderdaad soms leest in je eigen dossier. Het UWV vaart niet blind op de arbo-arts, je gesprek met de UWV arts is net zo belangrijk (bereid je goed voor!). Het vreet energie en slaat bij mij ook altijd op mijn lijf (die pijnen overal herken ik ook). Soms helpt paracetamol (en midden in de nacht nog een extra dosis) en als het heel erg is neem ik lekker een oxazepammetje. Ik hoop dat jij weer een beetje hebt kunnen slapen na het kopje thee en van je af schrijven.

Miranda XX

Laatst bewerkt: 07/05/2021 - 20:04