Taboe op kanker doorbreken

Ik schrijf af en toe een blog op www.groosk.nl. Hierbij mijn laatste gedachten!

Kanker treft ons allen

Gister hoorde ik op de radio dat de ‘legende’ Cruijff waarschijnlijk longkanker heeft. Later werd het besproken in de Wereld Draait Door en vamorgen las ik het uitgebreid in de krant. Ik ben er stil van. Deze ziekte treft niet alleen de onbekende anonieme medemens, hij treft ook de bekende buurvrouw, je moeder, kind, jezelf en zelfs een legendarisch persoon als Johan Cruijff. Het raakt me weer dat kanker opduikt waar het maar opduikt, het ontziet niemand. Iedereen kent wel iemand die getroffen is.

Wat me vanmorgen in de krant eigenlijk het meest raakte was een reactie van de Groningse hoogleraar longgeneeskunde Harry Groen in een stuk over dat Johan Cruijff het taboe op longkanker kan temperen. Eigenlijk had ik er nooit zo bij stilgestaan dat hier een taboe op rust. Gister nog sprak ik met een cliënt van mij over het tboe op psychiatrische ziekten en dat je wat dat betreft ‘beter’ kanker kan hebben omdat dat ‘algemeen geaccepteerd’ zou zijn. Uiteraard weet ik dat je niet beter het ene of het andere kan hebben maar ik schrok er nu wel van dat blijkbaar ook op een vorm van kanker, als longkanker, een taboe heerst. Mensen schamen zich ervoor, voelen zich schuldig: “Ik heb gerookt dus eigen schuld dikke bult”. Niemand verwacht echter kanker, ja, bij een ander, maar bij jezelf? En van eigen schuld kan je mijns inziens ook niet spreken. Uiteraard is er een verhoogd risico als je bijvoorbeeld rookt en ben je zelf verantwoordelijk wat je in je lijf stopt maar toch.

Schuld en schaamte

Zelf worstel ik ook nog met de ‘schuld- en schaamtevraag’. Ik had een totaal andere vorm van kanker maar toch voel ik me verantwoordelijk voor dat wat zich in mijn lichaam afspeelt. Ik merk dat veel mensen dit niet (willen of kunnen) begrijpen “Je hebt er toch niet om gevraagd?” wordt me regelmatig gezegd. Zeker niet. En toch.

Ik was de eerste van mijn familie waarbij hetzelfde bloed door de aderen loopt, die een vorm van kanker heeft gekregen (waarvan we het weten). De eerste uit twee grote families met een flink aantal neven en nichten en achterneven en -nichten vind ik dat best pittig. Ofwel ik ben het zwakke geslacht, ofwel ik heb mezelf een soort van vergiftigd. Maar hoe, wanneer en waarmee?

Kanker bespreekbaar maken

Op internet lees ik over de gevaren van suiker, van vetten, van te weinig beweging, van snacks, van alcohol, van roken, van negatieve emoties… Op sommige sites durft men zelfs te beweren dat je kan genezen van kanker als je maar echt wìlt… Ik weet het niet. Schuld en schaamte zijn lastige vraagstukken.

Mark Bos, journalist en oud EditieNL verslaggever heeft wel mijn ogen geopend in zijn prachtige documentaires ‘Retour Hemel’ en ‘Keihard terug op aarde’. Hij heeft voor mij kanker meer geaccepteerd en bespreekbaar gemaakt. Niet alleen het verdriet maar ook de kracht, de onzekerheid, de eigen keuzes in de zoektocht naar genezing, zowel in de reguliere geneeskunde als in de zogenoemde alternatieve.

Rauwe kale tegeltjeswijsheid

Ik hoop dan ook met de hoogleraar Harry Groen mee dat Johan Cruijff de kracht en de moed heeft om open te zijn over zijn ziekte. Om het bespreekbaar te maken, de twijfel, de onzekerheid, de moed en ook de kracht die ervanuit kan stralen. Ik hoor graag wat mooie ‘tegeltjes uitspraken’ over wat kanker met je kan doen, zonder poespas of mooie woorden. Rauw, kaal en recht in/ uit het hart. Taboedoorbrekend.

Ik kan echter ook zo goed begrijpen als hij niet in de openbaarheid zal treden. Kanker doet je beseffen dat je leeft en kwetsbaar bent op hetzelfde moment. En dat zijn emoties die mijns inziens verrekte moeilijk zijn om open over te spreken…



4 reacties

Arme Johan.. in mijn naiviteit mailde ik zijn foundation nog dat de Daniel den Hoed liefst drie van de beste bestralings robots heeft in europa, niet wetende dat zijn type behandeling met medicijnen ging.

Taboe op ziek zijn: notabene een D66 minister (Els Borst) had het perverse idee om rokers hun eigen kanker behandeling te laten betalen (nou bedankt hoor, inmiddels posthuum). De maatschappij en het bedrijfsleven zijn niet veel anders: heb je iets, dan sta je snel aan de kant.

Persoonlijk loop ik niet te koop met mijn kwalen, ook al heb ik er nogal wat.. evenzogoed kan ik ervaringen en zorgen delen met familie, kennissen en mensen die aan de andere kant van de toonbank dreigen te komen.


Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14
Herkenbaar dat schuldgevoel, je vraagt je af wat je verkeerd hebt gedaan, waarom je risico hebt gelopen... in mijn geval heb ik wel altijd zonnebrandmiddel gesmeerd. Het duurde een tijd voor ik daar los van kon komen. Er is een totaal taboe op ziek zijn of niet 100% zijn in de wereld helaas. Verder heb ik gemerkt dat iedereen heel verschillend kan omgaan met wat hem of haar overkomt. Eerst dacht ik dat anderen er ideaal mee omgingen maar gaandeweg heb ik gezien dat iedereen maar wat doet en dat is goed zowel voor 'de groten' als de gewone mens.

Groetjes,

Dorothé
Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14
13 maart 2015 hoorde ik dat ik longkanker heb/had. Ik rook al sinds mijn 16e dus SCHULDgevoel. Ik zat al vanaf mijn geboorte op schoot bij mijn opa's die allebei sigaren rookten. Mijn ouders rookten, we hadden een kolenkachel met asbestplaatje ervoor, we woonden in een grote stad met stadsbussen en alle huizen hadden kolen-en/of houtkachels.. enz., enz,. 11 mei startte de behandeling, 33 bestralingen en 2 keer een week chemo. Ik werd kaal maar voelde me bevoorrecht dat ik behandelt kon worden. Acuut stoppen met roken lukt niet. Ik was al 5 jaar in behandeling bij het GGZ voor PTSS en zware depressie na een auto ongeluk in 2006. Ik was eindelijk goed ingesteld met antidepressiva en ik SLIEP weer, na 7 jaar niet of met nachtmerries onderbroken nachten. Wat te doen? Weer opnieuw de serotonines aanvullen??? Veel gesprekken gehad en besloten toch te blijven roken 5 tot 10 per dag. De behandeling was vermoeiend en heftig (kaal koppie en afvallen). In augustus hoorden we dat een oom van mij die 32 jaar geleden gestopt was met roken ook longkanker had en 3 maanden later was hij overleden. In oktober het bericht van Johan Cruijff, 24 jaar geleden gestopt met roken en gisteren, 6 maanden later, ook overleden. Nu een jaar later ben ik er nog en de foto's en CTscan geven steeds betere beelden, er is nog littekenweefsel en ik rook nog steeds. Hoe moeilijk te bevatten allemaal!!!!!!! Ik ga gewoon door, met schuldgevoel, maar toch ook omdat ik een leven met weer stress, depressie en angst niet meer wil doormaken. De omgeving begrijpt het niet, vooral diegene die nog nooit gerookt hebben t.o.v. diegene die wel gerookt hebben of nog roken. Dit is MIJN leven en ik wil het leuk houden.
Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14