Languit op straat

En daar ging ik. Languit op straat. Was ik even blij dat ik een appel in mijn ene hand en een tas in de andere had. Mijn appel was tot de helft toe afgeschaafd en mijn tas heeft ook een stoere schaafplek gekregen maar met mijn handen is alles goed.
Viel ik nou op mijn buik? Voel ik mijn kindje nog bewegen? Dat rotbeen ook! Ik zit voortdurend tegen iedereen te vertellen dat het zo goed gaat en dat ik, naast wat stijfheid van de bestralingen, geen last heb van het stuk spier wat ik mis in mijn bovenbeen. En nu f*ck. Ik word toch weer even met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik er snel doorheen zak.
Die stomme stoep ook, handen vol, haastig van mijn werk naar de auto en struikelen over een stoep. Tja, wie valt er dan niet? Toch ben ik ervan overtuigd dat als ik met mijn linkerbeen de klap had willen opvangen dat wel was gelukt, maarja, die rechter... Net als met verre ballen bij tennis waardoor ik uitstap met mijn been en erdoor zak vlieg ik nu ook gewoon languit over straat.

Heeft iemand me gezien? Scheldkanonnades volgen... Rotbeen!

In de auto aangekomen probeer ik me te concentreren op mijn buik. Voel ik nou wat? Nee? Na 45 minuten ben ik thuis, meteen even liggen, voelen, bewust worden van mijn lijf... Toe maar kindje, laat even van je voelen. Ja! Daar was een schopje! Dankbaar dat die buik wel wat kan hebben en een standje van mezelf dat ik niet meteen zo moet panikeren.

Wel weer een extra waarschuwing dat ik het toch echt wat rustiger aan moet doen...

2 reacties

Hoi Petske,

Ik kan je geruststellen, ik heb je niet zien vallen.

Je hebt een vlotte en aanstekelijke schrijfstijl. Ik moet af en toe grinneken om je opmerkingen. Als je het hebt over een taboe doorbreken, dan denk ik dat je niet beter had kunnen starten als met deze blog en die op je website. Je zet mij in ieder geval aan het denken.

Ik hoop dat er nog veel van je gaat volgen.

Wel effe rustig nu. Zodra de kleine geboren is, kun je de grenzen van je been gaan ontdekken.

Groet,

Wim
Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14