Tjee, dat is lang geleden ;)

3 Maanden geleden alweer, dat ik mijn laatste blog heb geschreven. Heel eerlijk vandaag weer voor het eerst ingelogd, met het plan om een blog te schrijven. En dat ga ik dus nu ook doen ;)

Als eerste wil ik iedereen bedanken voor de berichtjes en reacties die ik heb gekregen tijdens mijn afwezigheid hier. Vooral Petra een extra bedankje voor jouw prachtige reactie! Ik ben zoooo verschrikkelijk druk geweest met mijzelf, dat ik even geen ruimte had voor de site. Ik had er ook even echt geen zin in. Maar hier ben ik weer ;)

Het laatste dat ik jullie heb laten weten, was dat ik weer in een stijgende lijn zat en volop bezig met fysio en diëten. Wat dat betreft gaat het inmiddels prima, mijn borstspier gaat goed en mijn schouder kan ik bijna weer volledig gebruiken. Er zal altijd een kleine beperking blijven, maar dat is prima. Wat diëten betreft gaat het goed, ik ben weer zo goed als op mijn oude gewicht en ben inmiddels weer 11 kilo kwijtgeraakt.

Sinds half mei, mijn laatste blog, is alles best goed gegaan. Ik had er plezier in, en deed allemaal leuke dingen. Daarbij werkte ik hard aan mijn herstel en mijn geestelijke rust. Eind mei was dus die afspraak met de oncoloog, waar ik het nieuws over de neuropathie kreeg. De neuropathie is er nog steeds, ik ben er alleen meer aan gewent geraakt waardoor het makkelijker te dragen is.

Toen begon de maand juni........

Het begon allemaal goed, die maand. 4 Juni een fantastisch feestje gehad bij mijn nichtje, die 18 jaar is geworden. Daarbij was het mooi weer en hebben wij met elkaar een heerlijke dag gehad. Het mooie weer zette door, en aangezien ik dol ben op de zon, heb ik daar met volle teugen van genoten. Tussendoor de fysio bezoekjes twee keer per week en natuurlijk ook de diëtiste. Ik wilde echter ook eens aan de slag met geestelijke zorg, en omdat het mij te lang duurde voor ik het intake gesprek kreeg, ben ik gaan bellen. Dat heeft geholpen want twee weken later had ik het intake gesprek. Mooi, dat is geregeld, 27 juni het gesprek. Ook was er inmiddels aan de bel getrokken door het UWV, ik moest bij de arts verschijnen om te bepalen of ik kon werken of niet. Deze afspraak had ik op 22 juni. ik maakte mij daar geen zorgen over, aangezien ik een duidelijk verhaal heb waar je niet omheen kan. Alles geregeld en op orde voor de komende drie weken, heerlijk! En nu lekker genieten van het mooie weer in juni.........

8 Juni, had ik een lunchafspraak met mijn inmiddels goede vriendin Dientje. 8 Juni zal mij bijblijven als een nare dag. Ik had die dag ervoor en die ochtend al wat last van kortademigheid, maar ach zoals ik natuurlijk weer positief dacht, dat zal wel weer overgaan. Toen ik bij Dientje kwam viel haar dat meteen op, en tijdens de lunch vroeg zij of ik al bij de huisarts was geweest. Natuurlijk antwoordde ik, als het morgen nog zo is, ga ik naar de huisarts toe. Na de lunch zei Dientje dat ik maar even lekker op de tuinstoel moest gaan liggen en zij verzorgde heel lief een drankje. Na een poosje te hebben aangekeken hoe ik naar lucht lag te happen, zei Dientje dat ik direct naar de huisarts moest gaan. En stuurde mij min of meer, hier heb ik toen naar geluisterd. Ik ben toen in de auto gestapt richting Hilversum, en onderweg kreeg ik steeds meer last. Op een gegeven moment mijn gordel afgedaan omdat die te veel druk gaf. Toen ik uiteindelijk bij de assistente voor haar neus stond, na een trap op gestrompeld te zijn, brak zij haar telefoongesprek direct af met de tekst, sorry maar ik heb een noodgeval. Ik moet toegeven dat ik het erg zwaar had op dat moment. De huisarts kwam er direct bij en heeft de meteen de longarts en de eerste hulp van Ter Gooi Hilversum gebeld. Voor ik bij de huisarts wegging, hebben zij er voor gezorgd dat ik weer wat rustiger kon ademen. Daarna vertelde zij mij thuis wat spullen voor de nacht op te halen, omdat ik waarschijnlijk een nachtje in het ziekenhuis moest blijven.

Pffff, wat een gedoe weer allemaal. Maar ik besefte inmiddels wel dat het niet goed was, ik had het gevoel alsof ik onder water werd gehouden en maar geen lucht kon happen. Wat een toestanden weer zeg, maar goed ik langs huis mijn spullen gehaald en naar het ziekenhuis. Compleet buiten adem kwam ik op de eerste hulp aan, en direct werd ik naar een kamer gebracht waar ik weer eens werd vastgekoppeld aan allerlei apparatuur. Toen dat was gebeurd werden er allerlei testen gedaan, ik had een hartslag van 120 en slechts 90 % zuurstof in mijn bloed. Toen dat allemaal bekend was, kwam er een verpleger met een fles zuurstof en kreeg ik slangetjes in mijn neus gestopt. Pfffffff, wat was het weer een gedoe allemaal. Toen ik wat rustiger werd, heb ik Dientje gebeld en haar natuurlijk bedankt voor de schop onder mijn reet die ik even nodig had. Binnen een uur zat Dientje naast mijn bed in het ziekenhuis en die is bij mij gebleven tot ik uiteindelijk uren later naar zaal moest. Ik had een verdamper gekregen die in combinatie met het zuurstof zorgde dat ik mij beter voelde. Toen was het wachten op een slaapplaats op zaal. Inmiddels was het een uur of zeven en ben met Dientje wat gaan eten in het ziekenhuis restaurantje. Die weg daar naar toe zag ik weer alle herkenningspunten die ik iedere keer had tijdens de chemo, alleen nu in tegengestelde volgorde. Fysiowinkeltje, kappertje, receptietje, apotheekje, draaideurtje en daar was de catering ;)

Na het eten was er een plek voor mij en Dientje heeft mij daar naar toe gebracht, voor zij weer naar huis ging. Dientje en haar man waren heel erg betrokken, het zijn zulke lieve vrienden. Die avond kwamen ook mijn beste vrienden naar mij toe, eigenlijk direct nadat ik ze heb gebeld. Zij waren ook de vrienden die mij iedere keer vroeg in de ochtend voor mijn chemo zoveel plezier en steun hebben gegeven. Hij bracht mij dan naar de chemo voor hij naar zijn werk moest, en zij zorgde altijd voor koffie en een lach.

Oké, blijven dus, de reden was dat ik de volgende dag onder de scan moest omdat zij bang waren dat ik een longembolie had. Die avond dan ook een bloedverdunner gekregen voor de nacht. De nacht in het ziekenhuis was voor mij een horrorfilm. Wat een tegenstelling met de warmte en liefde die ik zo was gewent op de chemo afdeling. Let wel, het was de nachtploeg waar ik het over heb, want de dagploeg de volgende dag was weer als vanouds heel warm, lief en attent.

Die nacht heb ik verschrikkelijk gehoest en constant zonder lucht gezeten. Op een gegeven moment ben ik mijn bed uit gestrompeld om de rest van de zaal niet wakker te houden, het was toen 01.00 uur. Toen ik de kamer uitliep, plofte ik op een rolstoel neer, ik kon niet meer. De rolstoel stond bij de receptie van de afdeling waar een verpleger dossiers aan het opruimen was. Ik had het zo zwaar dat ik niet kon praten, hij reageerde helemaal niet. Na 5 minuten kwam er een verpleegster het pauzehok uitlopen met de tekst, ik ga die meneer even ergens anders neerzetten voor de hele afdeling wakker wordt. Zij kwam met een zuurstoffles naar mij toe, zette die op de rolstoel en stopte de slangetjes in mijn neus. Toen rolde zij mij naar het eind van de gang, ik kon nog steeds niet praten, en werd daar in een wachtruimte gedumpt. Zij ging direct weer terug naar het pauzehok, ik heb de dames daar al die tijd horen geiten en lachen met elkaar. Mijn bovenlijf was bloot en ik heb daar 4 uur gezeten zonder dat er ook maar iemand naar mij omkeek, ik had het koud, geen lucht en kon niet praten. Ik kwam wat beter in mijn adem na die 4 uur en ben toen opgestaan en leunend op de rolstoel ben ik naar mijn kamer terug gegaan. Mijn bed ingeklommen en geprobeerd rustig te worden. Om 6 uur was ik weer wat rustiger en jawel ik kon weer praten. Nou geloof mij, ik heb gepraat en heb de dames eens flink laten weten wat ik van de zorg vond. En dan nog het lef hebben om aan mij te vragen wat zij voor mij hadden kunnen doen, mijn god wat was ik kwaad. Natuurlijk heb ik een klacht ingediend over deze nacht, ronduit belachelijk. Maar gelukkig kwam de dagploeg een uurtje later, en die was top ;)

Die ochtend dus de scan gehad, en gelukkig bleek later dat het geen embolie was. Maar wat was het dan wel? Ik was nog steeds kortademig en het werd er niet echt beter op. Een aantal onderzoeken later kwam de longarts bij mij en die concludeerde dat het voor een deel astma was en voor het grootste deel COPD. Na een longfunctietest bleek dat inderdaad het geval. Mijn logfunctie was nog slechts 55 %. Ik heb een puf meegekregen die ik naar behoefte kon gebruiken. Dit hielp en helpt mij nog steeds. Ik ben een zware roker geweest en waarschijnlijk heeft de chemo mijn longen getriggerd waardoor dit naar voren kwam. Ik zeg natuurlijk weer gelukkig maar. Zonder die chemo was het misschien pas over een paar jaar ontdekt en had ik misschien nog maar 30% longfunctie gehad. En nu, tsja nu moet ik stoppen met roken omdat ik anders binnen een paar jaar in een rolstoel zit met een zuurstoffles aan mijn zijde. Ik ben nog steeds met deze strijd bezig, inmiddels van 3 pakjes per dag naar 10 sigaretten per dag. Maar ik kan er niet meer omheen, ik MOET stoppen!!!

Oké dat waren 8 en 9 juni, die dagen zullen mij bijblijven. Ik heb toen nog twee zware weken gehad en fysiek was ik er slecht aan toe. Maar goed mijn leven ging verder dus ook alle afspraken die ik had.

22 juni de UWV arts, Dat bezoek was snel bekeken ;) Wij hebben een gesprek gehad van een uur, waarna ik helemaal kapot was. haar conclusie was dat ik voor meer dan 70% zal worden afgekeurd en pas over een jaar weer moet terugkomen.

Goed, dat was dan ook weer duidelijk, voorlopig zit ik nog wel thuis en zal ik toch eens moeten gaan bedenken hoe ik mijn leven in wil richten. Nu wil het geval dat ik altijd al een hond wilde hebben, maar dat heb ik niet gedaan aangezien ik er vanuit ging dat ik weer snel aan het werk zal gaan. Die gedachte bestond niet meer en ik was het alleen zijn zat ;) 22 juni in de ochtend de UWV arts en 22 juni in de avond het internet afstruinen naar honden. Ik heb 300 honden gezien en toen werd ik verliefd. Wat een koppie had deze hond zeg. Ik heb de volgende dag gebeld en 25 juni werd mijn kanjer bij mij gebracht door het gastgezin waar hij verbleef. Hij heet Kenny en is gevonden als zwerf pup in Roemenië toen hij drie maanden oud was. Hij is toen samen met zijn broertje in een asiel daar geplaatst. Weer twee maanden later is hij met de vrachtwagen naar Nederland gekomen, zonder zijn broertje. Die kwam 4 weken na hem naar Nederland. Toen Kenny bij het gastgezin kwam was hij 5 maanden, en toen hij naar mij toe kwam was hij 6 maanden. Nu is hij 1 augustus 7 maanden geworden, en wij zijn onafscheidelijk ;) Hij is 1 van mijn beste beslissingen in mijn leven geweest. Twee blije eieren zijn wij, en hij geeft mij structuur en zorgt voor mijn gezondheid. iedere dag regelmaat en ook iedere dag zeker een uur naar de hei. En wat een liefde en gezelligheid, en alles onvoorwaardelijk. Echt helemaal fantastisch ;) Overigens wacht zijn broertje nog steeds op een nieuw baasje, als er iemand interesse heeft bemiddel ik met alle liefde ;)

Dat was de eerste goede zet, De eerste weken hebben wij elkaar leren kennen en zijn naar elkaar toegegroeid tot er structuur was in onze relatie. Dat bracht toen weer meer rust en regelmaat. Precies op tijd, want mijn gesprekken met HDI zouden gaan beginnen, en hij moest dan dus ook alleen zijn. Dat ging allemaal prima! Inmiddels 4 gesprekken verder en het helpt mij echt om mijzelf nog beter te leren kennen. Zo ben ik erachter gekomen dat ik ADHD en dwangneurose heb. Ook dit moet ik langzaam maar zeker onder controle gaan krijgen. En het begint te lukken, in plaats van 7 dagen per week mijn huis schoon te maken, zit ik inmiddels op 2 dagen per week ;) Maar ouwehoeren en druk doen, dat is er nog steeds ;) Volgende maand een officieel onderzoek en wie weet komt daar wat uit. Misschien medicatie, ik zie het allemaal wel.........

Helaas heb ik de vorige maand mijn mobiliteit moeten opgeven. Aangezien ik geen werkgever heb die mijn uitkering aanvult, kon ik mijn auto niet meer betalen. Dus die is de deur uit! Andere kant van het verhaal is, dat het weer gezonder voor mij is. Nu doe ik alles op de fiets en dat geeft mij toch zo rond de 6 uur fietstijd per week, goed voor mijn longen ;)

Inmiddels zit ik er lekker in en bekijk het allemaal positief, ik pak alles stap voor stap aan en en er is weer rust en orde in mijn leven. Het meest zwaar heb ik het met vermoeidheid, ik sta moe op en ga moe naar bed. Ik hoop dat de stappen die ik nu zet en ga zetten hier wat aan gaan veranderen. Het wordt anders wel een behoorlijk vermoeiend verhaal ;)

En nu bouwen aan mijn gezondheid en toekomst!!

Dit is mijn relaas van de afgelopen drie maanden, jullie zijn weer helemaal bij. En het was weer heerlijk om te schrijven ;)



6 reacties

Lieve Sander, wat goed om weer van je te horen, maar wat heb je het zwaar voor de kiezen gehad zeg! Respect hoe je de 'zaak' weer op de rit hebt gekregen en je positiviteit hebt behouden! Je nieuwe huisgenoot is een scheet en Dientje....tja die vrouw draagt de hemel in zich! Je bent een Prachtmens Sander en ik hoop dat de zon nog lange tijd in je leven mag schijnen! Warme knuffel, Rita.

Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14
Welcome back!!!! Och en Sander roken heb ik ook gedaan en ben gestopt voor mijn 1e chemo vorig jaar en als ik het kan......dat gaat je ook lukken. Ik ben blij dat het goed met je gaat. En ik ben blij dat we yet geflikt hebben. Enjoy life!!!!
Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14

Hoi Rita,

Dank voor je lieve reactie. Enne de zon is er volop, dus ik geniet volop ;) Knuf terug....

Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14

Thx Pascal ;)

En toch vind ik het knap van je dat je bent gestopt. Ben een paar keer een paar dagen gestopt, wat een hel. Maar ik ben geen opgever en het gaat mij zeker lukken ;) En yes, we did it en genieten nu dubbel. Dikke X ;)

Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14