Hoe ik nu in mijn traject en leven sta, de afgelopen week en natuurlijk vrijdag, chemodag!

De afgelopen week na de chemo, is eigenlijk wel een beetje gegaan zoals ik verwachtte. Inmiddels is het mij duidelijk geworden dat ik van de chemo met dubbele medicatie ( Carboplatin en Taxol ) de grootste klap krijg. De twee enkele chemo's daarna ( Taxol ) geven mij dan weer de tijd om op te krabbelen voor de volgende dubbele dosis. Het laatste vak van de chemokuur gaat nu aanbreken, nog één keer de dubbele chemo aanstaande vrijdag gevolgd door twee keer de enkele chemo. Dit betekend dus voor mij, nog één waardeloze week waarna ik weer op kan krabbelen. Aangezien het dan einde oefening is wat betreft chemo, zal ik het opkrabbelen door kunnen gaan trekken en kan ik weer gaan herstellen van mijn kankertraject. Daarna beginnen met de hormoontherapie, en natuurlijk weer afwachten welke bijwerkingen die met zich mee zullen gaan brengen. Maar dat is voor dan, wel weet ik dat ik daar jaren aan vast zal zitten. Dat betekend dan natuurlijk wel dat ik daar een weg in zal moeten vinden, zodat ik dat kan combineren met de rest van mijn leven. Die deal heb ik al gesloten, dus dat moet gewoon en ik zal daar zeker mijn weg in gaan vinden.

De afgelopen week was een 50 % betere week dan de week ervoor. Mijn energie en conditie hebben een bijna dieptepunt bereikt, en dat zit mij vooral erg in de weg. De komende week zal weer een betere week worden dan de afgelopen week, maar mijn energie en conditie zullen mij tot zeker na de chemo parten blijven spelen. Uiteraard zal ook dit uiteindelijk in orde gaan komen, simpelweg omdat ik geloof dat ik dat onderdeel helemaal zelf in de hand ga hebben straks na de chemo.

Waar ik nu tegenaan begin te lopen is het feit dat mensen, zelfs na uitleg van mijn kant, niet in de gaten hebben dat ik van binnen gesloopt ben. Ik zie er meestal goed en gezond uit, loop op het einde van de chemo en natuurlijk ben ik in principe kankervrij door mijn behandelingen die het chemotraject vooraf zijn gegaan. Daarbij ben ik ook nog een zeer positief mens met humor. Er zijn maar een handjevol mensen in mijn omgeving die door hebben dat ik van binnen gesloopt ben, en dat zijn de mensen die mijn traject en ontwikkeling van dichtbij hebben meegemaakt.

Ik heb erg veel geleerd over mijzelf en daardoor ook over mensen die dichtbij mij staan, en eigenlijk over mensen en het leven in het algemeen. Ik heb het wel vaker in mijn blogs over verwachtingen gehad, en dan vooral over MIJN verwachtingen. Maar mijn god wat barsten mensen van verwachtingen over elkaar, en wat worden daar veel oordelen over elkaar op gebaseerd. Wij zijn met z'n allen zo ontzettend goed in het nadenken en invullen voor anderen. Zelfs de mensen die deze kreten vaak zelf gebruiken! Mensen maken het elkaar en zichzelf erg moeilijk, vooral doordat zij afgaan op datgene wat zij zelf in hun belevingswereld aan ontwikkeling door de jaren heen hebben verworven. En er natuurlijk vanuit gaan dat zij met die kennis de plank compleet RAAK slaan wanneer het gaat over oordelen over anderen, ikzelf heb daar vol overtuiging ook aan deelgenomen. Binnen mijn familie ben ik een volger geweest, ook al zullen er mensen binnen mijn familie zijn die dat anders zien. Buiten mijn familie ben ik een eigenwijze lul geweest, die alles beter wist. Ik heb mijzelf tot mijn kankertraject ontwikkeld tot een persoon die zijn mond hield over zichzelf en die zichzelf anders ( naar verwachting binnen de familie ) en beter ( naar verwachting buiten de familie ) voordeed dan hij werkelijk was. Uiteindelijk was ik een stripfiguur geworden die voldeed aan de VERWACHTINGEN van anderen. Deze verworven inzichten, dankzij mijn kankertraject, gebruik ik nu om MIJZELF te worden en vooral zonder verwachtingen. Natuurlijk ben ook ik een mens en zal ik heus nog wel terugvallen in het hebben van verwachtingen, maar ik kan ze dan ook weer relativeren en kan zo dicht bij mijzelf blijven dat ik het recht kan zetten. En ik kan nu zeggen dat ik inmiddels zonder enige trots kan terugkomen op verkeerde inschattingen die ik heb gemaakt of zal gaan maken. Ook heb ik inmiddels ondervonden, dat het vooral in relatie tot familie, moeilijker zal zijn om hiervan los te breken. Maar het is aan het gebeuren en het zal zich ook verder blijven ontwikkelen tot ik daar helemaal los van ben. En dan sta ik vrij in het leven om de persoon te zijn die IK wil zijn met MIJN sterke en zwakke punten. Weer zo puur mogelijk en zonder verwrongen beelden van mijzelf en anderen ;) Nice, ik kan niet wachten om hiermee door te gaan, en dan straks ook nog met de volle energie die bij mij hoort na mijn herstel. Ik ben mij er terdege van bewust dat er veel mensen aan mij zullen moeten gaan wennen, maar dat is iets waar de anderen dan mee moeten dealen. Voor sommigen zal het een zeer positieve ervaring zijn, en tsja weer anderen zullen aan de klap die dat teweeg gaat brengen moeten wennen. En ik ga daar iedereen de tijd voor geven, maar er zullen ook zeker mensen af gaan vallen wanneer blijkt dat zij niet voor mijn persoon open willen staan. De andere kant is dat ik er 100% van overtuigd ben dat er nieuwe mensen in mijn leven gaan komen door mijn nieuwe inzichten en ontwikkelingen. Heerlijk om weer terug te gaan naar de kern en mijzelf weer te worden!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het afgelopen weekend was een klusweekend. Lol, het vervolg op het ophangen van mijn nieuwe gordijnen. Hoe één gordijntje met een afmeting van tachtig centimeter breed voor problemen kan zorgen. Dit was het enige gordijntje dat nog opgehangen moest worden, om het geheel compleet te maken. Jaja, jullie lezen het goed, het was een KLUSWEEKEND voor één gordijntje. Samen met mijn beste vriend zijn wij toch zeker zeven uur, verdeeld over zaterdag en zondag, bezig geweest om de ruzie met het gordijntje in ons voordeel te beslechten ;) Nu moet ik eerlijk toegeven, dat ik van deze zeven uur toch zeker één heel uur heb meegewerkt. Ik zat zo zonder energie en conditie dat ik, wanneer ik vol overtuiging mee ging klussen, na nog geen vijf minuten compleet buiten adem en al hijgend het gevecht aan mijn beste vriend moest overlaten. Ik zorgde voor het uitmuntende zaagwerk en mijn vriend hield zich vooral bezig met het op maat knippen van het gordijn en uiteindelijk ophangen ervan. Bij elkaar komend om de resultaten samen te voegen, kwamen wij er tot drie keer aan toe achter dat of ik te veel had gezaagd of dat hij verkeerd geknipt had. Dit zorgde natuurlijk voor frustratie, maar uiteindelijk was het alleen nog maar lachwekkend. Wel hebben wij er voor gekozen om het maar te verdelen over twee dagen, simpelweg om te voorkomen dat er straks geen ramen meer zouden zijn om het gordijntje voor te hangen ;) Maar zoals altijd, de aanhouder wint en wij dus ook. Het is prachtig geworden! En natuurlijk ook mede dankzij het vakkundige oog van zijn vrouw, mijn beste vriendin, die af en toe eens kwam kijken hoe het met de jongentjes ging ;). Toch is dat ook wel iets wat ik handig heb gedaan. Mijn beste vriend en vriendin wonen lekker op één adres, handig hoor :)

Maandag tot en met donderdag is simpel te beschrijven. Ik heb mij eigenlijk wel aardig gevoeld, behalve dan de afwezigheid van energie en conditie. Deze twee zorgden ervoor dat ik mij vooral erg rustig heb gehouden binnen de muren van mijn veilige en gezellige huisje ;) Wanneer ik mij rustig hield, viel er heel goed mee te dealen. Veel op de bank gelegen, met als uitstapje een boodschapje doen. En daarna weer helemaal kapot op de bank ploffen, om daar weer een paar uur te vertoeven tot ik eten ging maken. Woensdag een uitstapje naar het ziekenhuis voor het bekende bloedprikken. Lol, mijn VERWACHTING dat ik donderdag een telefoontje zou krijgen dat ik een weekje over moest slaan, bleef uit. Gelukkig maar, want wil het natuurlijk zo snel mogelijk afronden nu! Wel moest ik er nog even aan denken dat ik iets zou regelen voor het ophalen na afloop van de chemo, aangezien ik geen auto mag rijden met deze medicatie. Meteen bedacht ik mij, dat ik een paar weken geleden aan mijn moeder had gevraagd of zij het fijn zou vinden om een keer bij de chemo aanwezig te zijn, zij beantwoorde dat met een volmondig JA. Zij had er zelf al aan gedacht, maar wilde zich niet opdringen en het aan mij overlaten, daarom is zij er niet over begonnen. Zij blij ik blij, wat wil je nog meer ;) Nu mijn goede vriend uit Alkmaar op vakantie is, heb ik dus twee vrijdagen die ik moet invullen wat betreft het ophalen, dus dit leek mij een goed moment om mijn moeder te bellen. Zij was blij met het voorstel, zij wil zo graag iets voor mij kunnen doen. Ik begrijp dat goed hoor, blijf toch haar kleine jongetje hé ;) Ten slotte is dat de zorg en soms ook valkuil van iedere moeder op deze planeet, het welzijn van hun jongetje/meisje en er alles voor over hebben om dat goed te laten uitpakken. Pfffff, lol, dat is iets wat wij de moeders ook maar af en toe moeten gunnen, ook al is dat niet altijd even makkelijk of leuk. Ten slotte zullen zij allemaal onvoorwaardelijk klaarstaan voor hun kind, als dat nodig is ;) Ik had haar voorgesteld om rustig aan te doen. Na de spits vertrekken, zodat zij niet gespannen in het drukke verkeer zal moeten manoeuvreren. Ik kan niet genoeg benadrukken dat mijn moeder de tachtig is gepasseerd, wat dat betreft ben ik echt wel trots op haar. Zij is zo fier voor haar leeftijd, echt geweldig! Oké, dat zijn wel weer even genoeg veren, straks gaat ze nog denken dat ik wat van haar nodig heb ;) Wij hadden afgesproken dat zij er rond half elf zal zijn. Het was weer een korte chemo dus dan ben ik om half twaalf klaar. Mooi, dat is dan ook weer geregeld. Wat er deze week echt is veranderd, is dat ik veel meer slaap dan normaal. Ik ga weer voor twaalven naar bed en sta tussen half negen en half elf op. Ik slaap langer, maar heb dan ook een dag met meer daglicht. Een dag die langer lijkt, en dat komt natuurlijk weer doordat ik vroeger opsta. Dat vind ik wel echt een prettiger situatie, en zie het als een stap voorwaarts ;) Verder lijkt mijn smaak zich weer wat meer te herstellen, honger blijft tot nog toe uit. Dus eet heel bescheiden een brunch en avondeten. Nog steeds geen vreetbuien, het wordt weer wat rustiger allemaal........fijn zo, door zo..............Dus een redelijk rustige en goede week gehad, en donderdagavond elf uur naar bed gegaan. Mijn vriendje Zopi blijf ik nog steeds trouw, dus die mocht ook donderdagavond weer met mij mee. Wederom heerlijk geslapen, zoals de laatste tijd altijd eigenlijk ;)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En toen was het weer zover, vrijdag chemodag! Ik had mijn wekker weer, op de enige wekkerdag die ik heb, gezet op kwart over zeven. En tsja, ik ga nu op tijd naar bed, en daardoor lijkt mijn biologische klok ook weer terug te zijn. Ik werd om tien over zeven, voor het alarm ;), weer wakker! Heerlijk wakker worden zonder indringende irritante "wake up" geluiden. Ik voelde mij oké, en sprong onder de douche. Niet te lang, want ik moet na het aankleden wel even de tijd hebben om een beetje bij te komen. Tien over half acht zat ik beneden uit te hijgen van de inspanning, met een bakkie koffie :) Moet er maar gewoon aan wennen hoor, dat ik na inspanning even nodig heb om bij te komen. En ja, daar ga je weer, als ik mij aan iets overgeef dat feit is, is het allemaal veel makkelijker ;) Deze week is alles weer gewoon, dus zorgen dat ik om acht uur bij mijn beste vrienden ben. Om vijf voor acht deed ik mijn jas aan, en wandelde op mijn gemakje naar mijn vrienden toe.

Acht uur meldde ik mij weer via getik op de ramen. Paps deed de deur open, en ik kon weer aanschuiven aan de eettafel voor mijn derde bakkie koffie die dag ;) Ja, hij smaakt mij weer! Mams maakte de koffie voor ons tot twee keer aan toe die ochtend. Dus ik zou al aardig beschonken naar het ziekenhuis gaan, voor de vijfde bak koffie binnen een uur. Paps zag er weer keurig uit die dag, terwijl mams eigenlijk zijn trui nog wilde strijken. Maar ja als een man het eenmaal aan heeft gaat het niet meer uit natuurlijk ;) Mams legde zich er uiteindelijk bij neer, en om nog een beetje te pesten vroeg paps wat mams van zijn schoenen vond. Hij had last van zijn voeten en droeg zwarte Nikes onder zijn pantalon ;) Tijd voor mams om zich met de kids bezig te houden, dit was zinloos voor haar geworden en kon haar tijd wel beter gebruiken ;) Ik heb samen met paps en mams zitten kletsen en geiten tot half negen, voordat paps en ik opstonden om te vertrekken. En yep, volgens de gewoonte van de laatste tijd, zal ik dus weer te laat zijn. Na weer even bij te hebben gekletst in de auto, kwamen wij om tien over half negen bij het ziekenhuis aan. Wij wensten elkaar weer succes de dag en zullen elkaar die avond weer spreken.

En verrassend begaf ik mij weer langs de bekende herkenningspunten, draaideurtje, receptietje, apotheekje, enz.............Het was al kwart voor negen, maar daar stond zij weer, mijn lieve vrijwilligster. Goede morgen, meneer Karelsen ;) grote lach erbij! Kopje koffie met een zoetje, en U mag weer een keer naar chemokamer vier. Dus ik, dronken van de koffie en met nog een koffie in de hand, op weg naar chemokamer vier om mij weer te laten verrassen door het gezelschap waar ik in zal zijn.

Ik liep de kamer in en meteen rechts zag ik een vrouw met haar dochter achter een laptop met elkaar geiten. Ik kende haar, maar kon het even niet meer plaatsen. De verwarring was voor mij nog groter toen ik aan de tafel voor het bezoek twee mannen zag zitten. Eén van de mannen kwam mij vaag bekend voor maar ook hem kon ik nog even niet plaatsten. De andere man was ook een bekende en die hoorde bij de vrouw die meteen links lag toen ik de deur inliep. Pas toen ik in mijn stoel aan de linker kant ging zitten, zag ik wie er tegenover mij lag. Het was mijn goedlachse, positieve vriendin die alweer met haar vrieshelm en extra dekentjes was bewapend. De verpleegkundige was nog even met haar bezig, voor zij bij mij kwam. Toen het weer zover was voor mijn infuus, hebben de verpleegkundige en ik het nog even over het aanleggen van het infuus gehad. Zij heeft weer goed werk verricht deze vrijdag, het infuus ging er vrij soepel in en zij hoefde het maar bij één keer prikken te houden. Toen wij allemaal aangekoppeld lagen kwam de catering weer langs, en zowel mijn vriendin als de vrijwilligster begonnen meteen weer over mijn vip behandeling. De bruine boterham met boter en kaas werden weer voor mij gemaakt, en natuurlijk kon ik het niet laten om voor volgende week een broodje gebakken ei te bestellen. Tsja, je moet de dingen met beleid opbouwen ;) Ik ben wel bang inmiddels, dat de voetmassage iets is waar ik naar kan fluiten uiteindelijk. Wij liepen allemaal aardig gelijk met de infusen, dus als de ene begon te piepen, begon de ander ook al snel met piepen. Dit zorgde natuurlijk voor veel grappen en zoeken voor de verpleegkundige. Wij hebben heerlijk ontspannen en gezellig met elkaar gepraat allemaal. De vrouw die met haar dochter zat, hielden zich wat meer met de laptop bezig. Ik zag ze veel lachen, dus ging er van uit dat ze grappige filmpjes aan het kijken waren. Op een gegeven moment vroeg ik dat dan ook, en dat was inderdaad het geval. En toen opeens kon ik de vrouw met de man weer plaatsen. Ik had ze een week of zes geleden al een keer ontmoet, volgens mij was hun dochter er toen ook bij. De herkenning was terug, want ik wist nog wel dat het toen haar eerste keer was. Ik vroeg haar hoe de chemo haar was vergaan. Zij antwoordde dat zij er prima doorheen ging, en haar leventje zo goed als gewoon door had kunnen gaan. Zij werkte er ook gewoon nog bij, eigenlijk alleen af en toe wat meer vermoeid. Dat was het! En ik moet zeggen, dat het er ook zo uit zag. Zij straalde kracht en vrolijkheid uit en zag er goed uit. Fijn voor haar en natuurlijk ook voor haar man en dochter. Zij zagen er tevreden uit, mooi! Oké geen vreemden meer dus in de kamer voor mij, iedereen was weer in de puzzel gevallen. Er was inmiddels alweer wat tijd verstreken, en volgens mij was het kwart voor tien toen er een verrassing binnen kwam. Niemand gaat deze dames voor in de tijd die er voor nodig was om een soort van maatjesgevoel met mij te ontwikkelen ;) Zij zijn de helft van het groepje Musketiers, die het Ter Gooi Hilversum ook een poosje onveilig hebben gemaakt. Dit waren Mar en Ber ;) Mar heeft hetzelfde als ik ondergaan. Samen zijn zij de vier Musketiers en ik voel mij reserve Musketier ;) Vier topmeiden waar ik in een paar ontmoetingen heel veel lol mee heb gehad! Mar moest naar de oncoloog voor een afspraak, en zij zijn dus gezellig vroeger gekomen, om bij mij langs te komen. Zij heeft dezelfde oncoloog als ik heb, en zij doet haar de groeten van mij. Wij hebben heerlijk gepraat en het was echt heel leuk om ze weer te zien. Mar herkende veel van wat ik vertelde, het was fijn om haar herkenning daarin te voelen. Oprechte lieverds zijn zij, alle vier trouwens. En daar kwam dan, keurig om half elf mijn moedertje binnen met een brede grijns op haar gezicht. Ik had Mar en Ber al ingelicht, dus die stonden allebei keurig op om zich voor te stellen. Wij hebben toen nog een half uurtje met z'n vieren gekletst voor de dames naar de oncoloog toe gingen. In de zomer zijn zij van mij, en nodig ik ze uit voor een BBQ. Dus dames, dan weten jullie dat vast ;) Mijn moeder straalde de hele tijd eigenlijk, toen Mar en Ber weg waren werd het weer wat meer een gesprek met iedereen, maar mijn tijd zat er weer op. Het leek de snelste ochtend tot nu toe, logisch natuurlijk met al dat bezoek. Fijn hoor! Ik werd weer bevrijd door de verpleegkundige, en kon mijn stoel weer verlaten. Lekker hoor die vrijheid iedere keer weer als je los bent ;) Weer afscheid nemen van elkaar, en elkaar natuurlijk sterkte wensen. Het was weer gezellig geweest, heerlijke start van de dag gehad.

Ik liep met mijn moeder weer terug naar de uitgang van het ziekenhuis en vroeg haar hoe ze het gevonden had. Zij heeft het heel fijn en leuk gevonden, vertelde zij toen wij daar zo liepen. Wij zijn toen naar mijn huis gereden, en eerst heb ik een kopje koffie gezet. Zij moest nog wat uit de auto halen, dus liet ik de voordeur open. En daar kwam zij weer terug van de auto, met haar jas nog aan en haar handen vol met tassen kwam zij de keuken binnen. Zij had allerlei soorten fruit voor mij bij zich, en dan natuurlijk de niet te vergeten overheerlijke sudderlapjes in veel jus met veel smaak. Ik wist wat ik ging eten die avond ;) En een pan vol, dus had ik voor nog twee dagen ;) Wij hebben samen koffie gedronken, en heerlijk gekletst. Daarna heb ik nog een lunch voor ons gemaakt, en toen zakte ik echt in elkaar. Zelfs geen fut meer om te praten.........pffff, wat kan dat toch ineens toeslaan. Ik zei, Mam ik begin echt moe te worden, en natuurlijk zag zij het toen ook meteen aan mij. Zij zei, ga jij lekker rusten ik zie dat je helemaal wit wegtrekt, dan ga ik weer naar huis. Ik heb haar naar de voordeur gebracht en afscheid genomen.

Ik had nog een half sneetje brood met kaas liggen, die ik heb opgegeten toen ik weer op de bank zat. Wat was ik kapot zeg, even snel de kopjes en bordjes afwassen, en toen naar mijn vriendinnetje "de bank" ;) Hop die roes weer in tot ik weer op aarde kom. Even die andere wereld in, waar ik lekker opgekruld tegen het dromen aan blijf hangen. De chemo door mijn bloed voelen stromen, en mij aan dat alles overgeven. En dan, een paar uur later kom ik weer bij mijn positieven ;) Het was ongeveer half vijf toen ik weer op aarde was, zo even rechtop zitten en bijkomen. Toen een lekker kopje thee gezet en de kijkdoos aan, lekker achterover hangen op mijn favoriete plekje bij de verwarming. Lekker warm en tevreden voelde ik dat het weer de goede kant opging, en al snel zat ik weer aan de sudderlapjes te denken ;) Eens even bedenken waar ik dat mee ga combineren. Wel simpel houden maar ook lekker. Tijdens het bedenken ook veel staarmomenten gehad, hahaha heerlijk zijn die, tot ik weer eens op de klok keek. Hmmm half zeven, tijd om de keuken in te gaan.

Nou, simpel en lekker zal het zijn, rijst met suddervlees en de heerlijke rijke jus die er bij zit. Ik heb rijst in de rijstpan gedaan, lekker veel natuurlijk, en het vlees op een vlamverspreider op laag vuur zijn werk laten doen ;) Het was tegelijk klaar, de rijst op een groot bord gedaan het vlees uit elkaar getrokken en samen met de jus lekker gemixt met de rijst. Oh, wat zag dat er lekker uit. Ik heb heerlijk zitten smullen, en mijn smaak begon ook weer beter mee te werken. Fijn weer, lekker dagje zeg tot nu toe ;)

Het zou zo doorgaan vrijdag, ik heb nog een paar uurtjes voor de kijkdoos gehangen, en zowaar ook weer met plezier. Die avond kwam mijn beste vriend nog even koffie drinken, samen met de hond. Wij hebben een uurtje gekletst, voor hij samen met een andere vriend van ons met de honden ging lopen. Dit is die vriend die één keer in de twee weken bij mij langskomt na de chemo, om te kijken hoe het met mij is. Toen zij weg waren, heb ik nog tot half elf gehangen en vond het wel welletjes voor die vrijdag. Jaja, zowaar half elf toen ik mijn vriendje Zopi begroette en opat ;) Elf uur sliep ik volgens mij al........

De chemodag was een prima dag, veel gezelligheid en vrolijke gezichten. Zelfs de instortmomenten waren niet erg, gewoon omdat het kon. En ik voelde mij niet ziek, dus kon genieten van de rustmomenten die ik over mij heen moest laten komen. Mijn smaak gaat gelukkig weer een stuk beter, en de tintelingen in handen en voeten zijn minder. Al met al............PRIMA DUS!!!

Nu een nog betere week tegemoet dan de afgelopen week, en dan de laatste grote chemoknal ;) Kom maar op, ik ben klaar voor het einde van mijn kankertraject ;)


5 reacties

Lieve Sander, vooral het eerste gedeelte van je blog is heel herkenbaar voor me! Ook ik heb door het krijgen van kanker een soort van 'gedaantewisseling' ondergaan. Of je wilt of niet, deze ingrijpende ziekte werpt je in een klap terug naar de kern van wie je daadwerkelijk bent, van wie je altijd bent geweest en zult zijn. Alle uiterlijkheden, verwachtingen, oordelen en vooroordelen vragen om een nieuwe 'herbeoordeling', maar nu vanuit jezelf, vanuit degene die je bent en niet langer vanuit degene die je dacht dat je was! Een proces dat vraagt om een herbezinning van je leven, verwachtingen en doelen. Lastig voor je omgeving, maar als ze echt om je geven, zullen ze je daarin steunen. Anderen zullen je misschien niet meer herkennen en je laten vallen, maar troost je met de gedachten dat die lege plekken weer opgevuld zullen worden door mensen die je wel op de juiste waarde weten te schatten! Ik waardeer je openhartigheid, de blik in je zieleroerselen en heb diep respect en ontzag voor het proces dat zich diep in jou aan het voltrekken is. Met andere woorden; 'welkom thuis' makker! Dikke kus, Rita.
Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14
Lieve Sander,
Wat een mooi openhartig blog is dit weer geworden. Ik " ken" je alleen van deze blogs en vind je een geweldig mens die er mag zijn zoals je nú bent! Kanker doet iets met ons karakter, je wordt inderdaad zo met je eigen-ik geconfronteerd, dat heeft wellicht ook te maken met het feit dat we gedwongen worden in onze rust momenten tot nadenken en dan kom je al snel bij jezelf terecht.
Positiviteit en humor, jou beiden niet vreemd, dragen zeker bij aan een mooie persoonlijkheids vorming, hoewel ik ervan overtuigd ben dat dat bij jou al lang goed zit!
Wat heerlijk dat je moeder je zo heeft verwend met lekker suddervlees en dat ze kennelijk zelf al weer zo is opgeknapt dat ze jou naar het ziekenhuis heeft kunnen brengen.
Op naar de laatste kuren die zeker zwaar zullen zijn maar hopelijk draagbaar
met alle live-steun van de vrienden die je om je heen hebt en de digitale steun van ons.
Dat je daarna hormoon therapie krijgt is weer een hobbel waarvan het afwachten is hoe je daarop zult reageren. Stap voor stap maar weer, als die kanker maar uit je lijf blijft, daar doe je het voor.
Sterkte lieverd voor de komende week en gelukkig hangen nu alle gordijnen en zitten de klusjes er voorlopig op en kun je hopelijk een beetje van het zonnetje genieten.
Dikke kus
Dientje
Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14

Lieve Rita en Dientje,

Eigenlijk kan ik niet anders zeggen dan, DANK JULLIE WEL voor jullie prachtige reactie!!!!!

Liefs Sander ;)

Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14
Hey!!! Ja was lachuh he vrijdag ochtend.... Onverwachtse dingen of bezoekjes zijn vaak leuk en genieten. Wij gaan zeker op je uitnodiging in 😂😂😂ik ben even zo vrij om voor ons vieren te praten😳😂
vaar je koers inderdaad zoals jij die wilt en wie graag met je mee wilt springt op je boot en de mensen die het niet leuk vinden kunnen er altijd afstappen en weer een ander passend bootje zoeken✅
You Go Sander!!🍀
Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14

Hey Ber,

Ja was super leuk vrijdag ;) Mooi zo, wij gaan er een gezellige BBQ van maken dan ;) En precies, zo is het..... ;) and I will keep on going!!!

Thx Ber ;)

Laatst bewerkt: 05/07/2017 - 19:14