Moe van het ziek zijn

Deze week is niet mijn beste week. 
Het is een week waar ik tegenop zag.. weer beginnen aan de chemo.. voor de eerste keer bestraling. De chemo maakt me weer iets of wat misselijk. Mijn geur is weer volop aanwezig, maar de chemo valt al met al wel mee.. maar wat me deze week breekt is ‘ziek zijn’. Ben moe van het ziek zijn. In mijn koppie ben ik moe. Moe van alle indrukken de laatste maanden.. alle behandelingen..Maar vooral moe van dingen niet meer kunnen. 
Gisterenavond ben ik toch maar even langs de huisarts gegaan voor mijn dikke knie. Een goede bloeduitstorting was het verdict, maar toen we daarna het over mijn ziek zijn kregen brak ik. 
Ik heb de laatste maanden, sinds ik ziek ben, al veel moeten loslaten. Het werk wat ik zo graag deed. Dingen die eerst vanzelfsprekend waren en nu een zware uitdaging zijn, bijvoorbeeld even boodschappen doen, maar ook gewoon een mama zijn. Als je patiënt bent, wat voor patiënt dan ook, is loslaten een deel van je leven. 
Bijna elke dag sta ik op en denk ik: vandaag doe ik DIT en DAT en ZUS en ZO.. maar soms kom ik er niet eens toe aan DIT. Of als ik DIT doe kan ik daarna geen PAP meer zeggen, laat staan dat ik DAT ook nog werkelijk kan doen. Dat is zo’n verandering. En vergt best veel. 
Een vriendin van me is al wat langer ziek en bij haar zag ik dit al. En ik kon met haar meeleven, maar nu begrijp ik zo haar frustraties... de onmacht.. Mensen zeggen vaak: ‘Jij hebt je energie nodig om beter te worden of om chemo’s aan te kunnen. Concentreer je daar maar op.’ Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Op sommige dagen wil ik gewoon terug. Terug naar het werk.. terug naar vragende en heerlijk zeurende gasten.. naar kunnen tekenen.. een onbezorgde mama zijn.. terug naar gewoon langs het voetbalveld staan.. terug naar urenlang slenteren en foto’s maken in een stad. 

De ene dag leg ik me erbij neer. Eigenlijk wel het meeste van de tijd. Ik kan namelijk echt niks veranderen aan de situatie, maar soms maakt me het boos en verdrietig. De weg van deze verandering is best moeilijk. En niet wetende waar deze weg gaat eindigen maakt me onzeker. Als ik zou weten, dat het iets zou zijn waar ik door moest om daarna er weer volop tegenaan te kunnen.. dan was dit even heftig en kut, maar dan had ik een doel. Maar ik weet niet waar dit gaat eindigen. En daardoor vind  ik het zwaar. Deze week huil ik veel... schop ik tegen mensen die me heel lief zijn .. of ben ik juist heel stil en probeer veel te slapen.  Ik ben niet de leukste nu, maar zal wel beter worden.

57 reacties

Mijn zoon zou dit geschreven kunnen hebben. Hij weet nu 2 jaar dat hij ziek is. En in één keer zag hij hoeveel hij moest laten. Vind dit als moeder heel moeilijk.

Wens je veel sterkte.

 

Laatst bewerkt: 22/11/2019 - 11:56

Alle onbevangenheid is weg, leven met de onzekerheid waar en wanneer komt het terug... moe zo moe. Het “normale leven” weer in maar wat is normaal??

Laatst bewerkt: 23/11/2019 - 16:30

Lieve Marijtje,

5 jaar geleden alweer voelde ik mij ook heel slecht, door de diagnose kanker. ik was zelfs jaloers op mensen die gewoon mochten gaan werken sochtends terwijl mijn dagen waren gevuld met zorgen en angst , en leegte, ik had het gevoel dat niemand begreep waar ik doorheen ging .  Ik voel met je mee, en ga hard duimen dat er snel veel positiefs te melden is en dat ook jij weer zonder al te veel zorgen kunt gaan werken en mag genieten van je kinderen.

Laatst bewerkt: 24/11/2019 - 20:11

Allereerst héél veel respect voor het delen van deze moeilijke tijd!

Probeer vol te houden, er komen hopelijk, betere, dagen voor je!

Groetjes An

Laatst bewerkt: 26/11/2019 - 15:20

Goh,Dat is niet mis wat jij allemaal door moet maken.goed dat je naar de huisarts bent geweest en dat die een luisterend oor voor je is,en wat het huilen betreft ik zou willen dat ik dat kon,wat goed van jouw dat je dit uit.ik hoop dat al is het maar weinig dat er licht aan het einde van de tunnel is,zo dat jij daar een soort van houvast hebt,heel veel sterkte en misschien nog een tip,ga eens iets doen alleen voor jezelf dat heb je verdiend,TOCH?mvg alyatun

Laatst bewerkt: 27/11/2019 - 10:27

Huilen lucht op, maakt plaats voor opgeluchte gevoelens. 
en ga zeker dingen voor mij doen.dank je! 

Laatst bewerkt: 27/11/2019 - 22:25