Moe van het ziek zijn

Deze week is niet mijn beste week. 
Het is een week waar ik tegenop zag.. weer beginnen aan de chemo.. voor de eerste keer bestraling. De chemo maakt me weer iets of wat misselijk. Mijn geur is weer volop aanwezig, maar de chemo valt al met al wel mee.. maar wat me deze week breekt is ‘ziek zijn’. Ben moe van het ziek zijn. In mijn koppie ben ik moe. Moe van alle indrukken de laatste maanden.. alle behandelingen..Maar vooral moe van dingen niet meer kunnen. 
Gisterenavond ben ik toch maar even langs de huisarts gegaan voor mijn dikke knie. Een goede bloeduitstorting was het verdict, maar toen we daarna het over mijn ziek zijn kregen brak ik. 
Ik heb de laatste maanden, sinds ik ziek ben, al veel moeten loslaten. Het werk wat ik zo graag deed. Dingen die eerst vanzelfsprekend waren en nu een zware uitdaging zijn, bijvoorbeeld even boodschappen doen, maar ook gewoon een mama zijn. Als je patiënt bent, wat voor patiënt dan ook, is loslaten een deel van je leven. 
Bijna elke dag sta ik op en denk ik: vandaag doe ik DIT en DAT en ZUS en ZO.. maar soms kom ik er niet eens toe aan DIT. Of als ik DIT doe kan ik daarna geen PAP meer zeggen, laat staan dat ik DAT ook nog werkelijk kan doen. Dat is zo’n verandering. En vergt best veel. 
Een vriendin van me is al wat langer ziek en bij haar zag ik dit al. En ik kon met haar meeleven, maar nu begrijp ik zo haar frustraties... de onmacht.. Mensen zeggen vaak: ‘Jij hebt je energie nodig om beter te worden of om chemo’s aan te kunnen. Concentreer je daar maar op.’ Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Op sommige dagen wil ik gewoon terug. Terug naar het werk.. terug naar vragende en heerlijk zeurende gasten.. naar kunnen tekenen.. een onbezorgde mama zijn.. terug naar gewoon langs het voetbalveld staan.. terug naar urenlang slenteren en foto’s maken in een stad. 

De ene dag leg ik me erbij neer. Eigenlijk wel het meeste van de tijd. Ik kan namelijk echt niks veranderen aan de situatie, maar soms maakt me het boos en verdrietig. De weg van deze verandering is best moeilijk. En niet wetende waar deze weg gaat eindigen maakt me onzeker. Als ik zou weten, dat het iets zou zijn waar ik door moest om daarna er weer volop tegenaan te kunnen.. dan was dit even heftig en kut, maar dan had ik een doel. Maar ik weet niet waar dit gaat eindigen. En daardoor vind  ik het zwaar. Deze week huil ik veel... schop ik tegen mensen die me heel lief zijn .. of ben ik juist heel stil en probeer veel te slapen.  Ik ben niet de leukste nu, maar zal wel beter worden.

57 reacties

Zo ontzettend herkenbaar helaas... 😥  Zodra je de diagnose krijgt wordt je geleefd en ben je de regie over je eigen leven kwijt, iets waar ik de ene dag beter mee om kan gaan dan de andere. Heel veel sterkte en hopelijk kunnen we weer stukje bij beetje onszelf worden... 💖

Lieve groetjes Sabrina

Laatst bewerkt: 03/11/2019 - 07:59

Dag Marijn,

Herken het ook heel erg zeker als je middenin je behandelingen zit. Ik heb ook een jaar lang alles zo'n beetje losgelaten. Je komt in een tunnel en je wereldje wordt daardoor heel klein. Ik had het gevoel om met zo'n beetje alles op de reservebank te zitten. Je doet gewoonweg niet meer mee in het leven...

Ik ben nu weer langzaam de reservebank aan het verlaten. Spreekwoordelijk doe ik af en toe weer een kwartiertje mee in de wedstrijd. Dat voelt goed maar ook met vallen en opstaan. 

Maar je onbezorgde heerlijke leven is voor altijd veranderd, altijd ligt de kanker op de loer. Dat vind ik nog het lastigste om mee om te gaan, nu het bij mij enigszins wat beter gaat.

Ik hoop dat je wat hebt aan dit bericht niet louter positief. Maar meestal voel ik me goed en ben ik dankbaar.

Lieve groet,

John

Laatst bewerkt: 03/11/2019 - 08:51

Lieve Marijn, 

Je verhaal is zo herkenbaar! Zeker als we chemo's en bestralingen ondergaan, maar zelfs als dat niet het geval is, worstelen we met het accepteren van allerlei dingen die we niet meer of in mindere mate kunnen. Schaam je er niet voor dat je niet altijd het zonnetje in huis bent. Mindere dagen of periodes horen er (helaas) bij. Hopelijk vind je op dit forum erkenning en herkenning en helpt het om wat dingen van je af te schrijven! 

We lijken best wat parallellen te hebben, o.a. de soort kanker en dat we nog relatief jong zijn. Mocht je het fijn vinden om 1-op-1 contact te hebben, stuur me dan svp een pb.

Hartelijke groet, Jessica

Laatst bewerkt: 03/11/2019 - 17:14

Ik heb afgelopen vrijdag pas de diagnose borstkanker gekregen en weet nog heel weinig alleen dat mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn als voor t k woordje.. begrijp de frustratie zo goed

Laatst bewerkt: 11/11/2019 - 10:02

Zooo herkenbaar! Ik ben aan mijn 4e chemokuur bezig. Heb uitgezaaide dikke darmkanker. Ben ook zo moe tijdens de 1e chemoweek. Wil vanalles, maar kan niks. Meestal kan ik het mentaal ook goed aan, maar soms breek ik: hoe lang nog? Wanneer begint de “echte aftakeling”, kan ik dingen al plannen voor volgend jaar?”. Ik ben juf en deed mijn werk ook zo graag en nu is mijn wereldje zo klein en draait het om mijn ziekte en eigenlijk wil ik dit niet.

Laatst bewerkt: 11/11/2019 - 14:30

Klavertje snap je verdriet zo goed.. en ja je wereld is een andere wereld dan de wereld waarin je wilt leven.. wat is het toch oneerlijk 

Laatst bewerkt: 13/11/2019 - 22:11

Ook ik wil reageren op deze oneerlijke wereld , waar de een 90 jaar woord zonder problemen, en de ander niet ouder word dan “zeg het maar “.   Dan denk ik regelmatig wat een kankerwereld is het toch geworden, iedereen moet 80 jaar worden zonder nare ziektes. 

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 19:26

Dat vooruit kijken en plannen vind ik bij tijden ook heel heftig. Toen ik op vakantie was afgelopen zomer en de laatste dag op het strand liep dacht ik: kom ik nog terug naar Italie? Moest zo hard huilen! 
maar nu ga ik er kerst vieren! 
heel veel sterkte met jouw behandeling! ❤️

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 20:08

Vandaag na biopten gehoord dat het niet goed is..in totaal hebben ze in mijn borst n tumor van 7 cm gevonden, en drie lymfeklieren kunnen ze zien dat deze besmet zijn.. moet nu PET scan in vrijdag om te kijken of er nog meer uitzaaiingen zijn.. als dit is.. dan ist niet meer te genezen maar dan praten we over verlengen 😢 dus weer afwachten 😔

Laatst bewerkt: 13/11/2019 - 22:09

Er zijn gelukkig geen uitzaaiingen, ik ben nu twee weken verder en zit n beetje in de hold modus.. en voel me echt moe.. moe van het piekeren want mijn lijf is nu nog in goede conditie.. hadden jullie dit ook? De angst voor wat komen gaat is slopend.. ze gaan beginnen met de Mari methode en dan 4xchemo om 2 weken en 4x chemo om drie weken, oncoloog zie ik donderdag.. ik besef dat monique versie 2.0 in maak is.. maar het is geen verbeterde versie als je t mij vraagt

Laatst bewerkt: 25/11/2019 - 09:05

He moni, sterkte met alles wat  JIJ moet doormaken ik hoop voor jouw dat je heeeel veeeeeel steun ontvangt met alles wat dit is niet niks.MVG ALYATUN.

Laatst bewerkt: 26/11/2019 - 13:17

Ik vind dit een lastige opmerking. Je kunt heel positief in het leven staan, sterk zijn tijdens je behandelingen, je moedig door alles wat je kwijt bent geraakt heen slaan, steeds weer opnieuw opveren. Ik denk dat we dit allemaal wel doen. Maar soms is het gewoon even op: je bent moe, lamgeslagen, verdrietig. Op dit soort momenten helpt het mij niet om anders te denken. Het helpt mij dan meer om me even ellendig te mogen voelen. Om even flink uit te huilen. Je herpakt jezelf wel weer, het wordt wel weer wat beter. Maar op dat moment is het gewoon zwaar klote waar je allemaal doorheen moet. Dat hoeft niemand kleiner te maken. Maar goed, dat is mijn mening.

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 16:25

Ik ook! Mag ik ook af en toe een keer een dip hebben?! 

Ik ben positief, ik ben een sterke vrouw, maar deze week even niet. En iedereen komt met goede adviezen, die adviezen die iedereen geeft en kent... Ga erop uit. Doe iets leuks. 

Maar ik heb lichamelijke en mentale pijn. Ik wil even niet sterk zijn, mag ik ook een keer gewoon daaraan toegeven en huilen, mopperen, zeuren, ontevreden zijn? Ik wéét dat ik binnen enkele dagen de positieve vibes weer wel terug krijg, maar soms wil ik gewoon even mijn gevoel naar boven laten komen, niet alles wegrationaliseren. 

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 17:12

Lieve Rinka.. dat mag! Je kunt niet altijd volop doorgaan gaan en positief zijn... soms moet en mag je even zuchten en mopperen. Dat mag! Ik verstop me Best vaak.. in mijn bed.. even niks anders. Podcast luisteren of gewoon slapen. Misschien stom tv kijken met mijn jongens. Meer wil en kan ik dan niet. En dat mag! 

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 17:53

Wat een mooi gedicht verder gaan is moeilijk , maar ik ben heel dankbaar dat ik na bijna 4 jaar nog zoveel kan met 1 long. Je wil meer maar met 1 long kan ik nog veel. Het is mij overkomen alleen denk ik vaak O als het maar niet terug komt in mijn andere long. Ik blijf positief  iedereeen sterkte

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 19:04

Ik heb ... eierstok/eileider kanker...een kanker die helaas niet te genezen is.😔..dus alles zo  herkenbaar ..vecht nu al ruim 2.5 jaar  tegen die ziekte ..maar tis iedere keer die spanning omdat de sluipmoordenaar zo weer kan terug komen ....Ben nu wat grieperig ..de rest van de bloedwaarden waren redelijk normaal ..nog wel ..Maar echt blij kan ik niet zijn ..want over 3 weken kan het weer fout zijn ..Moni1977 wens heel veel sterkte en hoop doet leven ook al weet ik hoe verdomd moeilijk en zwaar het is 🍀🙏🏼❤️

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 15:46

Herkenbaar.  Ik heb ondertussen alle behandelingen achter de rug, operatie, chemo, radiotherapie .. nu alleen nog de medicijnen nemen.  Ik had verwacht dat het ziek zijn gevoel over zou zij, nu zo'n 7 maanden verder.  Het ziek zijn zit in je hoofd en in het hoofd van je omgeving, je bent nooit  meer wie je geweest, je bent altijd de vrouw met kanker.  Ook al is je haar gegroeid, vindt je je energie langzaam terug.  Nooit meer de oude ?

Heel veel sterkte in het genezingsproces en geniet van die momenten dat je niet moe bent van het ziek zijn. 

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 16:04

hoi Marijntje 73

ik begrijp je zo goed, ik hoop dat je inderdaad ver een tijdje kan zeggen zo dit was een kut periode en nu er weer tegenaan.  zelf voor mij is de laatste behandeling  5 jaar geleden en ben nog steeds schoon zoals dat heet, maar voor mij is de periode van moe van het ziek zijn om geslagen en ben nu moe van het moe zijn.  En daar is in al die 5 jaar niets in veranderd helaas. En  het ergste is dat mensen in mijn omgeving dan zeggen ach je bent zo'n sterke vrouw en ik ben ook weleens moe, maar ze weten niet dat dit geen gewone vermoeidheid is. maar ja, het is niet anders.  ik ga nu voor jouw en alle andere bidden dat jij en zij ook over 5 jaar kunnen zeggen wij zijn moe van het moe zijn, in plaats van moe van het ziek zijn.

groetjes Anja

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 18:26

Beste Marijntje, ik maak hetzelfde mee en begrijp je heel goed. Je leven staat stil en je wilt verder, weer de oude ik zijn. En op sommige dagen besef je dat het gewoon niet gaat lukken, althans niet voor 100%. Blijf sterk en positief, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik hoop dat jij ( en ik) de wonderen zullen zijn en toch voot 100% genezen. Beterschap en sterkte. Blijf positief! 

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 18:48

ik herken dit ook,en waar eindigt dit ik kom er ook nooit meer vanaf,dat is inmiddels ook al vast gesteld.2 x sessies van 8x chemo kuren gehad,en nog een sessie van 8x immunotherapie,en nu gaan ze over op trifluridine/tipiracil tabletten en mag deze thuis innemen 2x daags en van maandag t/m vrijdag weekend vrij en dan weer de hele week,en dan 2 weken vrij het zal mij benieuwen hoe dit bevalt,en je wilt alles nog zo graag doen en het gaat niet meer,en ben ook nog niet van plan om achter de geraniums te gaan zitten dan maar vaker ff wat rusten,                                   Marijntje ik wens jou, en andere lot genoten heel veel sterkte en kracht toe wensen in deze moeilijke periode.

Groetjes Henkie.

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 19:32

Bij mij is 4 maanden geleden uitgezaaide prostaatkanker geconstateerd, meteen aan de hormonenkuur met de nodige bijwerkingen. Na een dag of wat na de uitslag valt de klap, wat nu verder?  Van alle pillen en andere rommel raakte ik verstopt (fijn met een stoma) dus ben ik overgestapt op de alternatieve middelen. Heb nu dagelijks een THC/CBD pleister op mijn buik en tot mijn starre verbazing zakt mij PSA-waarde van 846 naar 18.1 vorige week, Geen pijn, geen verstopping, geen oxycodon meer nodig als pijnbestrijding, geen pillen tegen de opvliegers van de hormoonkuur.

Maar ja, je kunt twee dingen doen na de constatering van de kanker, in de put gaan zitten en iedereen in je omgeving er ook in laten belanden of bij jezelf denken: We zien wel waar het schip strandt. Gelukkig ben ik iemand die altijd positief in het leven heeft gestaan en dus was het (niet altijd hoor) makkelijk voor mij om in die trend door te gaan. Natuurlijk zit ik ook wel eens in een dip en als je dan niemand hebt om tegen aan te praten (ik ben weduwnaar) kost het de nodige moeite om weer uit die dip te komen. Gelukkig lukt dat meestal wel. Mijn devies is: Het glas is niet half leeg maar half vol. Ik wens je alle sterkte toe.

 

Groeten van Tom.

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 19:45

Je hebt idd twee keuzes en ook ik wil alles van de positieve kant bekijken. 
maar vind het fijn dat ik soms even mag en kan mopperen. Bij mij helpt het schrijven enorm. Dat lucht op! 
als je nood hebt aan een keer je hart luchten dan mag je me altijd een bericht sturen! 
jij ook veel sterkte! 

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 20:15

Hallo Tom,

Wat fijn dat die pleister zo goed werkt..echt super!!! Waar kan je die kopen?

groetjes van Iñez

 

Laatst bewerkt: 20/11/2019 - 22:28

Ik koop ze via een geheime groep op Facebook. Als je een Facebook account hebt kan ik vragen of je toegelaten kan worden en dan kun je zelf experimenteren met wat eventueel goed voor je is. Succes NIET gegarandeerd maar mij helpt het op een wonderbaarlijke manier.

 

Laatst bewerkt: 25/11/2019 - 11:59

Wow, ik heb net zo'n week achter de rug en ben er doorheen gegaan ipv bagatelliseren. Was ineens murw. De 1e 3 kuren van kom maar op en nu voor de 4e heel anders. Ja, ik ben op de helft. Ja, de operaties zijn goed gegaan dit jaar. Ja, ik ben positief en sterk. Maar, hoe gaat het verder en weer zo'n rotweek na de kuur. Krijg ik mijn zin in eten, mijn smaak nog wel terug? Dat oorsuizen af en toe zal toch niet erger worden? En die gevoelige voetzolen? De artsen zijn positief, de statistieken minder. Meeste tijd geloof en vertrouw ik op een goed verloop en dat ik hoe dan ook nog een poos op een fijne manier mee mag hobbelen in dit prachtige leven met mijn geliefden. Iedereen het allerbeste,

Lieve groet Corry

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 07:52

Het is allemaal herkenbaar wat ik lees. Ben ook moe van het ziek zijn en moe van  het moe zijn.  Ook ik ben een sterke vrouw ...zegt men! De meeste tijd ben ik dat ook wel. Maar af en toe ook helemaal niet. Ik hobbel al een tijdje zo mee met behulp van immunotherapie en hoop dat dit nog heel lang mag duren en dat ik mijn 4 kleinkinderen ook kan zien opgroeien tot mooie mensen. Voor ieder het allerbeste.

groetjes Diny

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 09:34

Lieve Marijntje73, 

terwijl ik nog a.h. nasnotteren ben, kwam jouw blogje in mijn mailbox; moest even zo zijn..toeval bestaat niet? Zó fijn dat je zulke rake en herkenbare dingen goed verwoord even,daar heb ik de energie even niet voor deze week. Iets met winterblues, geblokkeerde nekwervels en een thorax die is hit by a train.Zal spiersapning zijn na de rollercoaster van mogelijke uitbreiding van uitzaaiingen naar de hersens...wtf dan heb ik nog maar 3 á 4 maanden om afscheid van mijn 8-jarige zoon en man te nemen..Ik wil nog zóveel en zeker niet dood; komt even niet uit. Na de nodige MRI's ,CT-scan en lumbale puncties ( jaja na 4xeindelijk raak ) ben ik een soort van ingestort en kan niet meer ophouden met huilen.

Ook sterke vrouwen schijnen sterk te zijn door af en toe even te ontladen..kut maar ook morgen is er weer een nieuwe dag.Na 8 jaar patient-schap weet ik het..maar de vernietigende diagnose van vorig jaar maart heeft zaken in een ander perspectief geplaatst. Voel me momenteel een bejaarde die haar eigen voeten niet eens kan afdrogen #wilnietafhankelijkzijn...nog niet op mijn 46e.

Dank voor het lezen en delen Marijntje! Hopelijk zit je weer in the positve bubble

Groetjes, San

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 11:58

Jeetje, wat een verhaal!!! 
ik snap dat je wilt huilen en even niet meer weet hoe of wat. 
en een 8 jarige.., pfff .. ik heb een 17 en een 15 jarige.. en die vind ik al te jong! 
ik wens je moed . Heel veel moed! 
wil je even stoom afblazen, dan mag je me altijd schrijven. 
liefs

Laatst bewerkt: 22/11/2019 - 12:09

Marijntje, wat snap ik dit goed, wat is dit herkenbaar. Ik heb uitgezaaide darmkanker, krijg palliatief chemo, sinds januari dit jaar. Er komt de laatste drie maanden niks meer uit mijn handen. Dat is ernstig, ik ben kleine zelfstandige. Maar ik krijg mezelf niet of nauwelijks meer aan het eerk. Na een uurtje stop ik.

Tenminste: ik doe twee verschillende dingen. Het een is oersaai, maar levert wel goed geld op. Het andere is verschrikkelijk leuk, maar levert minder op. Het saaie lukt gewoon niet meer, ondanks de zeer noodzakelijke financiële prikkel.

Gesprekken met medisch psycholoog zetten geen zoden aan de dijk, dat geb ik afgekapt. Misschien toch weer oppakken. 

Wat wel hielp was de GGZ-praktijkondersteunster van de huisarts. Misschien is dat een tip voor jou?

Enorme afknapper was GGNet. Na twee maanden wachten eindelijk intake, waarbij de psychiater, de "heer" S., na 10 minuten met zijn vuist op tafel slaat en mij toeschreeuwt dat ik zijn tijd zit te verdoen. Klacht ingediend, ongegrond, doordat hij ontkend en zijn ook aanwezige collega hem de hand boven het hoofd houdt. De klootzak. 

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 12:06

Ik ben Nederlandse, maar woon in Belgie. Hier is de zorg echt uitstekend. We hebben onco-coachen en onco-psychologen. Daarnaast heb ik ook nog een huisarts die ik elk moment van de dag persoonlijk aan de lijn krijg en tijd maakt voor mij .. ook s avonds om 21:30 uur. 
vervelend om te horen dat je op dit moment weinig uit je handen krijgt. Is ook niet gemakkelijk. Ik wens je heel veel moed! Liefs

Laatst bewerkt: 22/11/2019 - 12:06

Het is zeker allemaal herkenbaar. Ook die ontzettende vermoeidheid en in bed kruipen. Heb veel probleme met de houding van mensen uit mijn omgeving. Die zeggen :je moet blij zijn. Je bent er nog. De longkanker staat op moment stil. Ook de kankercellen in mijn liemphklieren zijn rustig. Maar hoe lang. Altijd die onzekerheid. Ben nu 2 1/2 jaar kankerpatiënt

Ik wens jou heel veel sterkte en kracht en veel lieve mensen om je heen, die wel begrip hebben

 

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 12:31

Ik schrijf heel veel op. En bijna iedereen kan het lezen. Ik denk dat daarom mensen niet zeggen: ben blij dat je er nog bent. Maar tuurlijk komen er soms ook opmerkingen waarvan je denkt: okay dan! Maar denk dat je het pas ook begrijpt wanneer je zelf patient bent. Mensen kunnen meeleven, maar inleven is moeilijk. Daarom vind ik contact met andere lotgenoten heel fijn. 1 woord is genoeg! 
Ziekte brengt onzekerheid, die gezonde mensen niet kennen. Ik zeg steeds: ik ben gestopt met fladderen sinds ik ziek ben. Door de zorgen, de onzekerheid, door het niet meer alles kunnen. 
wens je veel sterkte en moed toe! Liefs

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 15:34

Zo herkenbaar maar zie de chemo als medicijnen en denk dan ik wórdt "beter"heb het 3keer meegemaakt chemo/bestraling erg moeilijk maar kop op je mag best eens goed boos zijn lucht op heb zelfin 1999/2002/2016 borstkanker gehad maar hou de moed erin gr Joukje

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 17:17

Helaas heb ik geen goede vooruitzichten. 
ik zie chemo en bestraling als verlenging. Extra tijd.. en dat is ook ! 
liefs

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 23:06

Lieve Marijntje,

Wat klinkt jouw naam zacht en tegelijk krachtig: Marijntje. Het betekent ster van de zee, schoonheid, maar dat wist je vast al. Ik hoop voor je dat je je over niet al te lange tijd zacht en krachtig kunt voelen  en wens je alle sterkte toe op je weg daar naartoe. 

 

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 18:22

Dag Renee, 

nee dat wist ik niet. Wat lief dat je dit schrijft.

als we een meisje hadden gehad hadden we haar Renee genoemd. 😊

dank je wel voor je lieve berichtje! 

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 22:46

Helemaal mee eens 12 jaar 4x kanker bestralingen, chemo daardoor neuropathie ja hoor schat je bent kapot van het ziek zijn ik werk dan nog 4 uurtjes op de bus maar dat is alles wat ik kan op een dag.

 

Laatst bewerkt: 22/11/2019 - 00:12

Dag Addy,

 

Ik haak even bij jou aan vanwege je neuropathie. Hoe g a jij daar mee om? Ik heb dat ook, maar zeer extreem. Oorzaak chemo met oxaliplatin. Wellicht hebben we tips voor elkaar.

Fijne groeten, Ton Odijk

Laatst bewerkt: 02/12/2019 - 13:14