Onwerkelijke werkelijkheid

Met regelmaat overvalt het me, zo’n gierende onrust. Ik voel het in mijn buik en hoe het omhoog trekt, maar met een aantal keer diep in en uit ademenen zakt het ook weer. Voor anderen hier misschien herkenbaar, voor mij allemaal nieuw.
Nu ben ik vanwege aangeboren heup en rugafwijkingen thuis in ziekenhuizen, ben ik al vaak geopereerd en liep dat zeker niet altijd volgens plan, maar de diagnose kanker is een andere tak van sport.
De onrust zal vast komen omdat ik pas aan het begin sta en er nog veel onzeker is, maar toch vind ik het lastig. Mijn gedachten tuimelen over en door elkaar en net als ik dat weer gestroomlijnd heb zie ik in mijn mail dat er een nieuwe brief in mijnradboud is verschenen. Acuut hardkloppingen, zo stom, want ik weet wat er in die brief staat, dat heeft de arts al met mij besproken. Maar daar ligt dus juist het verschil, ik heb gesproken met de arts, een serieus gesprek met hier en daar een grap van beide kanten. Op papier staan alleen de feiten en die liegen er niet om. Het zijn die feiten in combinatie met alle onzekerheid die mij weer een enorme onrust geeft. Daarnaast werkt deze wachtstand waar ik in sta ook niet mee, ik wil beginnen, maar terwijl ik dit typ denk ik nee ik wil helemaal niet beginnen. Het is ook zo dubbel allemaal, normaal als ik word geopereerd is dat vanwege een onhoudbare pijn situatie en ben ik blij dat er iets gaat gebeuren. Nu moet er worden geopereerd om mij een zo goed mogelijke kans op overleving te bieden. En omdat dat zo ongrijpbaar is kan ik er geen grip op krijgen. Het lijkt wel alsof het niet echt is, dan voel ik aan die bult achter op mijn hoofd en denk ik, hoe kan het toch zijn dat jij zo fout bent. Aan de ene kant zo onwerkelijk, aan de andere kant overduidelijk. Ik heb kanker en ik heb het er maar mee te doen.

13 reacties

Ik kan nog bijna voelen wat je bedoelt, die gierende onrust. Paniek noemde ik het. Mijn ervaring is, dat het over ging toen ik wat meer wist waar ik aan toe was.
Ik hoop dat jij ook snel weet waar je aan toe bent. Sterkte met alles!
Laatst bewerkt: 26/06/2018 - 08:21
Hi Aurelia, 

Ook ik herken wat je beschrijft. Als mens heb je behoefte aan controle en duidelijkheid, terwijl kanker je hele wereld op z’n kop zet. Onzekerheid is bijna de enige constante en het is heel moeilijk om daarmee om te gaan. Onrust, paniekaanvallen, je gedachten die alle kanten op gaan. Ik denk dat dit voor veel lotgenoten herkenbare zaken zijn. Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt met wie je hierover kunt praten en die je steunen! 

Aarzel ook zeker niet om - misschien is dat nu nog te vroeg voor je gevoel - hulp in te schakelen van een psycholoog of coach. Ook zou je aan je huisarts een kalmeringsmiddel, zoals Oxazepam, kunnen vragen. 

Heel veel sterkte gewenst! 

Hartelijke groet,

Jessica
Laatst bewerkt: 27/06/2018 - 17:30
Hoi Jessica, 

Bedankt voor je bericht!

ik heb inderdaad een goede en fijne achterban. Daarnaast vertrouw ik op mijn eigen kracht. Iedere keer weet ik mezelf terug te plaatsen naar het nu. En nu er meer duidelijk is, is de onrust ook weg, gelukkig!
Laatst bewerkt: 29/06/2018 - 15:14

hoi Auriria.

3 jaar geleden kreeg ik borstkanker en is mijn borst verwijderd. de klachten die ji opgaf over die onrust in je lijf had ik ook ,en zelfs heel erg.dus ik weet wat je meemaakt.mijn huisarts gaf me oxcezapam tabletjes en en die namen een groot deel van de angst weg. daarbij een licht slaaptabletje want ik zat van de angst een hele nacht op,Ik raad je aan om dat middel ook te vragen,Je voelt je dan een heel stuk beter.Ook zou je met een maatschappelijke werkster kunnen gaan praten om je zorgen en angsten uit te leggen, ik had er baat bij.heel veel beterschap gewenst en sterkte.groetjes.Corrie vd waterbeemd


Laatst bewerkt: 27/07/2018 - 00:23
Hallo Aurelia, Wat goed omschreven. Dat voelde ik ook allemaal begin 2017 na de diagnose darmkanker. Dat heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees. Het kost veel energie om je rust weer terug te krijgen. Duidelijkheid is fijn ja. Hopelijk gaat het nu goed met je en is de operatie achter de rug. Heel veel sterkte nog met het verdere verloop. Groetjes Marga
Laatst bewerkt: 29/07/2018 - 10:21
Bedankt voor de reactie natasja1 en Marga. Op dit moment midden in de bestralingen, opereren is nog geen optie omdat ze het niet volledig kunnen verwijderen, dus dan heeft het geen nut. Hopen dat de bestralingen doen wat ze moeten doen en een operatie daarna gewoon mogelijk is... geduld geduld ☺️
Laatst bewerkt: 29/07/2018 - 10:53
Ongeveer 10 jaar geleden kreeg ik te horen dat ik blaaskanker had. Kreeg een operatie en daarna nog een keer, vervolgens werd ik naar een ander ziekenhuis gestuurd waar ik een speciale behandeling kreeg.(ook daar 2x geopereerd). Het gaat nu goed maar ik moet nog steeds om de 4 maanden daar naar toe voor controle. En nog steeds wordt ik een week van te voren nerveus. Het enige wat je helpt is: Blijf positief denken en ga niet denken wat er allemaal kan gebeuren.  Of zoals een bekende spreuk van Loesje is : JE ZORGEN MAKEN IS DE VERKEERDE KANT OP FANTASEREN.  Succes verder met de behandeling.

Laatst bewerkt: 30/07/2018 - 10:35
......... herkenbaar. Ik kreeg de diagnose zeldzame vorm van non-hodgkin 10 maanden geleden. Bij mij hielp/ helpt:
* duidelijkheid en kennis - dus verdiepen in mijn ziektebeeld en steeds (na)vragen bij artsen en ev. andere behandelaars 
  Ik kreeg een boek aangeraden van een Amerikaanse vriend wat er ook in het Nederlands bleek te zijn :
  Antikanker, een nieuwe levensstijl van dr. David Servan-Schreiber. Daarin staat beschreven wat je zelf kunt doen als je kanker   
  hebt. Wetenschappelijk heeft hij van alles uitgezocht, ook alternatieve zaken O. Hij is (was, hij is uiteindelijk toch overleden) psychiater en 
  ervaringsdeskundige. Wat je zelf kan doen is: voeding, beweging en een positieve 'state of mind'. 
Ook het boek : Handboek kanker van Henk Franssen raad ik je aan.
Mij hielp vooral het "delen" met anderen. Erover praten en voelen hoe ze met meeleefden. 
Daarnaast natuurlijk de behandeling: chemo, immuno, lumbaal puncties met cytostatica en bestraling.
Mediteren (in wat voor vorm ook) ons ik ook behulpzaam.
Ik heb nooit een "pammetje" nodig gehad , omarm angst en onrust; adem in en uit - steeds weer. Maar als je het hier niet mee red kun je natuurlijk altijd met je arts(en) overleggen.
Sterkte in het proces :)


 
Laatst bewerkt: 30/07/2018 - 10:45
Dank maar weer voor de uitgebreide reacties. Die spreuk van Loesje ken ik WiHo, is inderdaad een hele goede. Traveller, de naam Henk Franssen heb ik al eens voorbij horen komen, ga zeker eens kijken naar dat boek. Postieve state of mind, daar zal het bij mij niet aan liggen. Voor mij geen pammetjes oid, niet nodig gelukkig. 
Laatst bewerkt: 30/07/2018 - 14:59

lang niet meer geweest hier maar toch wat nieuwsgierig en lees jullie problemen ik kan mij dat wel voorstellen maar het maakt het ook niet beter  , zelf heb ik darmkanker gehad drieënhalf jaar geleden en ik zweer het u ik heb geen seconde gedacht zo dan is het gebeurd straks , heb wel een stoma ( is goed mee te leven ) ook nog een rugoperatie gehad anderhalf jaar ge-+ leden  ( ook goed nu ) en ik heb een lichte vorm van psoriases en nu gewrichtsontsteking in vingers , hand pols en schouders dus een stijfheid vooral

s,morgens , maar met pillen en 1 x per week een spuit moet het in September over of aanzienlijk minder zijn  .

Ik wil hiermee maar zeggen laat je niet gek maken door allerlei wilde verhalen blijf positief dat ben ik ook ik doe van alles en voel mij af en toe...….een jonge god...….en ik ben toch een ouwe grijsaard ? van dit jaar 80 jaar , veel beterschap allemaal


Laatst bewerkt: 31/07/2018 - 14:15

Veel herkenbaar, ik heb sinds mei 2018 de diagnose galblaaskanker n agressieve zeldzame vorm, krijg momenteel chemo in 'n studie, omdat er verder niks was voor mij. Heel onzeker en ik wordt af en toe overvallen door 'n angstgevoel en slapeloze nachten. Als ik lees hoe sommige mensen zo positief omgaan met hun ziekte, voel ik me zwak, want vindt het best moeilijk. Hoop dat het met jullie allen goed gaat!!

Laatst bewerkt: 20/10/2018 - 15:15

Lieve Madelief,

Sterk en zwak kunnen niet zonder elkaar. Ze hoeven ook niet zonder elkaar. De nachten zijn vaak het moeilijkst juist omdat het dan letterlijk donker en eenzaam kan zijn. Ik wens je veel liefs en kracht.

lieve groeten Kim

Laatst bewerkt: 21/10/2018 - 14:18