Kanker, het moeizame herstel, geen einde!

Sociaal aspect

Ik kijk terug op de achterliggende periode van iets meer dan 1 jaar en denk nog steeds met regelmaat na over mijn sociaal netwerk voor ik kanker kreeg.  Wat mis ik???

Het is voor ons,mensen met kanker, slecht te verteren dat bepaalde contacten ineens stoppen dat kan pijn doen. Mij heeft het wel iets gedaan in ieder geval en ik vergeet het niet zo maar, ik ben nu eenmaal zo, tegelijk heeft het mij sterker gemaakt want ik hoef geen rekening meer te houden met deze mensen. 

Mijn hertsel gaat moeizaam, ik was gewend om op 200% te draaien, nu haal ik nauwelijks de 50%.

Op mijn revalidatie therapie ben ik mezelf flink tegen gekomen, ik deed teveel mijn best wat teveel energie heeft gekost en nu ga ik op 50 % van een paar weken gelden.

Dit is wel beter voor mijn kwaliteit van leven, ik ben overdag veel minder moe.

Mijn verhaal kunt u hier lezen het is heftig !

https://www.kanker.nl/ervaringen-van-anderen/blogs/kanker-chemo-het-noodlot-en-sociaal-aspect/kanker-het-noodlot-en-sociaal-aspect

4 reacties

Hallo Frank,

Ook ik heb na de heftigste begin periode moeten constateren dat wanneer het voor anderen niet meer zo spannend is en het goed met je gaat men ook weer verder gaat. Zij leven dan weer in de wereld waar wij ook in zaten voor we ziek werden. Jammer maar helaas moet je het accepteren en loslaten.

Hier op kanker.nl krijg je er weer nieuwe voor terug. Althans dat is mijn ervaring. Deze lotgenoten begrijpen je ook beter en weten wat je doormaakt.

Incasseren en loslaten en weer verder gaan Frank .

Sterkte

Liefs Alise ❤

Laatst bewerkt: 21/11/2019 - 18:08

Beste Alise

Hartelijk dank voor je reactie, ik ben zeker blij met deze blog omgeving, heel veel herkenbare issues en commentaren. En dank voor je opbeurende opmerking.

Lieve groeten

Frank

Laatst bewerkt: 22/11/2019 - 13:17

Heel herkenbaar hoor. Tijdens mijn behandeling merkte ik het al dat sommige mensen gewoon verdwenen bleken te zijn. (... aan verwachtingen heb je niets..)

Maar na mijn behandeling waren ook de mensen die wel van zich hadden laten horen, nergens meer te bekennen.
Ik had hen toen net zo hard, zo niet harder nodig. Het herstelden duurt lang, en het is bitter. Later kwamen er wel weer wat vrienden terug in mijn leven, voor anderen is er geen ruimte meer in mijn leven.   
Dat je nu al merkt dat je door het rustiger aan doen, minder moe bent is een stap vooruit. Een van de vele stapjes die je zult zetten.

Gefeliciteerd, het mag gevierd worden. Dan maken we er met lotgenoten wel een feestje van! :-) 

Laatst bewerkt: 22/11/2019 - 09:01

Beste Elles,

Ook jij bedankt, en je heb gelijk, ook nu mis ik die mensen die je hard nodig heb. Het is erg je verlaten te moeten voelen ik heb het daar moeilijk mee omdat ik niet zo ben. Morgen ga ik een dagje uit en mijn gedachten verzetten. Dank!

Lieve groeten 

Frank

Laatst bewerkt: 22/11/2019 - 13:20