Een nieuw hoofdstuk. Kanker 2.0.

Een nieuw hoofdstuk.

Kanker 2.0.

Niet echt nieuw, natuurlijk, want ik had het al eens eerder. Maar toen was alles anders, hoe raar dat ook klinkt. Het was misschien wel helemaal niet zo anders, maar ik beleefde het helemaal anders. Ik was zwanger van mijn jongste dochter. En dat was alles dat telde. Ik moest en zou een gezond kind op de wereld zetten, dus die melanoom moest en zou het enige zijn. Weghalen, opereren en klaar.

Natuurlijk was het even spannend. Natuurlijk hoopte ik bij elke controle dat het goed was. Maar dat was ook zo. Ik zette een gezond meisje op de wereld en dat was het belangrijkste. Voor heel lang. Tot een paar weken geleden.

Ineens werd het serieus en had ik kánker.

Maar écht, dit keer. Met woorden als tumor, uitzaaiingen en behandelkuren. Met serieuze artsen en bezorgd kijkende verpleegsters. Ineens werd ik een spoedgeval en kreeg ik prognoses en vooruitzichten op een computerscherm voor mijn neus.

Hoe moet dat, serieus omgaan met zoiets serieus als kanker? Ik kan het niet toelaten. Ik kan er niet aan denken dat het erg is. Terwijl ik zie aan alle mensen om me heen dat het erg is. Ze zijn verdrietig en vinden me zielig. Maar ik ben niet zielig, toch? Ik ben toch gewoon Geertje?

Geertje met kanker.

 

9 reacties

Dank je wel voor jullie reactie! De wetenschap dat anderen hiermee ook soms worstelen, helpt me. Het voelt soms alsof ik ineens in een ander hokje wordt geplaatst door mensen. Het hokje 'kanker'. Maar zelf wil en kan ik daar helemaal niet in zitten, dus ik probeer uit te vinden hoe daarmee om te gaan... Naast alle andere dingen die op me af komen ;-)

Laatst bewerkt: 26/06/2020 - 11:00

Hoi Geertje,

Mooi eerste blog heb je geschreven. Kort maar zeer krachtig.
Het is heel ingrijpend wat je meemaakt. Maar zielig? Nee, dat ben je niet. Ik begrijp heel goed dat je dat niet wilt. Ik heb uitgezaaide borstkanker, dat is heel naar, maar ik wil ook per se niet zielig gevonden worden. 
Natuurlijk ben jij nog gewoon Geertje en dat blijf je ook. Ik hoop dat ook dat je blijft schrijven, op deze site zijn een heleboel mensen actief die ook gewoon zijn wie ze altijd waren, met kanker.

Sterkte!

Hanneke
 

 

Laatst bewerkt: 25/06/2020 - 17:53

Beste Geertje, nee, je bent niet zielig en je hoeft je ook niet zielig te voelen. Maar de kanker die je blijkt te hebben is wél serieus; waarmee je dus ook geen andere keus hebt dan om hem serieus te nemen. 

Het is niet fijn als anderen je in een hokje plaatsen; en natuurlijk al helemaal als het om een hokje gaat waarin je helemaal niet zitten wilt. Toch ontkom je er niet aan dat je met het hebben van kanker tot 'een speciale groep' mensen behoort. Ik zeg met een bedoeling speciaal, omdat het veelal mensen zijn met een enorm doorzettingsvermogen, een enorme veerkracht, een grote overlevingsdrang, verstandige struisvogelpraktijken, enorm medeleven, en zo kan ik nog wel een en ander meer noteren. Maar je begrijpt me vast; nee, het is niet leuk in een hokje gestopt te worden; maar in dit 'hokje' zitten mensen die je kunnen helpen, die jouw leed, problemen, verdriet, enzovoorts herkennen, en ja, inderdaad 'tips' en/of ervaringsverhalen kunnen geven waarmee je verder kunt. Het is een rijke omgeving; ook al zou ik je graag de tegenhanger armoe gunnen.....  Maar dat station ben je voorbij. Vecht niet tegen iets waaraan je niets meer veranderen kunt. Gebruik de energie die dat kost om hier doorheen te komen. 

Heel veel sterkte en een goed verloop van je behandeltraject gewenst! Blijf vooral hier schrijven en wellicht gespreksgroepen volgen die bij je passen. Ben er zeker van dat het je op verschillende manieren helpen kan. 

Ik heb ook heel vaak gezegd, "ik ben toch maar gewoon ik!". Jij bent gewoon Geertje en je blijft gewoon Geertje. Met kanker....

Lieve groetjes Hebe

Laatst bewerkt: 03/07/2020 - 21:11

Dank je wel Hebe, voor je wijze woorden. Ik geloof dat dit een nieuwe fase van acceptatie is, waarin ik veel kan hebben aan de verhalen en ervaringen van andere lotgenoten in dit 'hokje'.

Veel sterkte ook voor jou!

Laatst bewerkt: 06/07/2020 - 14:11

O Geertje, ik moet even lachen om jouw bedankje..... Moest mijn mam eens horen; óók een Geertje..... Ze was ervan overtuigd dat ik geknipt was om sociaal werkster te worden (nu heet dat beslist anders). "Zie je wel", hoor ik haar zeggen....

Dank! En schroom niet om te vragen; er is altijd iemand die je verder kan helpen

Lieve groetjes Hebe

Laatst bewerkt: 06/07/2020 - 20:13