Twee jaar later

Jaren verder en de hormoonkuur is recent afgesloten. Het vernietigen van het libido heb ik samen met echtgenote aardig op kunnen vangen. En "we zijn tenslotte al op leeftijd"! Oude mensen behoren toch geen genoegen meer te beleven aan sex?                                              Erger waren de steeds weer op onverwachte momenten optredende opvliegers. En ja, ik kreeg enige borstvorming. Uiteindelijk heb ik met de opvliegers leren leven. Het betekent alleen nogal eens onderbroken nachtrust. Dat, gevoegd bij de het laatste half jaar van de kuur erger wordende vermoeidheid, gaat het leven wel steeds meer beïnvloeden. Enige chagrijnigheid als gevolg hiervan is mij soms niet vreemd. kort na het beëindigen van de kuur werd ik getroffen door Corona. Niet ernstig want ik had gelukkig alle vaccinaties en was geboosterd. Alleen, ja, vele Corona patiënten kennen het, er blijft een onbegrijpelijke vermoeidheid over bij vele patiënten. Maar dat stapelt bij mij wel bovenop de toch al aanwezige vermoeidheid als gevolg van de kuur.                       Je bent met vele zaken nog actief. Dat is ook goed, dat helpt je om het leven met plezier te blijven leven. Maar het plezier straalt er niet altijd meer af en dikwijls zak ik in de loop van de dag wat in. "Maar je ziet er gezond uit"!!?  Inderdaad, je ziet het niet aan de buitenkant en dus zul je je onmacht soms moeten communiceren. En dat helpt minder goed de vrolijkheid te bewaren. Je zal moeten leren met constante dilemma's om te gaan.

What the hell, ik leef nog en de vooruitzichten zijn voorlopig niet verkeerd. Inslikken en zorgen dat je voor je omgeving geen oude zeur wordt. Dan valt er veel te genieten.