Soms hé... dan ben ik er even klaar mee

Laatst vroeg de oncologisch hoofdverpleegkundige aan mij "Je hebt al zoveel doorstaan, waar haal jij de kracht vandaan.."  Ik keek haar aan en ik kon op dat moment, niet direct een antwoord op geven.  Wat bij mij naar boven kwam was, positief blijven, niet de moed laten zakken, blijven genieten van de kleine dingen. Ik vertelde haar, dat ik blogs schrijf.  Want echt erover praten, realiseer ik mij, dat ik daar moeite mee heb..Het klinkt absurd, maar soms als ik erover praat, voel ik mij echt zielig.  Ik probeer dan uit te leggen wat mijn klachten zijn, dat ik dagelijks pijn heb,  dat ik momenten heb dat ik extreem moe ben en vreselijk prikkelbaar kan zijn... dan krijg ik achteraf spijt.  Het lucht weleens op, als ik hoor of lees, dat het voor vele lotgenoten herkenbaar is.  Je krijgt regelmatig te horen, dat je een sterke vrouw bent. Maar als je slechte dagen hebt en je laat het duidelijk merken, dan kom je bij sommige, kwetsbaar of somber over.   Ze komen dan met goedbedoelde uitspraken.., waar je eigenlijk niets aan hebt.  Je voelt je dan toch niet echt begrepen.  Sommige goedbedoelde uitspraken, kunnen dan zelfs kwetsend zijn. Dan is het soms beter dat je zegt, dat het goed met je gaat. Ik schrijf liever zoveel mogelijk van mij af, ik ben dan hier open en eerlijk in.  Ik schrijf wat er naar boven komt.  Alsof ik aan het uitleggen ben, hoe ik het ervaar en beleef. Het gebeurd weleens, wanneer ik mijn blogs teruglees, dat ik mijn teksten wis, omdat ik toch niet teveel wil laten lezen. Ik wil niet te kwetsbaar overkomen en vooral niet klagend. Want je wilt zoveel mogelijk positief blijven en sterk overkomen, zoals de meeste mij kennen... Daarbij wil ik aan mijn omgeving en lotgenoten, niet alleen maar de slechte ervaringen laten lezen....

Maar hallo, laten we eerlijk wezen, het is soms ook gewoon echt kut! Je dagelijkse leventje staat op zijn kop, wanneer je de diagnose kanker krijgt. Je komt in een rollercoaster terecht, je gaat een strijd aan met kanker, die je wilt winnen. Je moet wel sterk zijn... Wanneer je alle behandelingen achter de rug hebt, dan wil je je normale leventje zo snel mogelijk weer oppakken. Je bent immers schoon verklaard. Dus hup, al je moed verzamelen, borst vooruit en ervoor gaan!  Maar dan... krijg je te dealen met de late gevolgen van de chemo, bestralingen en borstamputatie.  Je belandt weer in een behandelingstraject... En je gaat een gevecht aan met jezelf.  Je lichaam en geest,  je andere IK. En dan.. ben ik soms, wanneer ik een slechte dag heb (zoals vandaag),  er wel even klaar mee... met de pijn, vermoeidheid, emoties, alle bijkomende klachten... en goedbedoelde uitspraken. Hopelijk wordt het niet negatief opgepakt, maar het is zoals het is . . . 

Ik ga afsluiten, mijn wandelschoenen aantrekken en naar buiten, langs de Maas lopen, even mijn gedachten verzetten... 

 

 

 

19 reacties

Goed en fijn dat je het met ons deelt, Cecylia. Hier hoeft niemand de schijn op te houden, alles mag. Verzet tegen oprechte gevoelens helpt niet, we hebben allemaal onze moeilijke momenten. Mijn ervaring is: gewoon over je heen laten komen, de wolk drijft vanzelf weer voorbij en daarna kun je weer verder. Het einde van je blog vind ik hoopvol: naar buiten, wandelen, dat helpt!
Hopelijk voel je je nu weer wat beter en morgen is er weer een nieuwe dag met nieuwe kansen.

Liefs en sterkte,

Hanneke

 

Laatst bewerkt: 02/04/2019 - 20:48

Onwijs bedankt Hanneke voor je reactie 🤗 Het zijn gewoon af en toe momenten dat het even teveel wordt. Het is zoals het is. In ieder geval is het altijd wel fijn om dan afleiding te zoeken of gewoon even alles even laten bezinken. Stukje wandelen heeft mij in ieder geval goed gedaan ! 🙂

Liefs Cecylia 

Laatst bewerkt: 13/04/2019 - 23:44

Wat een herkenbaar gevoel lieve Cecylia! Als je het hardop zegt lijkt soms de nuance te ontbreken. Of lijkt het dat door de reactie een onbedoeld effect 'aanzet'. Heerlijk dat schrijven. Maar ook het lezen van lotgenoten. Hopelijk heb je genoten van de wandeling! Liefs 

Laatst bewerkt: 02/04/2019 - 21:50

Hoi meis, bedankt voor je reactie ! Ik heb genoten van mijn wandeling, deed mij wel goed 🤗 Het is gewoon fijn om te weten dat wij allemaal elkaar zo goed kunnen aanvoelen! Ik lees ook graag jou blogs en blijf je zeker volgen. Liefs vanuit Rotterdam 😘

Laatst bewerkt: 14/04/2019 - 09:10

Ik haal nog een keer de tissues tevoorschijn. Dozen vol heb ik. Oh, wat begrijpen we wat je bedoelt. En wat doe je dat goed, wandelen langs de Maas en je hoofd leegmaken. Dikke knuffel XXX

Laatst bewerkt: 03/04/2019 - 00:31

Och lieve Frie, jij ook bedankt voor je begrip, ik reageer wat laat, maar toen ik  jou blogs en je reactie las haalde ik ook mijn tissues te voor schijn... Stukje wandelen heeft mij in ieder geval goed gedaan! Voor jou ook een gemeende dikke knuffel meis xxx 🤗

Laatst bewerkt: 14/04/2019 - 09:08

Zeggen alsof het goed gaat kost evenveel energie  dan zeggen dat het slecht gaat, dat je jezelf daardoor kwetsbaar voelt is iets anders. het denkproces is verkeerd iemand vraagt iets en je liegt, hoeveel interesseert het de ander,dan begint hij met een leugen. Je kan natuurlijk ook vragen wil je het echt weten? Schrijven kan soms prettiger zijn dan vertellen ben ik met je eens, maar de directe interactie kan leuker uitpakken aan jou wie je tegenover je hebt om in te schatten oprecht of een bokkenlu... Maar niet geschoten altijd mis.

Sterkte

Laatst bewerkt: 03/04/2019 - 00:40

Hoi Ron, klopt helemaal wat je zegt hoor! En eerlijk gezegd, zeg ik ook bij sommige of ze het echt willen weten.. Maar soms he... 😆 

Laatst bewerkt: 13/04/2019 - 23:30

Zo herkenbaar Cecylia. Weet dat je soms ook gewoon even “echt” mag voelen en dat kun je hier delen. Wij begrijpen wat je doormaakt. Evengoed ben je een topper en heb je het fantastisch gedaan 💪🏻😘

Laatst bewerkt: 03/04/2019 - 19:35

Bedankt lieve San! altijd fijn dat we hier ons verhaal kwijt kunnen! Zo zijn wij allemaal toppertjes he, wij doen het allemaal fantastisch 😘 

Laatst bewerkt: 13/04/2019 - 23:26

Mooi geschreven Cecylia, en ook inderdaad herkenbaar. Als er gevraagd wordt hoe gaat het? Is het “goed hoor” al uit je mond voor je het beseft. 

Laatst bewerkt: 03/04/2019 - 20:05

bedankt Noli 🤗 daarom is het zo fijn dat we hier zoveel begrip en steun krijgen. Maar wij weten ook tegen wie we het zeggen... Ik ben wel heel benieuwd hoe het nu echt gaat met jou! Heb je leuke voorstel van Dasje gezien? Lunchen met lotgenoten in ‘s Hertogenbosch? 😃

Liefs Cecylia 

Laatst bewerkt: 13/04/2019 - 23:22

Hoi Cecylia, wow, ben zeer onder de indruk van hetgeen in allemaal van je gelezen heb! Ja, powervrouw past wel bij je. Maar ja, je hebt ook gelijk dat dat voor velen van ons geldt. Ik vraag me regelmatig af hoe we het allemaal toch maar doen. Wij doen het! En dat is een giga prestatie. 

Wat je in dit blog beschrijft, is vrijwel 'lopende band werk' om mee te leren omgaan. Bij sommige mensen wéét je gewoon, die vragen wel, maar willen niet écht weten hoe het met je gaat. Bij anderen zíe je gewoon, dat ze liefst een zo kort en positief mogelijk antwoord willen. De 'échte'  mens vraag en wil je horen, laten praten, huilen of wat dan ook voor jou op dat moment fijn is. Het is heerlijk je dan eens te kunnen laten gaan; dat moet je dan vooral ook doen. De 'niet-echte', daarvan heb ik mijn mening bijgesteld. Ze zijn niet altijd 'niet-echt', maar kunnen simpelweg niet omgaan met hetgeen er allemaal met je loos is. Hebben geen idee over de werkelijke impact en ook geen idee hoe te reageren. Voor hen is het je vragen al een overwinning. Zo moeten we dat dan ook zien, het positief 'ombuigen' en ons koesteren in/met/bij de mensen waar we ons verhaal kunnen en mogen doen. En ja, anders ga je maar hier schrijven. Alle begrip binnen handbereik.

Groetjes Hebe

Laatst bewerkt: 13/04/2019 - 19:33

Hoi Hebe, bedankt voor jou positieve reactie! Ennuh je hebt het goed omschreven betreft “echte en niet echte” 😇 En klopt, er zijn gelukkig aantal echte, waar ik wat aan heb, die mij dan ook heel dierbaar zijn en ik probeer altijd wel te relativeren hoor waarom de niet-echte, zo “betweterig” reageren. Voor alles heeft een reden en laat ieder in zijn waarde. Maar soms he, dan... 😆 

Leuk dat ik je straks ga ontmoeten ‘lunch-uitje’ 16 mei in ‘s Hertogenbosch! We hebben al aardig club, maar  altijd leuk als er nog meerdere aanmelden, ja toch niet dan? 😃 

 

 

Laatst bewerkt: 13/04/2019 - 23:08

Lieve Cecylia, heel erg herkenbaar. Ook ik vertel wat ik wil vertelen aan mensen die echt luisteren. De rest vertel ik altijd dat het goed gaat en verder niet. Als men voorheen geen of nauwelijks intresse had. Hoeft het nu ik ziek ben ook niet. 

Daar waar je nu woont lijkt het mij ook heerlijk. Een geweldig uitzicht hebben jullie. Wandelen bewegen is heel goed. Je doet het goed Cecylia.😘

Liefs Alice❤

Laatst bewerkt: 13/05/2019 - 07:16

Late reactie van mij... Ik geniet elke dag weer van het uitzicht, levend schilderij en ik zit vaak op een bankje als ik langs de Maas loop.  Als je dagje Rotterdam gaat doen, ben je van harte welkom! Bedankt voor je lieve email en reactie Alice xxx

Laatst bewerkt: 20/05/2019 - 14:42

Pfffff wat herkenbaar dit... Midden in de roos. Ik droog mijn tranen, pak mijn wandelschoenen en ga een rondje lopen... Thx voor dit herkenbare verhaal. Steunt mij enorm. ❤️

Laatst bewerkt: 19/05/2019 - 09:44

Bedankt voor je reactie.. Doet mij ook goed hoor, dat het voor vele herkenbaar is en fijn om te lezen dat het jou steun geeft xx 🤗 

Laatst bewerkt: 21/05/2019 - 09:02