Met vallen en opstaan

Soms lijkt het alsof de tijd zo snel gaat en ondertussen ook stil blijft staan. Een raar gevoel. De ene dag kan ik de hele wereld aan en de andere dag ben ik moe,heb ik pijn ben ik somber, terwijl ik eigenlijk helemaal niet wist dat ik deze eigenschap beheerste. Dan denk ik na over het leven. Eigenlijk heb ik een heel leuk leven. Een lieve man, lieve vriendinnen, leuk vrijwilligerswerk, vaak op vakantie. Waar heb ik het over? Ik geef de schuld aan mijn medicijnen. Het is een vreemd goedje. Ik heb van alle medicatie tot nu toe niet zoveel last gehad als van deze. Ik dacht dat doe ik wel even. Nou niet dus. Bij de derde dag kreeg ik vreselijke hoofdpijn, overgeven helemaal beroerd. Ik dacht ik moet niet nog meer afvallen. Toch proberen wat te eten, nee hoor dat ging niet goed. In bed gaan liggen. Hier heb ik 3 dagen in gelegen en dacht dit is niet goed. Toch maar eens bellen naar het ziekenhuis. Daar het advies gekregen naar de ehbo te gaan. Gelukkig niets gevonden en met morfine, anti misselijkheidstabletten en een goedje om goed te kunnen poepen naar huis. Ik dacht klus geklaard. Morfine ingenomen en meteen ook weer uitgespuugd. Ik bespaar jullie de details. Gelukkig na 2 dagen was de hoofdpijn en de misselijkheid weg. Dus ook meteen gestopt met alle tabletten. Dit gaat gelukkig tot op heden goed. Wel voel ik dat de klieren in mijn hals aan het groeien zijn. Dus de paniek slaat weer toe. Iedere dag voelen en de pijnklachten in de hals nemen ook toe. Gelukkig had ik een controle afspraak en mijn oncoloog vertelde dat dit wel vaker voor kon komen MAAR dat ze niet verder mochten groeien. Volgende maand weer controle. Vervelend is dat je alles zelf in de gaten kunt houden en dat ik dus niet met mijn vingertjes van mijn hals af kan blijven. Wel 10x per dag voelen. Worden ze groter? Kleiner? Gek maak ik mezelf, terwijl ik weet dat ik hier ook niets aan kan veranderen. De oncoloog zei als dit het niet is gaan we verder met chemotabletten. Maar dat wil ik nog niet. Ik geloof dat mijn klier in mijn hals toch niet groter wordt, waarschijnlijk eerder kleiner. Kan dat? Geen idee. Ik geloof dat velen van jullie dit herkennen, jezelf gek maken en eigenlijk ook weten dat je er niets aan kunt veranderen. Misschien noemen ze dat in de volksmond: vechten tegen kanker? Als ik dit zo lees denk ik och waar hebben we het over Pascal, er zijn mensen die hebben het veel erger. En ja inderdaad dat klopt. Die kleine kindjes die kanker hebben, dat is pas erg.  En weet je we gaan allemaal ooit een keer dood maar niet NU! Nu leef ik een leuk leven, doe mijn dingetjes en geniet. Zoals het liedje van Marco Borsato : even slikken en weer doorgaan. Dat doe ik: even slikken en weer doorgaan.

En eigenlijk gaat het dus best wel goed met me, even zeuren en klagen en dit van me afschrijven lucht ook op. We hebben nog mooie vakanties op de planning dus we gaan gewoon door met adem halen en ik wens jullie allemaal eine fijne vasteloavend (carnaval).

8 reacties

Lieve Pasje   ,  

Het  valt allemaal niet mee he , natuurlijk kunnen we voorbeelden vinden van mensen /kinderen  die nog ernstiger ziek zijn . Het feit blijft dat jij je niet goed voelt en je daar mee moet zien te dealen . Dus alles lekker van je afschrijven lucht op en dat moet je ook blijven doen .Zeuren mag , het is ook geen kleinigheid .

Ik hoop dat je nog veel mooie vakanties mag meemaken .

 lieve groet Fien 

Laatst bewerkt: 21/02/2020 - 16:37

Heel herkenbaar Pascal, je weet dat je er niets aan kunt doen en toch blijf jezelf kwellen😌. Misschien is het een bijwerking van de medicatie, ik was nu ook voor het eerst somber, ken ik helemaal niet van mezelf, komt door die stomme dexamethason. En als je het dan weer kunt uitleggen aan jezelf word het misschien weer minder. En je mag ook een keer somber zijn en je bent jezelf, iedereen heeft zijn eigen ziekten en we moeten niet vergelijken maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. 🙂 

lekker naar de volgende vakantie toeleven is heerlijk en maakt dat we het zonnig kunnen houden😉☀️.

liefs Jo😘
 

Laatst bewerkt: 22/02/2020 - 07:50

Lieve Pasje,

Indrukwekkend om je verhaal te lezen. Jij en somber, dat hoort niet bij elkaar, dan moet het wel heel erg zijn. Wat heb jij het voor je kiezen gehad! En je begon er zo optimistisch aan. Hopelijk is dit nu voorbij, ga je je weer beter voelen en gaat dit spul een hele tijd werken. 
O ja, wat herken ik dat goed. Steeds maar voelen en kijken of het groeit. Wat wens ik je toe dat je laatste observatie klopt, en dat het nu kleiner wordt.
En nu maar snel weer op vakantie!

Liefs en we houden paal,

Hanneke

Laatst bewerkt: 22/02/2020 - 10:25

Lieve Pascal,

Klagen doe je niet. Je hebt het zwaar te voordurend met de kuren waarin kwaliteit van leven voorop moet staan heb jij allemaal nare bijwerkingen

Teminste de helft van je kuur. Ik heb het ontzettend met je te doen. En ook heb ik wel weer heel veel bewondering voor je hoe je je er weer doorheen slaat.

Die klieren en dat doem  denken begrijp ik volkomen. Dat je nu voelt dat het kleiner wordt daar gaan we voor. Ze hebben je nu lang genoeg gekliert.

Op naar positief nieuws bij een volgende scan.💪💪💪🍀🍀🍀🤞🤞🤞

Liefs Alice 😘❤

Laatst bewerkt: 22/02/2020 - 10:48

Lieve lieve Pasje, wat is het moeilijk hè, om jezelf níet gek te maken! Jij o zo dapper ding ervaart nu emoties die je van jezelf helemaal niet (her)kent. Vreselijk is dat! Net alsof je jij niet bent... Dan is het o zo moeilijk vast te houden aan kump good... En dan lezen we in hetzelfde bericht dat je ook weer vindt dat je niet zeuren moet en dat er o zo veel ergere dingen zijn. Kinderkanker, ja, die haal ik ook vaak naar voren in mijn brein als ik me kut voel.

Toch lieverd, ook jij mag best een keer 'zeuren'! Wij zeuren niet, weet je nog? Het is nogal wat hoor, hetgeen we te verduren krijgen. Zo ziek en beroerd en dan nog niet weten of het effect heeft. Een zware last te dragen die je vrijwel voor 100% dapper en optimistisch draagt. Een keertje níet mag! Tien keertjes ook! Je bent een mens hè, geen robot. Ben gerust trots op jezelf dat je doet zo je doet en draagt zo je het draagt. Bewondering voor!

We houden paal en duimen dat jouw gevoel klopt. Dikke knuffels van mij! xxxxxxxx

Laatst bewerkt: 23/02/2020 - 10:25

Lieve Pasje als ik jou blog zo weer lees dan denk ik juist “pfff tjeeje  ik en mijn klachten valt dan nog mee...”  ik heb nog steeds zoveel bewondering voor jou en jou schrijven zegt genoeg...Dat  jij je zo angstig en zo kut voelt, dat mag jij altijd van je blijven afschrijven. 

Heerlijk vooruitzicht dat je vakantie plannen hebt! Ik gun jou nog vele mooie vakanties.

 
liefs Cecylia xxx

Laatst bewerkt: 23/02/2020 - 11:38

Leeve schat, zware tijden waar je door heen gaat. Maar ondanks dat je je slecht voelt blijf je ook weer positief en denk je aan andere. Geniet van de geplande reisjes en ik denk aan jouw, zo leef, zoveel kracht en je bent zo'n mooi persoon. Dikke Poen, Mausy

 

 

Laatst bewerkt: 24/02/2020 - 09:27

Lief, lief Pasje. Wat zou ik graag samen met jou en onze andere vriendinnen ergens op een mooi plekje willen zijn. Zij aan zij. Op een mooi wit strand. De voetjes naar voren. En genieten van de golven en de zon die glinstert in het water. Ieder met onze eigen gedachten. Gedachtes die we zo goed van elkaar herkennen. We hebben eigenlijk geen woorden nodig om elkaar te begrijpen. Ook nu leef en voel ik zo met je mee. Dikke knuf KANJER.💋💋💋

Laatst bewerkt: 24/02/2020 - 21:54