Doe maar gewoon

Doe maar gewoon.

Inmiddels heb ik een naam gevonden voor mijn steunpanty. Omdat ik geen jongens- of meisjesnaam eraan wilde koppelen, luistert “dat ding”naar de naam Dinges. Dinges wordt trouw om de dag door de wasmachine gewassen en hangt 2 dagen aan de waslijn op zolder te drogen. Lang zag ik Dinges als iets wat vanwege mijn leeftijd niet bij mij past, omdat in mijn beleving vroeger alleen maar oude mensen steunkousen droegen. Nu ik zelf een Dinges erbij heb gekregen, ontdek ik hoe groot de, niet aan leeftijd gebonden, steunkousenclub is. Mijn schaamte voor Dinges wordt beetje bij beetje minder. Een paar weken geleden heb ik zelfs (tijdens het boodschappen doen) een net-boven-de-knie rok gedragen met Dinges eronder, zónder Dinges te verstoppen onder een extra panty. Dit heeft mij een heel goed gevoel gegeven, ondanks dat er tóch nog vrouwen zijn die je van top tot teen bekijken. Er ligt nog steeds een taboe op steunkousen, wat doorbroken moet worden.

Ons gezin en familie is weer opgelucht na de controle in het ziekenhuis en over een half jaar staat de volgende controle gepland. Het besef “pluk de dag” en “doe maar gewoon”, wordt voor mij steeds belangrijker door te genieten van de kleine dingen en in het bijzonder van het samenzijn met ons gezin en familie. Dit besef is afgelopen week, en voornamelijk vanmorgen, versterkt. Vandaag is het 11 jaar geleden dat mijn lieve vader overleden is aan longkanker. Hóe graag had ik ''onze overwinning” met hem willen delen!

Het leven gaat door, des te meer met een bijzonder dankbaar gevoel!