Je moet het willen zien

De afgelopen maanden ben ik me bewuster van het zien van dingen. En zien is niet alleen ‘letterlijk zien’, maar ook een soort van ‘voelen’. Het klinkt misschien wat ingewikkeld, maar mijn Leven heeft een ander tempo dan het leven van een gemiddelde mens. Daardoor ontstaat er voor mij tijd om meer te zien en te voelen wat er om mij heen gebeurt. Het is een dubbel, mooi maar pijnlijk, gevoel, want ik wil helemaal geen tijd hebben voor zulke dingen. Ik wil ook kunnen werken, trainen voor halve marathons, met de volle wasmand de trap afhollen en ik wil vooral niet vastzitten aan allerlei draden waar ik over struikel en mee blijf hangen aan deurklinken en trapleuningen. En ik wil ook niet dat mijn benen vol blauwe plekken zitten door alle injecties die ik mezelf vier keer per dag moet geven, ik wil geen liters vocht vasthouden over mijn hele lichaam en ik wil niet alleen vloeibaar eten.

De geur van het takje eucalyptus dat naast mijn favoriete plekje in onze woonkamer staat maakt mijn hoofd gelukkig. Ik denk daardoor aan onze vakanties in Italië en aan de schattige blonde krullebol die onze jongste dochter toen was. Ik wil geen dagelijkse zweetaanvallen waardoor ik steeds schone kleren aan moet doen op allerlei rare momenten.

De drie prachtige stenen onderzetters op onze tafel in de woonkamer die onze oudste dochter met veel zorg en aandacht voor kleur en kopjes heeft uitgezocht maken me elke dag blij; ik hou van zulke details en mijn kind weet dat. Ik wil geen droge mond en een wortelpuntontsteking door medicatie.

Wekelijks kaarten, kadootjes, appjes, telefoontjes, gebeden en bezoek al ruim drie jaar. Hoe ongelooflijk bijzonder is dat? Dat er nog steeds zo veel mensen zijn die de moeite nemen om ons liefde en aandacht te geven. Ik wil niet dat Bruin elke dag gewoon moet werken en daarnaast mij ook dagelijks moet verzorgen op meerdere gebieden. 

Je moet het willen zien. Door alle ellende heen moet je de mooie dingen willen zien, het hoeft niet groot of indrukwekkend te zijn volgens mij. Het is ook een soort mindset die mij helpt om deze hele situatie te kunnen verwerken en te doorleven. Altijd opgewekt en positief zijn is een keuze, maar wel een keuze die veel moed en energie vraagt en waardoor de mensen om ons heen wel eens op het verkeerde been gezet worden over hoe het echt met mij en met ons gaat. De werkelijke status van mijn ziekte is ons ook niet bekend, omdat ik ‘uitbehandeld’ en in het vakje ‘palliatieve zorg’ beland ben. Dit betekent dat ik niet actief behandeld word, maar dat er gehandeld wordt als er zich problemen voordoen. Wat er in mijn lijf gebeurt, daar hebben wij ook geen enkel idee van en dat is meestal wel een prima gevoel waar je vooral ook niet over nadenken moet. Je moet het willen zien: het heldere avondlicht door mijn nieuwe bril, de regendruppels in de vorm van een hartje op het raam, koffie in mijn favoriete kopje met de mooiste lepel, een herfstblaadje dat gewoon blijft liggen in de wind zodat ik er een foto van kan maken. Je moet het willen zien.

Elke ochtend om zeven uur de wekker om meteen patiënt en verzorger te zijn. Met humor, rust, reinheid en regelmaat houden we het vol. Je moet het willen zien. Geen halve marathons, sportschool, zwemmen en geen fitness meer. Elke dag op een blauwe stalen ros zonder trapondersteuning de Twistvlietbrug over en ook nog mensen inhalen. Je moet het willen zien. Heel veel rekeningen en rekeningetjes voor hier een pilletje, daar een zalfje, hier een bril en daar een pleister. Er wordt (financieel) goed voor ons gezorgd. Je moet het willen zien.

Mijn grote wens is om samen met Bruin onze kinderen op te zien groeien terwijl ze hun dromen leven. Ik wil daar zo graag onderdeel van zijn dat het soms pijn doet. De ziekte hijgt in onze nek, dat weten we, maar toch vinden we elke dag weer iets om ons aan vast te houden. Dag voor dag en vooral kijken naar wat we wel hebben; je moet het willen zien. 

 

5 reacties

Bedankt Ster voor de prachtige bewoording van je gevoel en de intense momenten van je leven. Door zware ziekte kom je waarschijnlijk op een ander level, die ervaring heb ik althans. Als je in een levensfase terecht komt waarin jij je bevindt is dat nog intenser blijkt uit jouw woorden. " Je moet het willen zien " als tegenhang van alle dagelijkse lichamelijke ellende, hoe mooi dat je dit kunt.

Ja ik zie het ook, een klein wit veertje waar net de zon een beetje op schijnt, de schaduw van een stukje distel, een simpel bordje met een zonnebloem in de kast van mijn moeder en altijd de verwondering over de prachtige vormen van de wolken en de kleuren in de lucht maar ook de kleine lieve gebaren ... mijn buurjongetje van 4 die komt vragen of ik bij hun kom eten. Mijn vriendin geeft mij de helft van haar mandarijn. De schijnbaar kleine dingen die ondanks alles het leven dat extra geven. En ja ik koester het ook. Alle liefde voor jou en je naasten.

Loes

Laatst bewerkt: 12/12/2018 - 09:16

Hi Ster,  wat word ik elke keer weer geraakt door jouw woorden (de enige blog die ik volg, eentje is genoeg).

Ook ik ben nu 3 jaar ziek maar heb een heel ander verloop: ik ben nog niet in zo'n vergevorderd stadium als jij.

Ik schrik ervan om te lezen wat jij allemaal doormaakt fysiek, het maakt me bang, zo'n mogelijk voorland. Ik weet helemaal niet hoever ik het wil laten komen en of ik er zelf eerder uitstap voordat het zover komt.  Maar dan lees ik weer zo'n verhaal als dit en raak ik gesterkt door je woorden omdat ik lees hoe iemand er (van tijd tot tijd ) tegenaan kan kijken. Zo kan het dus ook, dwars door alle diepe modder heen. 

Dank je daarvoor.

Liefs Noor

Laatst bewerkt: 17/12/2018 - 10:32

Snif en slik. Mooi beschreven. Ook confronterend. Mijn partner zit aan begin van deze fase. En we weten niet hoe het zal gaan lopen. Het lukt hem nog steeds wel: zien wat we wel hebben! Ik vind dat wel heel lastig. Want hoor dan steeds het woordje 'nog' er tussen door, wat we NOG hebben. En dat doet pijn, toch?

Laatst bewerkt: 28/12/2018 - 20:46

Hallo Ster, 

dank je voor jouw verhaal, een echte inspiratie. Ik kan het goed invoelen, dat je waarneming verandert, misschien ook omdat er nog maar weinig moet. Het leven wordt langzamer en in zekere zin intensiever. Wat fijn dat je omgeven bent door zoveel aandachtige mensen. 

Maar ik kan ook goed invoelen hoeveel moed en energie het kost, er ook voor de anderen te zijn, alles met dank te ontvangen. Dat is zeker telkens balans zoeken. 

Geniet en beleef verder zoveel mogelijk in 2019

Groetjes Loes

Laatst bewerkt: 02/01/2019 - 22:48