Het eind is in zicht
Rob is 79 en al 28,5 jaar mijn geliefde. Zelf ben ik 69 en gelukkig nog gezond. Hij is uitbehandeld, tenzij hij mee kan doen aan een studie, maar of hij dat wil? Ik denk het niet.
Sinds 2017 heeft hij prostaatkanker. Eerst leek het lokaal en werd hij bestraald. In 2020 begon de PSA weer op te lopen, midden in de coronatijd! De hormooninjecties werden hervat. En dat hielp tot najaar 2022. Abiraterone toegevoegd, hielp misschien een half jaar en in september 2023 mee gestopt. Geen pijn dus eerst maar want and see. In april 24 Docetaxel 1 maal per week. Na 4 x is hij ermee gestopt. Hij werd er zo ziek van, hij was nog niet hersteld of de volgende kwam er al aan. In oktober 2024 begonnen met Lutetiumtherapie (4 maal met een tussentijd van 6 weken) in het AVL en het sloeg aan! Hij had weinig bijwerkingen, smaak was erg in de war en dat trok in de tussentijd weer bij. Na de 3e keer liep de PSA op van 153 naar 346. Dat was schrikken, het betekende dat het niet meer werkte of zou het komen omdat hij weer spierreuma kreeg (eerst keer in 2021)? De nucleair geneeskundige vreesde dat het toch uitbreiding van de kanker zou zijn, maar wilde toch de 4e therapie geven. Helaas, hij had gelijk. Nu nog een CT-scan en gesprek met de oncoloog in maart.
In deze blog wil ik schrijven over ons dagelijks leven met haar ups en downs in de laatste fase van zijn leven met als motto: leven toevoegen aan de dag.
Vandaag heeft Rob een afspraak met de mondhygiëniste. Ik maak geen volgende afspraak zei hij. Ik meteen: natuurlijk wel, want als je ook nog iets met je mond krijgt, dan zijn we nog verder van huis! Hé, waarom reageer ik zo fel? Het is die verdomde hoop om hem nog zo lang mogelijk bij me te houden. Dat het nodig is dat de routine van alledag doorgaat. Ik zie net dat hij een volgende afspraak heeft gemaakt in juni. Hij is zo lief!
Vanmiddag naar een vriendin. Die appte dat zij ook zou kunnen komen, maar we willen er nog zo veel mogelijk op uit. En zijn nieuwe opvallende bril ophalen! Zijn oude is echt af en als hij dood is, vind ik het een fijn idee dat hij een mooie bril op heeft in zijn rieten mand. Een beetje morbide gedachte, maar het voelt wel realistisch.
Groet van José