Weer thuis en weer wachten

Woonkamer

De eerste nacht eigenlijk best goed geslapen, pijn is met de medicatie goed te doen, de oksel trekt het meest, is het de pleister of de hechting. Zo met de pleisters erop ziet het er wel vrij normaal uit. De grote van mijn borsten is volgens mij wel gelijk, maar in mijn hoofd bereid ik mij ook voor op dat het er wel eens heel anders uit kan zien. Mijn dochter en ik verslinden artikels foto’s van reconstructies wat wel doen en niet doen. Jeetje wat een ellende komt er dan voorbij. Maar ik kan het toch niet laten en verslindt alles. Manlief bedient mij op mijn wenken, maar ik ben doodmoe, dus ik luister naar mijn lijf en doe gewoon mijn middagdutjes. Zaterdag ga ik al weer ff lekker naar buiten, rondje om het plein dat ging best goed, morgen maar een groter rondje.

zaterdag vanavond mag ik douchen en de pleisters mogen eraf. Hoe ga ik dat doen, alleen samen met mijn man, weet niet of hij daar nou op zit te wachten, ik weet niet of ik dat gezicht wil zien. Ik stel het nog een uurtje uit en ik beslis dat het toch maar moet gebeuren, Arthur zoekt een krukje waar ik op kan zitten en beslis toch dat ik het liever alleen doe. Lekkere warme douche, zitten en eerst maar eens laten stromen dat water. Eerst de pleister van mijn oksel omdat die mij al het langste plaagt of trekt... oke 4 cm dik en blauw, oké. 
maar nu die andere pleister, uur van de waarheid, wilde je toch, desnoods mocht je hele borst eraf als je daarmee maar weer gezond werd. Maar nu is het angstbeeld van al die foto’s toch wel eng, hoe ziet mijn borst eruit. Niet zeuren eraf met die pleister. De schrik slaat om mijn hart een Jaap van 6 cm van boven mijn tepel naar mijn oksel tepel ligt helemaal schuin en ver ingetrokken in mijn borst, ik schrik me dood en ben helemaal van het padje. Douche uit Arthur roepen, huilen brullen dikke tranen. Hij vindt het heel erg meevallen, zie het aan zijn gezicht, geen enge gezicht opgetrokken wenkbrauwen ik kijk zelf in de spiegel, mijn borsten zijn iets ongelijk maar vooraanzicht ziet er beter uit dan van boven, ik vind het prutswerk, ik weet me geen raad, Arthur droogt me af, snel mijn sport bh en huispak aan dit moet ik even verwerken

1 reactie

Zo heftig Anet wat jij allemaal moet doorstaan. Vind het zo erg voor jou dat je zo ontzettend geschrokken bent. Heel goed dat je bent gaan schrijven. Hopelijk gaat dat jou helpen bij het verwerken. Fijn dat jij je verhaal met ons deelt. Heel benieuwd wat de uitslag is. Hartelijke groet Dasje 🌺🌺🌺

Laatst bewerkt: 15/03/2021 - 21:18