Ff niet

Een herinnering

Ik heb de afgelopen week ff niet geschreven, ik zit momenteel zo niet in mijn vel, maar wat doe ik eraan, die achtbaan raast, alhoewel ie momenteel meer hobbelt, maar ik heb gewoon het gevoel het houdt niet op, ik kan twintigduizend dingen opschrijven, soms lijkt alles onbenullig en dan weer zo banaal, dan weer moedeloos, hopeloos of gewoon boos en verdrietig en godverdomme ik wil gewoon weer normaal doen, wanneer komt dat weer. En ik wil niet zeuren en ik wil niet boos zijn, maar dat hoofd staat maar niet stil, waarom gaat mijn verpleegkundige hoofd niet uit. Waarom heb ik zoveel vragen en waarom zoveel angsten. Waarom geven mensen mij geen antwoord op mijn vragen, vragen die opkomen door angst vragen die opkomen door onwetendheid. Deze week een uitstrijkje laten maken ( gewoon bevolkingsonderzoek nou dat pakte bij mij al eens eerder slecht uitšŸ„“) kennis maken met de afdeling bestralen in het umcg oefenen met ademhalings techniek omdat ik links bestraald wordt. Het wordt me gewoon teveel. Krijg van collegaā€™s een meega mand met boeken tijdschriften, luchtjes kaarsen hartverwarmende kaarten. Ik ben er stil van ( nu jank ik) kom ik ooit wel terug op mijn werk, die wereld spoed eisende hulp waar ik vaak als regie verpleegkundige werk, iets waar ik goed in was. Nu is mijn hoofd een zeef, ik heb een geweldige kerel, hij doet echt alles voor me.... maar soms wil ik zo graag zelf weer alles doen, ik kom tot nix, soms moet er iets, maar daarna ben ik doodmoe. Bibi overlijd ik ken haar ook alleen maar van tv, ik wou dat ik momenteel wat van haar moed had... wat een klaagzang zeg šŸ„“šŸ„“šŸ„“šŸ„“šŸ„“ maar zo voel ik me gewoon ff, ik doe echt mijn best, maar mijn hoofd mijn hart is vol, sinds twee dagen al een letterlijke en figuurlijke brok in mijn keel. Bestralen hoe dan, bloeduitslagen ( nierfunctieā€ ) die steeds slechter wordt. Woorden die nagalmen in mijn hoofd, ik moet me zo langzamerhand als patiĆ«nt gedragen en niet als verpleegkundige , uitgezaaide borstkanker kan heel goed behandeld worden, DAT WAS MIJN VRAAG NIET..... lieve Karin bedankt voor je uurtjes samen ff winkelen en haken, mama en Hans bedankt voor het eten koken, yvette voor je bezoekje, wat heb je een heerlijk joch.... Pasen, ik vul het met gezelligheid met kids en bezoek aan kleindochter en broer. Dingen doen om aan andere dingen niet te denken ik hoop dat het helpt.

Ā 

wanneer wordt mijn wereld ooit weer normaal.