1 e bestraling zit erop

Onze engel emma

Zo waren dat ff lekkere paasdagen, met al mijn energie gekookt en gebakken, is voor mij een goede afleiding... alle kids waren er, inclusief zoonlief die door Corona 3 weken bij zijn vriendin in Italië was en het daar opliep, niet ziek maar de testen wel steeds positief. Hij was al 10 dagen in Nederland ondanks negatieve test toch maar op afstand gehouden, maar zo fijn als de eetkamerstoel vol is met mijn kids waar ik super trots op ben... oudste zoon schoof op het laatste moment ook nog aan. Hoe gelukkig kan een mens zijn. Maar ik vind het momenteel lastig om deel toenemen aan een gesprek of iets dergelijks, maar geniet intens gewoon van dat ze er zijn ❤️❤️❤️🙏🙏🙏🙏. Tweede paasdag inclusief sneeuw, lekker voor onszelf ff langs moeders, broer rondje Drenthe en Groningen... en natuurlijk naar kleindochter. Dat leidt goed af.....

disndag bestralings dag de eerste keer. Ik zie er als een berg tegenop, waarom geen idee, het wordt me gewoon allemaal teveel, het is teveel soms lijkt het of die achtbaan nooit tot stilstand komt. ( ik las van de week nog ergens dat iemand het ook miste als alles achter de rug is, wat dan...) smorend nog ff naar Martine, mijn steun en toeverlaat, een orthomoleculaire voedingsdeskundige die mij ondersteunt met een goed gesprek een luisterend oor, remt me af, maar we maken ook plannen voor na de bestraling, energie opdoen, herstellen. Krijg het advies om me in alle rust eens te kijken naar ketogeen eten dat zou rust geven in mijn hoofd en helpt mij ook in afvallen, en dat is ook wat ik voor straks wil, niet rigoureus nu aan de slag maar kijk er eens na, wat eet je nu op een dag aan koolhydraten. Bezig zijn met iets anders..... maar ik ben al heel blij op 4 januari was ik 110 kilo en vanmorgen 100,8 doordat ik echt al mee bezig was maar ook dingen door de kanker radicaal heb laten staan, alcohol suiker... heb alleen een glaasje pro Secco gedronken tweede paasdag. Maria taal er ook niet meer na, gek hè.

bestralen al vroeg op pad wachten thuis maakt me gek, dus ff langs de ecoplaza de Holland en Barretts en op naar het ziekenhuis, geels te vroeg nou ja dan direct maar ff de gegevens van mijn moeder ( die had 40 jaar geleden borstkanker, en de huisarts had haar gegevens nog geweldig) naar de poli genetica gebracht want we zitten daar ook in de molen, maar dat duurt nog wel ff, ff bakkie thee drinken in de hal van het umcg en krijgen een prachtig boekje vol lente gedichten en verhalen van een geestelijk verzorger, er speelt iemand op de vleugel de gehele hal is gevuld.

nu is het toch echt tijd om naar de radiotherapie te gaan, we melden ons aan, arthur moet voor de poli wachten “corona” , ik loop met lood in mijn schoenen met een gastvrouw mee, met de trap naar de kelder, mag plaats nemen, het is een schat die ziet dat ik het zwaar heb, gaat het ja hoor zeg ik door mijn tranen heen, we hebben straks nog een gesprek met de radiotherapeut dus dan mag mijn man ook weer mee. Al bibberend op een stoeltje in een bijna lege wachtruimte zitten meer mensen zoals ik sommigen kaal andere hoofddoekjes, de amulancedienst komen iemand op een brancard brengen, ken de collega’s gelukkig niet, nu geen zin om met een bekende mijn verhaal te delen, de tranen lopen over mijn wangen. Een man van de radiotherapie komt me halen, hij spreekt me geruststellend toe, het is ook allemaal wat zon eerste keer. Ik mag me boven ontkleden en dan door een soort doolhof sta ik oog in oog met het monster die mijn cellen die eventueel kwaadaardig zijn en achter zijn gebleven moeten vernietigen. Ja ik weet het het is voor een goed doel, ik wil heeeeeel oud worden, maar de moed zakt me in de schoenen en een fikse huilbui volgt.... langzaam wordt ik daarna op de tafel gepositioneerd met armen in de lucht, knop in mijn hand futuristische bril op om de monitor te kunnen zien, ik moet de Breath holding techniek volgen tijdens bestraling omdat anders mijn hart beschadigd kan worden door de bestraling. Het zouden periodes van 6x25 seconden worden, nou het werden er wel wat meer, sommige sessies konden niet in 25 seconden vandaar de kleine sessies ertussen in. Mijn mond wordt steeds droger, mijn brok in mijn keel groeit, malaria sla mij er zonder onderbrekingen doorheen. Goed gedaan hoor, zegt de lieve broeder mij toe, tot volgende week.... op naar het gesprek met de dokter. De gastvrouw heeft arthur inmiddels al in de wachtkamer gezet en ik wordt liefdevol voorzien van glaasjes water, ik doe mijn verhaal bij arthur over janken enzo, een dikke kus doet goed. Gesprek met de dokter is oké, helaas is er toch een stuk van mijn longen en puntje van mijn hart wat in het stralings gebied valt, is helaas niet anders, mijn zorgen over mijn nierfunctie worden ook nu enigszins van tafel gewist, bij uitleg van mijn kant, beslissen we dat we aan het eind van de bestraling nogmaals alles zullen prikken ook voor mijn gemoedsrust.... kijk dat zijn berichten waar ik wat mee kan... dank je wel dokter.  Roeg gaan slapen... de borst voelt toch weer gevoelig en warm? Ach joh ik zie ze vliegen. Vandaag nog een rondje gewandeld, 50 minuten ik was kapot, maar gewoon rustig aan doen... een boek lezen, beetje haken ik voel me rustiger ❤️❤️❤️

3 reacties

Zoveel patiënten heb jij ontvangen en geholpen op de spoedeisende hulp. Wat is het anders als je zelf patiënt bent. Van de ene kant is het fijn, dat je medische kennis hebt. Maar van de andere kant is het ook lastig, omdat oncologie zo specifiek is en daar niet alles van weet.

Heb jij gekozen voor je eigen ziekenhuis, waar jij werkt Anet? Of heb je dat juist niet gedaan?

Lieve groet Dasje 🌺🌺🌺

Laatst bewerkt: 07/04/2021 - 21:05

Bij mij is het in juni alweer een jaar geleden dat mijn borst een maand lang iedere dag bestraald werd. Ik was ook ontzettend bang. Een stukje long lag in het bestralingsgebied. Gelukkig geen klachten gehad, was alleen moe. Ook van de bestraling zelf niet veel last gehad. Verkoelende gel deed wonderen. Ik dacht, als ik op de tafel lag, bij iedere sessie: “Weg slechte cellen, kreperen jullie!” en dat hielp om het vol te houden. De drang om de kankercellen te verslaan was uiteindelijk groter dan mijn angst. Als ik terugkijk op die periode was het te doen. De medewerkers waren ontzettend lief en meelevend. Dat gaf me een veilig gevoel. Ik hoop dat je angst af mag nemen en dat je geen klachten zult ondervinden van de bestraling. Denk aan je. Heel veel sterkte!

Laatst bewerkt: 08/04/2021 - 11:28

Ik ben in mijn eigen ziekenhuis daar kon ik toen het snelste terecht... soms is het fijn maar een volgende keer zou ik het denk ik anders doen.... 

Laatst bewerkt: 19/04/2021 - 12:44