Update 8 VAN LEEGTE NAAR RUIMTE ….

verstand en het hart, het hart weet de weg!

Geleen 12 mei 2019 – update 8
VAN LEEGTE NAAR RUIMTE ….

Eerst wil ik iedereen hier heel hartelijk bedanken voor al jullie lieve woorden na het overlijden van Dolly. Het heeft mij zó goed gedaan en geholpen.

Ik kan gewoonweg niet vertellen hoe leeg het was in huis én in mij. Hoezeer ik mij, na haar overlijden realiseerde dat mijn leven om haar heen geweven was. Op tijd uitlaten, eten geven wandelen, knuffelen, pillen en de laatste tijd ook veel zorgen. De leegte mocht er zijn en ik kon er ook naar kijken, maar wat een pijn en gemis zeg. Gun het niemand!

Afgelopen dinsdag was een hele zware dag, laatste evaluatie met de revalidatiearts, laatste bezoek ergotherapeut en een doosje bonbons gaan brengen als afscheid bij haar trimster. Dat was teveel vertellen en ingaan op de leegte en het verdriet van het verlies. Die middag was zwaar en ik wist even niet hoe nu verder dan erin blijven zitten en te ervaren. Ook weer aan den lijve gemerkt hoe het verstand anders werkt dan het gevoel. De dankbaarheid dat zij uit haar lijden is verlost en dat zij mij is voorgegaan is oneindig groot.

Dan ga ik op woensdagmorgen naar de yoga en anderen hebben de les overgenomen in verband met ziekte van de vaste juf. Dit is een andere vorm van yoga met veel ademhalingsoefeningen en na afloop worden we getrakteerd op een geleide visualisatie.

Er wordt gevraagd om in een ballon te stappen, op te stijgen en naar een mooie plek te gaan ... ik kom met de ballon terecht op de plek waar mijn as verstrooiing t.z.t. zal plaatsvinden en met dat ik uit de ballon stap komt Dolly springlevend, jaren jonger en gezond vanuit de bosrand op me afrennen. Ik pak haar op en voel hoe ze me op mijn wang likt en begroet en mijn hart word gevuld door haar liefde en blijdschap. Daarna wilde ze (zoals gewoonlijk) weer weg, rent terug naar de bosrand en daar staan mijn ouders en daar gaat ze ook naar terug. Ik werd zo ongelofelijk blij en vervuld met veiligheid en liefde! Ik stak mijn hand op en zeg, alsof het de normaalste zaak van de wereld is tegen ze: ‘tot straks’. En daarna ging ik in de ballon weer terug naar de betonnen vloer in Glanerbrook.

Als ik het zo schrijf zijn het maar een paar regels en het geheel was misschien 2 minuten. Maar het heeft mijn leven en mijn verdriet weer verandert. Het heeft me weer laten zien hoe dun de sluier is tussen de geziene en ongeziene wereld en dat Liefde echt alles verandert en voedt.

De leegte is sindsdien weg en heeft plaats gemaakt voor ruimte. Ruimte om mijn leven opnieuw in te richten. Tuurlijk is er het gemis, maar het is niet meer te vergelijken met hetgeen ik eerst voelde. Ik kan nog de lik van Dolly op mijn wang voelen en de blijdschap van het weerzien van mijn ouders.

En wat staat er bij thuiskomst op mijn eettafel? Een enorm boeket met gele bloemen als zonnestralen. Tja ….

Zo, lieve mensen jullie zijn weer bij. Mijn gezondheid is stabiel en daar prijs ik me ook erg gelukkig mee.
Warme groet,
Caroline