13 jaar later

3 september 2021 is het dertien jaar geleden dat ik kanker kreeg. Ik was destijds ook dertien jaar oud. Het is bizar om te beseffen dat de tijd voor mijn ziekte even lang heeft geduurd als de tijd erna. De tijd voor mijn ziekte voelt namelijk veel langer, zachter, vriendelijker en vrolijker. Het is moeilijk om uit te leggen hoe het voelt om als puber kanker te krijgen. Ik was volop bezig met mezelf te ontdekken en mezelf te leren kennen, maar plots moest ik mijzelf leren kennen als een ziek meisje. Ik verloor mijn lange, dikke blonde haar waar ik zo trots op was, ik kon mijn favoriete sport voetbal niet meer beoefenen en ik kon niet meer naar school. Ik voelde me al gauw 'niks', 'leeg'. Mijn vriendinnen zouden mij ook zo gaan zien, zo bedacht ik mij, dus begon ik mijzelf te isoleren. Er mochten geen vriendinnen op bezoek, want zo kon ik ook niet afgewezen worden, dacht mijn puberbrein. Ik zou 1 of 2 jaar 'even weg zijn' en daarna zou ik het allemaal weer goed maken. Dan was ik er gewoon weer. Ach, kon de jonge ik maar beseffen dat ik na mijn ziekte een heel ander meisje zou zijn. Dat dingen niet zo gemakkelijk zouden zijn. Maar die gedachte voelde voor mij veilig. Ik werd diepzinniger, verdrietiger en wat angstiger voor het leven. Gevoelens die mijn vriendinnen niet voelde. Ik neem het ze niet kwalijk, zo lopen dingen. Ik ben nu bijna 26 jaar oud. Het is dertien jaar later. Na veel omzwervingen van verschillende fases in het leven met verschillende emoties besef ik me dat ik nog steeds best wel diepzinnig, verdrietig en angstig ben. Maar ook wel vrolijk, krachtig en iemand met doorzettingsvermogen. Ik groei mee met de tijd en de tijd met mij. Het is tijd dat ik erover schrijf. 

11 reacties

Wat beschrijf je het mooi! Ik weet zeker dat je verhaal hier mensen gaat helpen. En dat je verhaal vertellen jou weer helpt verder te groeien.

Miranda XX

Laatst bewerkt: 08/04/2021 - 15:23

goed verwoord meid top!! het is zwaar als je jong bent en zeker jou leeftijd niet normaal ... hou je taai meid

groet skippybal86

 

Laatst bewerkt: 08/04/2021 - 21:51

Beste Tessadana, ik moet even slikken bij jouw woorden. Met 13 jaar... zucht.. Natuurlijk weten we dat kinderkanker bestaat (waar ik zéér op tegen ben, maar dat helpt geen fluit), maar het blijft erg heftig daarover te lezen. Je beschrijft het mooi en er spreekt ook naast angst, onzekerheid en verdriet, kracht uit. De kracht om door te zetten en te vertrouwen op een normale toekomst. Die je als zo jong kind nog helemaal niet kunt overzien. Och, dat kunnen wij ouderen en 'oudjes' nog niet eens. Kanker is zo heftig en verandert voorgoed je leven. Wat niet per se betekent dat je geen weg kunt vinden in je 'nieuwe leven', maar dat heb jij al bewezen. 

Ik vind het dapper dat je hier schrijft en hoop dat we nog vaker van je mogen lezen. Hier mag je vertellen wat je bezighoudt, vragen of anderen ervaringen herkennen en/of willen delen, enzovoorts. Ik hoop dat schrijven jou weer een stap - of meerdere stappen - verder helpt. 

Lieve groetjes Hebe

Laatst bewerkt: 08/04/2021 - 22:38

Wat een aangrijpend verhaal. Eigenlijk ben ik benieuwd naar je verhaal over die 13 jaar. Hoe je door de puberjaren gekomen bent, welke nieuwe inzichten je hebt gekregen en welke onverwachte (mooie) dingen er gebeurd zijn.

Wilco Broekhuizen

Laatst bewerkt: 14/04/2021 - 15:25

Kreeg net te horen dat de tumor weer gegroeid is. Had er flink de pest in vooral omdat de behandeling weinig perspectief biedt. Toen las ik jouw verhaal en vindt nu dat mijn verhaal peanuts is.Thanks👍

Laatst bewerkt: 14/04/2021 - 15:28

Het is bizar om te beseffen dat de tijd voor mijn ziekte even lang heeft geduurd als de tijd erna

Gek is dat he... ik werd iets later ziek - en voor mij is het dus iets langer geleden nu- maar ik heb dat moment ook gehad.. herkenbaar dus, heel bizar. 

Laatst bewerkt: 14/04/2021 - 16:28

Hoi mededoorzetter,  ik was ook dertien toen er bij mij een hersentumor werd vastgesteld. Ben nu 57 en zoals jij zegt, met een groot stuk doorzettingsvermogen kom je verder.

Hou vol, het leven is mooi!

Laatst bewerkt: 14/04/2021 - 17:18

hoi Tessadana,

Herkenbaar! Ik was ook 13 jaar toen ik botkanker kreeg. Gevolg ook mijn haar eraf door de chemotherapie en mijn been geamputeerd . Het heeft mijn leven enorm veranderd. Inmiddels ben ik 51. Ook wat angstiger, diepzinnige maar ook met veel doorzettingsvermogen. Ben trots op mezelf zover gekomen te zijn! Mag jij ook zijn!!

Liefs Monique

Laatst bewerkt: 14/04/2021 - 19:09

Het is ontzettend fijn dat jij dit kunt verwoorden en heel erg belangrijk. In de eerste plaats voor jezelf en ook dat anderen dit herkennen.Heel lief dat je dit ons allemaal hebt toevertrouwd. We kunnen op deze manier aan je denken en ik stuur je veel liefde en kracht. Je bent een waardevol meisje.

Laatst bewerkt: 16/04/2021 - 11:02

Dank je wel dat je dit met ons deelt. Het lijkt me inderdaad nog meer ingrijpend als je dit overkomt als puber. Het is een enorme kloof met de omgeving. Zelf leef ik nu 3 jaar met kanker en ben 53,dus een heel andere levensfase. Regelmatig heb ik me afgevraagd hoe het is om jong zo ziek te worden. Ik lees graag je ervaringen. 

Laatst bewerkt: 16/04/2021 - 10:40

Hoi,

Ongelofelijk knap dat je er nu voor kiest om alles op papier (hier dus haha) te zetten en te delen. Wij kunnen denk ik nog veel van jou leren doorzetter.

Ik begrijp uit je profiel dat je genezen bent en wens je nog een hele fijne, mooie en gezonde toekomst toe. 

Dikke knuffel

die kan iedereen op deze site dubbel en dwars gebruiken

Laatst bewerkt: 17/04/2021 - 18:16