Hoe vertel je het aan je kinderen?

Deze informatie is gecontroleerd door deskundigen.

Naar colofon

Opslaan

Heb je kinderen, dan kunnen zij je erfelijke aanleg geërfd hebben. Hoe en wanneer je dat als ouder(s) vertelt, is onder andere afhankelijk van hun leeftijd en persoonlijkheid.

Openheid

Sommige ouders vinden het lastig om met hun kinderen over erfelijke aandoeningen te praten. Ze gunnen hun kinderen een onbezorgde jeugd en willen hen niet teveel belasten. Maar als je het niet bespreekt, horen je kinderen misschien via via iets over erfelijke aanleg in de familie. Dan had je het misschien liever zelf verteld.

Bovendien voelen (jonge) kinderen het vaak, als er wat aan de hand is. Dat kan onveilig voelen, want: "als er niet over gepraat wordt, moet het wel iets heel ergs zijn.” Kinderen maken het dan in hun fantasie vaak veel bedreigender dan de werkelijkheid. Krijgen ze de indruk dat een onderwerp te gevoelig ligt om te bespreken, dan houden ze hun vragen en/of gevoelens vaak voor zichzelf.

Stap voor stap

Openheid betekent niet dat je alles in één keer moet vertellen. Wat je vertelt, moet passen bij het niveau van je kinderen en hun vragen. Het is goed als kinderen in de loop der jaren steeds iets meer te horen krijgen.

Belangrijk is wát je vertelt en hoe je het vertelt. Leg bijvoorbeeld niet teveel de nadruk op de kans om ziek te worden, maar benoem dat het goed is dat de aanleg in de familie bekend is. Daardoor krijgen ze goede controles.

Steun

De maatschappelijk werker of psycholoog van de afdeling klinische genetica kan met je meedenken over een passende aanpak in je situatie en voor je kinderen.

Colofon

Met medewerking van:

Erfocentrum

Gemaakt door NFK, Nationaal informatiecentrum erfelijkheid

Laatste update: januari 2016