Wat is jouw situatie?

In 2013 kreeg ik de diagnose dikkedarmkanker. Een operatie en 9 chemokuren volgden. Daarna bleef de kanker 5 jaar weg tot er in 2017 uitzaaiingen gevonden werden in mijn longen en het jaar daarop ook in mijn hersenen. Ik heb ondertussen al heel wat behandelingen gehad. Helaas heb ik vorige week te horen gekregen dat de tumoren in mijn longen toch weer zijn gaan groeien. Dat is pittig nieuws.

Hoe ga je daarmee om?

Ik heb mezelf ondertussen weer bij elkaar geraapt en ben hoopvol over de behandelingen die ik nog kan krijgen. Ik voel me nu behoorlijk goed en daar probeer ik van uit te gaan, niet van de uitslag van een scan. Ik geloof echt dat het helpt, als je er positief in staat.

Hoe is het om nu kanker te hebben?

Corona heeft veel invloed op mijn leven. In het begin van de pandemie was ik heel erg voorzichtig. Er was toen ook nog veel onduidelijk over het virus. Ik heb mezelf toen 8 weken geïsoleerd. Mijn man deed de boodschappen en ik bleef in huis of in de tuin. Wandelen vond ik al eng. Als je hard je best doet om met kanker overeind te blijven, wil je niet door corona onderuit gaan. Dat vormt dan een extra bedreiging.

Hoe heb je die tijd beleefd?

Die eerste tijd was wel angstig. Dat was het denk ik voor iedereen. Maar voor kankerpatiënten speelde ook de vraag of hun behandeling nog wel door kon gaan. Dat was in mijn ziekenhuis gelukkig wel het geval.

Wat me raakte waren sommige bewoordingen in de media, als het over de groep kwetsbare mensen ging. Een term als ‘dor hout’ vind ik ronduit kwetsend. En ook de discussie of er selectie moest plaatsvinden bij krapte op de IC vond ik heftig. Gelukkig was na die eerste 8 weken wel duidelijk dat je naar buiten kon en dat je, zeker in de buitenlucht, wel af kon spreken met vrienden en familie. Heel fijn dat dat weer kon, mijn wereld werd wel erg klein.

Wat zijn de gevolgen van de coronacrisis voor jou?

Vervelend is dat je minder vaak kunt afspreken met vrienden en familie en minder leuke dingen kunt doen in de kostbare tijd die je nog hebt. Het moeilijkst is dat ik anderen, afgezien van mijn man en dochter, niet kan knuffelen. Mijn moeder heb ik 1 keer geknuffeld met een stuk plastic ertussen.

Wat ik ook jammer vind is dat de droomreis van mijn dochter (10) niet door kon gaan. We hadden een reis naar Egypte geboekt. Ze heeft veel interesse in dat land en dan vooral in de pyramides. Dat is jammer, we willen graag mooie herinneringen met elkaar maken.

Hoe blijf je positief?

Door te focussen op wat er nog wel kan in plaats van wat er niet kan. Ik heb gelukkig een lange lijst met dingen waar ik energie van krijg. En daarvan doe ik wat kan. Bijvoorbeeld een picknick buiten met vrienden of familie, lekker wandelen, fietsen, yoga, muziek luisteren en mediteren. Ik ben ervan overtuigd dat een positieve mindset heel belangrijk is. Daarbij ben ik heel dankbaar voor de geweldige mensen om me heen.

Houd je aan de regels. Als je het niet voor een ander doet, doe het dan voor jezelf.

Wat vind je van mensen die zich niet aan de coronaregels houden?

Het is heel onverstandig, maar ik heb er ook wel begrip voor. Vooral jongere, gezonde mensen denken dat ze niet erg ziek zullen worden en overzien de consequenties van hun gedrag niet. Maar aan de andere kant is het ook schrijnend. Op de korte termijn hebben ze lol, maar op de lange termijn hebben we er allemaal last van, zij zelf ook.

Ik mis een stukje solidariteit. Wel erken ik dat het soms ook moeilijk is. Die 1,5 meter is heel onnatuurlijk en lukt mij ook niet altijd. Maar als iedereen z’n best probeert te doen, zijn we er sneller van af.

Mijn oproep is dan ook: Houd je aan de regels! Als je het niet voor een ander doet, doe het dan voor jezelf. Als de beperkingen door de coronacrisis langer aanhouden, zal dat een negatief effect hebben op onder meer de gezondheidszorg, ons psychologisch welzijn, de economie en werkgelegenheid. Probeer daarom verder te kijken dan je neus lang is.

En hoe ga je verder?

Ik leef al langer dan mijn prognose. Dat hoop ik nog lang vol te houden. Vooral mijn geliefden geven me moed en kracht. Ook ervaar ik veel herkenning en steun bij lotgenoten op kanker.nl. Mentaal kan ik me optrekken aan lotgenoten die ook hun prognose overleefd hebben en in hetzelfde schuitje zitten. Laat ons maar die uitzondering op de regel zijn!